Na onze hoofden eens samen te steken en elk een top 10 van favoriete films op te maken, waarbij de nummer 1 dan tien punten krijgt, kwamen we uit op 25 verschillende films in 2025. Bij deze hebben we dus een Geekster top 25 van 2025!
25. The Blue Trail
Net zoals ik schreef in de review die vorige maand op onze website verscheen, kan ik ook nu nog altijd beamen dat The Blue Trail een zachte reis is doorheen een vrijheidsstrijd van een oudere vrouw. Ik ging met weinig verwachtingen de zaal binnen (de film was, toegegeven, een opvullertje tussen twee andere) en ben ontroerd en blij buiten gestapt.
Daarom terecht een opener van onze top 25, deze film over Brazilië in een dystopische toekomst waarin ouderen naar een soort resort worden gestuurd zodat er niet meer naar hen moet omgekeken worden. Klinkt als een zwaar onderwerp, maar deze film vertoont het met een soort lichtheid en zelfs met een goeie dosis humor. (Kyria)
24. Bring Her Back
Bring Her Back was één van mijn verrassingen van dit jaar. Ik ben een fervent horrorkijker en deins dus nog van weinig echt terug. Daarom gingen we deze Halloween voor een A24-film, want die zijn bijna altijd wel fantastisch om te kijken. Bring Her Back had me qua verhaal dan niet helemaal te pakken (een beetje té voorspelbaar misschien), maar de acteerprestaties en special effects overdonderden me wel.
Special kudos aan de jonge acteur Jonah Wren Phillips, die hier Oliver vertolkt. Die ene scène (mensen die de film hebben gezien weten waar ik het over heb) deed al het haar op mijn armen rechtstaan en mijn mond openvallen. Ik had er al wat spoilers over gezien door een making-off video, maar dat was niets in vergelijking met de effectieve scène. Goeie horror, goeie special effects en vooral, steengoede acteurs. (Kyria)
23. Superman
Kijk, dit is de beste superheldenfilm van het jaar. Punt. Ongeacht wat de lijst hier verder zegt! De macht van Marvel-zusjes Valcke was iets te groot en woog te hard door, waardoor deze geweldige DC-film verkeerdelijk maar op plek 23 staat. (Pssst, Thunderbolts en Fantastic Four hebben beiden het geloof in Marvel teruggebracht, dus chapeau!)
Met deze reboot laat James Gunn ons kennismaken met een Clark Kent die al 3 jaar Superman is. Introducties zijn minder nodig en liefdes- en nemesisrelaties zijn al vastgelegd. Direct vollenbak actie dus. De humor heeft Gunn een beetje minder prominent gemaakt dan in Guardians of the Galaxy, maar is nog steeds aanwezig. Ook Superman zelf is veel naïever gemaakt en misschien ook iets minder goddelijk dan de Henry Cavill-versie, al is het maar om hem niet te overpowered te maken in latere team-ups. De allergrootste sterkte zit hem hier in de personages van Lois Lane en Lex Luthor. Superman is op zijn minst een even goede start van een universum als Iron Man dat was. (Frédéric)
Ondertussen is deze al te bekijken op HBO Max.
22. Two Prosecutors
Er duikt heel wat Film Fest Gent op in deze top 25, en ook plaatsje 22 is toebedeeld aan een film uit hun selectie. Redacteur Jana was niet zo overtuigd van Two Prosecutors, maar bij mij dook hij wel op in mijn persoonlijke top tien. Kan dat zijn omdat ik net ervoor een heel slechte film gekeken had? Mogelijks. Maar de sfeer in deze film heeft me helemaal bezeten, van begin tot eind.
Het is een beetje een voorspelbaar verhaal, dat moet ik toegeven, maar het is niet per sé het verhaal dat in deze film een glansrol krijgt. Voor mij persoonlijk was het voornamelijk de scenografie die mijn ogen deed fonkelen. De ellenlange scène waarbij ze van gang naar gang en deur na deur open en dicht doen deed iets met mij. De verbeelding van de lange processen van de bureaucratie vond ik een geniale zet. (Kyria)
21. Köln 75
Deze Duits-Amerikaans film was een van de grote verrassingen op Film Fest Gent. Gebaseerd op waargebeurde feiten vertelt deze film het verhaal van het legendarische live-album The Köln Concert van jazzpianist Keith Jarret.
