The Long Walk review: echte dodentocht

We zeiden het eerder al in Castard: het gaat hard met de Stephen King-verfilmingen de laatste tijd. Nu verschijnt er nog eentje in de zalen. Rond The Long Walk was er wel wat hype, en dat kan soms onze verwachtingen kleuren. Was de hype terecht of waren we liever zelf een lange wandeling gaan doen?

Dystopie uiteraard

In een niet nader genoemd jaar zijn het barre tijden in de VS. Het is intussen 19 jaar sinds de natie in oorlog was. Om wat hoop te brengen, kunnen jongens zich aanmelden voor een loterij om mee te doen aan The Long Walk. De winnaar daarvan wordt ontzettend rijk en mag een wens doen (maar dan een echte). Ook dit jaar verzamelen zich 50 jongens, een van elke staat, om hun kans te wagen. Onder het brute oog van de majoor (Mark Hamill) vertrekt de groep om non-stop te stappen tot er maar een iemand overblijft.

Ray Garraty (Cooper Hoffman, Licorice Pizza) is van de stappers en laat daarvoor z’n moeder (Judy Greer) achter na de dood van z’n vader. Ook al horen ze vijanden te zijn, toch ontstaan er vriendschappen tijdens de tocht. Vooral met Peter McVries (David Jonsson, Rye Lane, Alien: Romulus), Art (Tut Nyuot, Small Axe) en Hank (Ben Wang, Karate Kid: Legends) krijgt hij een goeie band. Maar hoe lang blijft die duren als er voortdurend mensen uitvallen? Want oh ja, wie stopt of minder dan 4,8 km per uur stapt, wordt na 3 waarschuwingen genadeloos neergeschoten.

Geen pure horror

In een marketingtrailer werd The Long Walk gepromoot als een film waarbij de hartslag van het publiek veel hoger was dan normaal. Het deed ons vermoeden dat het een echte nagelbijter zou worden. Maar ik vraag me af of die mensen vaak thrillers kijken, want dat is toch een beetje misleidend. Want als je er goed overnadenkt, bestaan er in deze film twee mogelijkheden: de jongens stappen of iemand dreigt uit te vallen. En ondanks wat je misschien zou denken, komt dat eerste nog altijd het meeste voor.

Dit is eigenlijk een uitstekende praatfilm waarin de spanning opbouwt en af en toe de hoogte in schiet. Een horrorfilm zou je The Long Walk moeilijk kunnen noemen, ook al speelt er zich voor je neus wel een horrorsituatie af. De film schuwt ook bloederige beelden niet en de reden waarom jongens uitvallen, is soms best hard. Voor mij was het dus gewoon kwestie van je verwachtingen wat bij te schaven, want dit genre film ligt me wel. We starten met volledige onbekenden en bouwen er langzaam een band mee op. Dat dat ook echt lukt, is grotendeels te danken aan de cast.

Uitstekende hoofdrollen

Het ensemble van jonge acteurs in deze film is dan ook indrukwekkend. Cooper Hoffman is ons ankerpunt en hij doet dat geweldig. Wat mij betreft staat hij allang niet meer in de schaduw van z’n vader, ook al is de gelijkenis soms treffend. Er zijn dan ook een paar passages waarin ik niet anders kon dan de parallel met de realiteit trekken, en dan komen sommige scènes nog meer binnen. Je voelt uiteindelijk ontzettend mee met Ray, omdat je ziet dat hij een goeie gast is. Judy Greer, als zijn moeder, breekt dan weer je hart met de weinige scènes die ze heeft.

Daarnaast bevestigt The Long Walk nog maar eens het talent van David Jonsson, een echte ster in wording. Ik vond z’n vertolking in Alien: Romulus geweldig en hier doet hij iets helemaal anders, maar is hij minstens even goed. Z’n Amerikaans accent is ook echt uitstekend. Peter lijkt een harde noot, maar ontfermt zich al snel over Ray en houdt hem letterlijk in de race. Eigenlijk krijgen veel van de jonge acteurs, waaronder Charlie Plummer, wel hun moment.

Klinkt bekend

Het script van JT Mollner (Strange Darling) zorgt er ook wel voor dat je elk personage wat beter leert kennen. Van sommigen krijgen we een antwoord op de vraag wat ze zouden doen als ze winnen, waardoor je kan zien hoe ze in elkaar zitten. Er is daarnaast ook geen gebrek aan f-bombs. We verlaten zelden de jongens op hun tocht. Zo zijn er alleen maar beelden van andere locaties via dromen.

Dat gezegd zijnde miste ik wel wat achtergrond bij de wereld rond hen. De weinige details die we krijgen, vernemen we vooral terloops via de radio of de dialogen, maar dan nog blijft het vaag. Ik had wel meer willen weten over de oorlog of hoe de situatie nu dan is. Het hoeft niet altijd heel expliciet uit de doeken gedaan te worden, maar een beetje meer had wel gemogen om te begrijpen waarom de jongens zouden meedoen. Je zou je ook kunnen afvragen of Suzanne Collins ooit dit boek heeft gelezen, want deze afvallingsrace lijkt wel heel erg op de Hunger Games.

Het is in dat opzicht dus opvallend dat deze film geregisseerd is door Francis Lawrence, die, jawel, ook die reeks op z’n naam heeft staan. Jo Willems (die ik nog altijd bewonder over z’n werk bij Catching Fire) levert ook hier enkele prachtige shots af. Het blijft een kunst om een film waarin vooral gewandeld wordt ook visueel boeiend te houden. De natuur en zonsop- of zonsondergangen zijn dan ook mooi in beeld gebracht. De muziek van Jeremiah Fraites (van de groep The Lumineers) is maar mondjesmaat aanwezig, maar met piano en strijkers wel mooi. Het einde is naar verluidt wel anders dan in het boek, en heel doeltreffend. Voor mij is The Long Walk misschien niet de beste film van het jaar, maar hij hoort wel in het rijtje thuis van geslaagde King-verfilmingen.

The Long Walk is vanaf 01/10 te zien in de bioscoop.