De film zit vol humor, wat we van Duitsers niet echt gewoon zijn, en slaagt erin om alles geloofwaardig te laten aanvoelen. De jonge tieners die het concert organiseren, voelen echt aan alsof ze ook maar wat aan het proberen zijn en de plantrekkerij achter de schermen voelt heel herkenbaar aan voor iedereen die ooit een iets groter evenement heeft moeten organiseren. De payoff is het ook gewoon volledig waard en dit is echt gewoon een heel leuke film geworden. (Frédéric)
20. M3gan 2.0
Plaats twintig staat hier oprecht en zonder ironie helemaal terecht. Althans, toch volgens mij. M3gan had me al helemaal betoverd met haar dansjes, maar M3gan 2.0 deed daar nog een schepje bovenop door helemaal te kiezen voor absurde satire. Waar je als kijker bij de eerste film voornamelijk lacht omdat de film zo slecht is dat het weer goed wordt, hebben de makers bij de sequel geleerd uit hun fouten en zijn ze volop voor humor gegaan. En dat werkt.
M3gan moet het in deze film opnemen tegen Amelia, een andere superrobot die gemaakt is met haar gestolen technologie. Amelia wordt echter gebruikt voor slechte doeleinden en dus moet M3gan haar uitschakelen. De film is een waarschuwing tegen AI en technologie, maar voornamelijk ook gewoon een avondje entertainment met dansjes en liedjes. (Kyria)
19. The Naked Gun
Een volbloedkomedie is de laatste jaren moeilijk te vinden in de cinema, en al zeker eentje met dit soort humor. De originele Naked Gun-films met Leslie Nielsen zijn wat mij betreft klassiekers, maar het is wel een soort humor die je moet liggen. Ik ben grote fan, dus was ik benieuwd naar deze reboot, met in de hoofdrol Liam Neeson, die nu niet echt gekend is om zijn komisch talent. Maar dat blijkt onterecht, want het is net omdat we dat serieuze persona gewoon zijn dat hij pas echt kan laten zien hoe grappig hij is.
Neeson is Frank Drebin Jr, een politieagent die de dood van een softwareontwikkelaar onderzoekt en moet voorkomen dat een P.L.O.T.-device in de handen valt van een crimineel. Tijdens de zaak leert hij Beth kennen, gespeeld door Pamela Anderson. De twee hebben duidelijk plezier in hun rol, net als de rest van de cast. Het plot is eigenlijk van ondergeschikt belang, want de oneliners vliegen je om de oren. Ik heb hartelijk gelachten, en er zitten ook al enkele instantklassieke oneliners tussen. Meer van dit graag! (Jana)
18. Memoir of a Snail
Als er dan toch een animatiefilm op de lijst staat, ben ik blij dat het deze geworden is. Deze animatiefilm is echter niet gemaakt voor kinderen en dan doel ik niet op taalgebruik, geweld of seksuele inhoud, maar puur op thematiek.
Het verhaal is lichtjes autobiografisch en is duidelijk een manier van maker Adam Elliot om zijn verhaal te delen. Via stop-motion wordt een wereld gecreëerd van een broer en zus die veel te vroeg van elkaar gescheiden worden. Heel verrassend is het plot van Memoir of a Snail niet, maar de gebeurtenissen onderweg naar het einde maken heel de film. Het hoofdpersonage maakt zoveel mee dat je niet anders kan dan op een bepaald moment geraakt te worden. (Frédéric)
17. Final Destination: Bloodlines
Het is een schande dat ik de Final Destination-reeks pas dit jaar echt ontdekt heb. Sue me, of beter, mijn ouders, dat ik net iets te laat geboren ben om die van in het begin mee te volgen. Ze zijn echter wel helemaal op mijn lijf geschreven. Domme tieners, creatieve moorden, het is een perfect avondje entertainment. De eerste verankerde mijn vliegangst alleen maar meer en ook Bloodlines heeft een aantal oude angsten terug aangewakkerd. Wie had gedacht dat ik nu gestresseerd langs vuilniswagens zou passeren?
Final Destination: Bloodlines doet meer van wat de reeks zo goed maakt: een groepje willekeurige mensen (of toch niet zó willekeurig?) op creatieve en soms hilarische manieren laten doodgaan. Er zit een verhaal in dat probeert om een goeie reden te geven, en dat werkt wel, maar ik blijf toch maar wachten tot de plot weer ruimte geeft voor een andere knotsgekke dood. Nog nooit zo hard gelachen met een einde van een film, trouwens. (Kyria)
16. Springsteen: Deliver Me from Nowhere
De eerste 15 minuten dacht ik dat deze film over Bruce Springsteen, een van de artiesten die ik het meest respecteer, toch niets voor mij zou zijn. Het voelt aanvankelijk een beetje te veel als een doorsnee biopic, met de zware zwart-wit flashbacks die jeugdtrauma’s beloven. Maar zodra het verhaal echt op gang komt, is het verrassend hoe het binnenkomt.
De specificiteit van het verhaal is geweldig. Ook al focust de film op de making-of van een eerder onbekend album, het is sprekend voor Springsteens proces en de gevolgen van zijn jeugd en hoe hij omgaat met bekendheid en druk. De acteerprestaties zetten dat kracht bij. Jeremy Allen White lijkt misschien niet op Bruce, maar hij klinkt wel vaak als hem. Hij acteert vooral met zijn mimiek, wat voor mij altijd een pluspunt is. De film heeft me echt voor zich gewonnen. En bovendien is het zo typisch Bruce Springsteen om een verhaal te vertellen dat groter is dan jezelf, in een film over jezelf. Like a boss (hehehe). (Elien)
15. Better Man
Nooit gedacht dat je een traan ging wegpinken bij een verhaal over het leven van Robbie Williams waarin de hoofdrol een aap is. Maar toch is het zo. Robbie is de enige aap in heel de film omdat hij zichzelf zo ziet. Toch heeft dit CGI-dier meer gevoelens dan je in sommige andere biopics tegenkomt. Uiteindelijk draait veel om een moeilijke vader-zoonrelatie en dat allemaal gedrenkt in Britse marginaliteit en het geweldige oeuvre van Williams. Verrassend aangrijpend, moeilijk uit je hoofd te zetten en momenteel ook reeds te zien op Amazon Prime! (Frédéric)
14. Exit 8
Ook hier verscheen er eerder al een review van op Geekster, en ook hier waren we zeer enthousiast over. Het is weer een niche horrorfilm, dus natuurlijk belandt die hoog in mijn ranking. Een film waar (bijna) het enige decorstuk een, zo lijkt, eindeloze gang is, waar elke keer iets in verandert? Het klinkt saaier dan het eigenlijk was.
Het op een videogame gebaseerde Exit 8 (nu trouwens in de Steam Sale, voor de geïnteresseerden) kijk je best zonder er eerst iets van op te zoeken. Er zijn weinig jumpscares in de film, maar diegene die erin zitten, werken wel heel goed. Verder moet de film het voornamelijk hebben van de spanning die erin zit. Elke hoek kan iets verbergen waar je eigenlijk liever niet naartoe loopt. Exit 8 probeert een verhaallijn uit te werken, maar die hadden ze beter achterwege gelaten. Dat terzijde, een goeie horrorfilm die mij veel zin geeft om zelf op anomaly-jacht te gaan! (Kyria)
13. Mission: Impossible – The Final Reckoning
Het (mogelijke) sluitstuk voor Tom Cruise als Ethan Hunt vergaloppeerde zich misschien wat aan het kluwen van het plot dat ze in Dead Reckoning hadden opgezet, maar gelukkig is een volledig geloofwaardig verhaal nooit geweest waarom we deze films zo goed vinden. Het is een race tegen de klok om de wereld te redden van de boosaardige AI die het gemunt heeft op de nucleaire wapens van de wereld. Geen subtiele boodschap, maar het werkt goed genoeg.
Het zijn vooral de halsbrekende toeren die Cruise en co op die weg uithalen die dit zulke goede actiecinema maakt. De duikbootmissie is al spectaculairder dan wat de meeste films kunnen voortbrengen, en dan moest het stuk met het dubbeldekkervliegtuig nog komen. Hangen, springen, vechten, vliegen, G-krachten ondergaan — Cruise doet het allemaal. Tom Cruise heeft films lang zijn leven gewaagd voor ons entertainment, dat laat een mens op het einde verbazend dankbaar achter. (Elien)
12. Weapons
De meest Stephen King-achtige film van het jaar en dan is het niet eens een Stephen King-film. Net zoals in veel King-verhalen ligt de focus op kinderen, wat altijd een extra gradatie aan rillingen met zich mee brengt. In een klein dorp verdwijnen op 1 nacht 17 kinderen om exact 2u17. Alle kinderen staan op alsof ze slaapwandelen en lopen weg op een nogal unieke manier. En daarbij komt dat deze 17 kinderen allemaal in dezelfde klas zitten. De volgende dag zit er nog maar 1 leerling in de klas, de enige die niet is gaan lopen. De ouders zelf kijken direct naar de leerkracht uiteraard.
En dan gaan we een maand verder. De kinderen zijn nog steeds vermist. Nu ontplooit het verhaal zich helemaal en krijgen we verschillende standpunten te zien. Eerst volgen we de leerkracht tot een bepaald punt om dan terug in de tijd te gaan en een van de ouders te volgen. De gebeurtenissen komen dan samen en gaan weer een beetje verder om dan weer naar een ander perspectief te springen. Uiteindelijk valt de puzzel in elkaar. (Frédéric)
Extra kleine noot van Jana: Deze film was onverwacht grappig, maar had ook de scène die me het meest ineen deed krimpen in de bioscoop dit jaar! (Die in de auto, iemand?)
11. The Long Walk
Samen met Battle Royale lijkt het boek The Long Walk van Stephen King wel een heel duidelijke inspiratiebron voor The Hunger Games. In een alternatieve tijdlijn loopt de economie in de US of A niet op en top. Veel uitleg krijgen we er niet over, maar het houdt in dat er elk jaar The Long Walk gehouden worden. Alle 18-jarige jongens mogen zich inschrijven. Per staat wordt dan 1 jongen geloot die mag meedoen. De wedstrijd bestaat simpel weg uit wandelen. Blijven wandelen. Vanaf de start moet je een bepaald minimumtempo aanhouden (ongeacht of het vlak, bergop of bergaf gaat). Als je te traag wandelt, word je na 2 waarschuwingen onverbiddelijk afgemaakt. En dan bedoel ik echt onverbiddelijk. Dit wordt heel grafisch getoond. Uiteindelijk zal er elk jaar één jongen als langste blijven wandelen en die wint dan immens veel geld en mag een wens (binnen het mogelijke) vragen.
Onverwacht is dit een verhaal over vriendschap en samenwerken in plaats van een brute onderlinge strijd. The Long Walk laat je verliefd worden op de meeste personages waardoor dit emotioneel een heel zware rit wordt. Maar onvergetelijk. (Frédéric)
10. Dreams
Wederom een prachtige ontdekking op Film Fest Gent en de enige Scandinavische film in deze lijst. Een schattig klein verhaal dat over een eerste verliefdheid gaat. Het globale verhaal gaat over een meisje van ongeveer 16 dat een crush heeft op haar leraar Frans en haar gevoelens opschrijft in een dagboek. Een jaar later laat ze dit lezen aan haar oma en uiteindelijk ook haar moeder. Deze andere twee vrouwen beginnen ook te discussiëren over wat ze lezen. En zo krijgen we eigenlijk heel verschillende versies te zien van verliefd zijn, doorheen de generaties en de tijd. En dat allemaal met de prachtige stad Oslo als achtergrond. Dreams (of Drømmer) is voornamelijk een praatfilm. De gesprekken zijn ook wel gedrenkt in humor waardoor het een heel aangename 110 minuten is. (Frédéric)
9. The Life of Chuck
Totaal niet wat je verwacht van een Stephen King-film, maar wel prachtig om naar te kijken. The Life of Chuck vertelt een anti-chronologisch verhaal waarin de film opent met act 3 en eindigt met act 1. Het is om deze reden heel moeilijk om iets over het verhaal te zeggen zonder te spoilen. De derde act opent in ieder geval met een naderende apocalypse, maar op een manier die je nog niet veel gezien hebt. En misschien zelfs realistischer is dan je meestal ziet. Iedereen heeft het immers gewoon langzaamaan opgegeven. Het internet marcheert niet meer naar behoren en na een tijdje boeit het de mensen niet meer. Ook het elektriciteitsnet functioneert later niet meer naar behoren enzoverder. Uiteindelijk werkt The Life of Chuck toe naar een lofzang voor gewoon het leven. Ik ben uiteindelijk zelden vrolijker uit de bioscoop gewandeld dan na deze. (Frédéric)
8. Frankenstein
Guillermo del Toro is altijd een filmmaker geweest om in de gaten te houden. Qua stijl is hij altijd meesterlijk, al kan persoonlijk de kwaliteit van het verhaal voor mij wat variëren. Wat hij enkele jaren terug met Pinocchio deed via Netflix, is een van de beste zaken op zijn palmares, dus benieuwd wat hij met dit geweldige verhaal van Mary Shelley ging doen.
Wederom valt er visueel niets aan te merken op deze prent. Elke scène is een streling voor het oog en bevat meerdere potentiële screensavers. Oscar Isaac speelt een voortreffelijke Victor Frankenstein waar je ze niet altijd sympathie voor hebt. Jacob Elordi maakt van het monster voornamelijk een slachtoffer (wat hij ook is), al ontbreekt het soms toch wat aan dreiging.
Als we dan toch een negatief puntje moeten geven, is het de speelduur en het tempo. Dit sleurt soms toch wel. Op groot scherm had dit misschien minder een issue geweest. Dus Netflix: laat je films langer in de cinema lopen en in meer landen! De filmminnende wereld dankt u! (Frédéric)
7. Bugonia
De nieuwe van Yorgos Lanthimos is direct zijn meest toegankelijke film. In dit verhaal ontvoeren twee complottheoristen een rijke zakenvrouw omdat ze denken dat ze de leider van een aliensoort is.
Voor de vierde keer werkt Lanthimos samen met Emma Stone. Voor Poor Things leverde dit haar al een Oscar op en ook voor Bugonia lonkt het beeldje. Voor de tweede keer werkt Lanthimos ook samen met Jesse Plemons, na Kinds of Kindness. Ook hij doet dit weer voortreffelijk. Aidan Delbis speelt het neefje va Plemons zijn personage. Zowel het personage als Delbis zelf zitten op het autismespectrum en dit is een zeer goede representatie.
Bugonia is hilarisch en triest tegelijk. In onze huidige maatschappij lopen er velen rond die hulp nodig hebben of gewoon een luisterend oor. Lanthimos benoemt dit niet, maar het zet je wel aan het denken. Alle personages zijn volwaardig en geen karikaturen. Maar eigenlijk ga je best zo blind mogelijk deze film in. (Frédéric)
6. We Live in Time
Films waarvan je weet dat ze emotioneel zullen zijn, durven nogal eens tegen te vallen omdat dat ook vaak het enige doel blijkt te zijn. Ja, We Live In Time is emotioneel, maar draait om veel meer dan het onvermijdelijke einde. Florence Pugh en Andrew Garfield zijn geweldig als Almut en Tobias, een koppel dat elkaar leert kennen wanneer zij hem aanrijdt. Vanaf daar volgen we de groei van hun relatie, met uiteindelijk een dochtertje, tot Almut ziek wordt en ze niet weet of ze nog wel een behandeling wil.
Als je ervaring hebt met dit thema maakt het de film mogelijk nog pakkender, want het is ontzettend mooi aangepakt en vaak herkenbaar. Toch hield ik geen deprimerend gevoel over aan deze film, want hij loopt over van de liefde. Voeg daar nog de gemakkelijke chemie tussen Garfield en Pugh aan toe, en de prachtige muziek van Bryce Dessner, en je hebt een film die weet te raken. (Jana)
Kleine extra noot van Frédéric: Ik kan nog altijd geen ei breken zonder aan deze film te denken. If you know, you know.
5. Zootopia 2
Dé film waar ik het meest naar uitkeek dit jaar was Zootopia 2. Ja, geen horror dus. Of misschien toch wel? Want ook in Zootopia 2 wordt er weer kritisch naar de maatschappij gekeken, verpakt in een kleurrijke film over diertjes. Het politieduo Judy Hopps en Nick Wilde moeten in therapie maar kunnen (of course) het niet laten om een geheimzinnig plot te ontrafelen en zelf op onderzoek te gaan. Er is namelijk een slang gesignaleerd in Zootopia, en die beesten zijn al jaren vijanden van de staat…
Het lijkt wel alsof Disney beseft dat een groot deel van hun publiek voor deze film twintigers zijn (dat was ook duidelijk in de zaal waar ik zat, mijn vriend en ik waren niet het enige koppel in de zaal), want Zootopia heeft een iets volwassener kantje gekregen. Er waren een aantal jokes waarbij we niet hadden verwacht deze in een Disney-film te zien, en ook het algemene thema van gentrificatie, genocide en machtsmisbruik is een heftige in een animatiefilm. Disney doet het echter met een zekere flair en met veel humor, waardoor het minder zwaar wordt. Al heeft die ene scène tussen Judy en Nick me wel bijna in tranen doen uitbarsten… (Kyria)
4. Thunderbolts*
Het MCU miste de start van 2025 een beetje met het middelmatige Captain America: Brave New World. Maar dat de studio nog steeds verrassend uit de hoek kan komen, bewees het als eerste met Thunderbolts*. Valentina krijgt een aantal antihelden uit het MCU (Yelena Belova, Bucky, John Walker, Red Guardian en Ghost) zover dat ze als team samenwerken om mysterieuze nieuwkomer Bob te helpen. Hij wordt wakker in een van haar kluizen zonder enige herinnering, maar met bijzondere krachten. Zijn verleden en persoonlijke demonen dwingen vooral Yelena maar ook de rest, om die van hen ook onder ogen te komen, vaak met pakkende momenten tot gevolg.
Florence Pugh en Lewis Pullman leveren hier uitstekend werk. Met originele muziek, praktische effecten en stunts en verhaalelementen waar veel mensen zich in zullen herkennen, staan de mensen achter de superhelden pas echt centraal. Voor mij een van de meest onverwacht emotionele cinemabezoeken van het jaar. (Jana)
3. One Battle After Another
Ik zei het al in de podcast van Vertigo, maar andere films gingen goed hun best mogen doen om deze van de troon te stoten als de beste film van het jaar. Eerlijk? Ik zag er wel nog twee op Film Fest Gent die misschien zelfs beter waren, maar die verschijnen pas volgend jaar. En dus is mijn favoriet nog altijd de nieuwste van Paul Thomas Anderson.
Ik heb niet bijzonder veel met de regisseur, omdat ik zijn films meer bewonderde dan apprecieerde. Maar zijn verhaal over een groep revolutionairen die jaren later de gevolgen moeten dragen van hun gewelddaden is een wonderlijk geslaagd allegaartje van humor, drama, afschuw en geloofsovertuiging. Leonardo DiCaprio zet een van mijn favoriete vertolkingen uit zijn carrière neer, Chase Infiniti is meteen een rijzende ster, en Benicio Del Toro en Tayana Taylor doen bijzonder veel met weinig schermtijd. De film heeft ook nog eens een boodschap die bij de tijdsgeest past, en de spannendste eenvoudige achtervolgingsscène ooit. Die tweeënhalf uur vliegen voorbij. Op naar de Oscars! (Elien)
2. The Fantastic Four: First Steps
We zitten nog altijd onder de sloef bij Marvel Studios, hoor ik je zeggen? Misschien, maar de First Family van Marvel is aangekomen in het Marvel Cinematic Universe, en het was een van de films die me het gelukkigst maakten dit jaar. Dankzij de retro-futuristische sfeer en een aantal spectaculaire en visueel indrukwekkende actiescènes heeft de film visueel een eigen stempel, heel belangrijk na 37 MCU-films. (Dat de film zelfs niet op de longlist staat voor de Oscar voor Beste Visuele Effecten is onbegrijpelijk.)
Maar het zijn vooral de personages die dit voor mij zo’n goede verfilming maken. De chemie tussen Pedro Pascal, Vanessa Kirby, Joseph Quinn en Ebon Moss-Bachrach is aanstekelijk, en de keuzes die ze maken, voegen iets nieuws toe aan het beeld dat we al van hen hadden. Dat is mede dankzij het verhaal dat een bekende structuur volgt, maar de sterke en zwakke punten van het viertal goed benut. Het is geen frivole film, maar wel verrassend hoopvol — een mooie keuze voor onze tijd en deze personages. Deze Fantastic Four zie ik heel graag heel snel terug. (Elien)
1. Sinners
Het zijn vampieren, natuurlijk staat deze bovenaan mijn lijst te blinken, wat had je verwacht? Sinners is dan misschien wel begin dit jaar uitgekomen, maar de film heeft het hele jaar lang bovenaan mijn Letterboxd mogen vertoeven. In mijn persoonlijke lijst is hij enkel nét verloren van Frankenstein. Maar Sinners mag er absoluut zijn, met zijn zwoele blues, Ierse folk en puntige hoektanden zat ik met fonkelende ogen in de cinema te kijken. De soundtrack staat nog steeds in mijn Spotify liked songs. (Kyria)
De verscheidenheid aan films in onze lijst toont dat we niet altijd dezelfde films (graag) zagen. Maar deze kwam wel met voorsprong als winnaar uit de bus, en meer dan terecht. Ryan Coogler had duidelijk een visie en die is op alle vlakken magistraal uitgevoerd. Dit is een historisch drama verpakt als bovennatuurlijke monsterfilm, met ongelofelijke bluesmuziek, cinematografie om van achterover te vallen en een cast die de pannen van het dak speelt. Voor mij waren er dan ook amper minpunten te vinden. (Jana)
Sinners is de enige film die op al onze lijstjes stond. Bij is hij nipt mijn top 10 binnengeslopen en dit door het omgekeerde van recency bias. Toen ik hem in april zag, vond ik hem gewoon goed, maar het is door maanden te blijven terugkomen in mijn hoofd dat hij zijn status als topfilm van het jaar opeist. Voor mij is het vooral hoe muziek in het verhaal verwerkt wordt en een soort personage wordt dat me bijblijft. En de kostuums natuurlijk. Al is het toch de muziek die de tand des tijds zal doorstaan. (Frédéric)
Sinners sloeg dit jaar in op de filmindustrie als een kleine bom. De originele vampierenfilm van Ryan Coogler intrigeerde meteen al van bij de eerste trailer, en werd zo veel meer dan een thriller toen we hem zagen. Heerlijke en pakkende world-building, visueel prachtig én doordrongen van muziek en zwarte cultuur. De transformatie tijdens het Ierse Rocky Road to Dublin en het magisch realisme van de scène der muziekgeschiedenis in de schuur zijn twee van de meest memorabele cinemamomenten van het jaar. Voeg daarbij de beste score van het jaar van Ludwig Göransson en de schitterende cast, en je krijgt een topfilm. Zowel de critici als het publiek omarmden de film: Sinners is nu de meest winstgevende originele film van de laatste vijftien jaar. Laat die filmprijzen nu ook nog maar komen. (Elien)
Welke film staat bij jou op 1 dit jaar? En welke films hebben we schandalig genoeg uit onze lijst gelaten? Laat het ons weten!
