The Blue Trail review: hartverwarmend avontuur

The Blue Trail zou wel eens de meest kleurrijke film kunnen zijn die dit najaar op het doek van de bioscoop zal verschijnen. Het is een reis waar je in kan verdwijnen, maar ook bij blijft nadenken. Wij zagen deze op Film Fest Gent en kwamen glimlachend de zaal uit.

De reis van een vrije vrouw

In een dystopische toekomst heeft de Braziliaanse overheid een nieuwe wet toegepast, waarin staat dat inwoners van het land ouder dan 80 jaar verscheept moeten worden naar een speciale kolonie. Dit om de economische last te verlichten. De kolonie wordt als een soort paradijs aangekondigd, maar de 77-jarige Tereza (gespeeld door Denise Weinberg) gelooft er niet veel van en wil haar vrijheid liever niet kwijt. Ze kijkt dan ook heel hard op tegen haar tachtigste verjaardag. Wanneer plots de overheid aankondigt dat ze de leeftijdsgrens verlagen naar 77, vlucht ze weg van de verzamelplaats en ondergaat ze een wonderlijke reis die maar één doel heeft: een rit maken met een vliegtuig.

De reis brengt haar langs alle lagen van de bevolking. Ze probeert het eerst op de commerciële manier, maar wordt daar jammer genoeg tegengehouden door meer bureaucratische regeltjes. Dan gooit ze het over een andere boeg en begint ze willekeurig mensen aan te spreken om haar reis doorheen Brazilië verder te zetten. Zal het haar uiteindelijk lukken om het prachtige land van bovenaf te kunnen bewonderen in een vliegtuig?

Dystopie? Fantasy? Actueel?

The Blue Trail zweeft tussen verschillende genres. Met momenten – en dan vooral wanneer Tereza zich aanmeldt voor de kolonie – voelt de film als een dystopische kijk op een eventueel nabije toekomst. Kinderen die de zorg voor hun ouders van zich afschudden door hen met een pamper een bus op te zetten naar een “paradijs”, zonder al te veel schuldgevoelens. Een overheid die je enkel als een burger wil zien wanneer je productief kan zijn en je anders naar een soort asiel afvoert… Het voelt toch snijdend en ietwat actueel.

Maar dan verandert de film van toon, wanneer we de Braziliaanse natuur invaren, en krijgt het meer een fantasygehalte, mede mogelijk gemaakt door de introductie van een slakje. De scènes hierrond worden een fever dream van kleuren, geluiden en impressies, die het Amazone-regenwoud nog mooier én gevaarlijker leken te doen lijken.

Het derde deel van de film (of toch, zo voelde het voor mij, dat de film in drie delen was opgesplitst), heeft dan weer meer het dystopisch gevoel, met een verzet tegen een corrupt overheidsideaal en twee mensen die zich keren tegen wat de wereld van hen verwacht.

Warm gevoel

Het kan misschien chaotisch overkomen dat er zoveel genres doorheen deze films zwemmen, maar dat was het zeker niet. De film vloeit van de ene stroming in de andere en neemt je mee op Tereza’s reis doorheen haar ogen. De dialogen zijn met momenten wat vaag, zeker die op de boot, maar dat geeft je alleen maar meer het gevoel van mee te zijn op een reis waarvan de bestemming nog niet heel zeker is. Je voelt Tereza’s euforie wanneer ze zich vrijer en vrijer begint te voelen, een euforie die je vooral achterlaat met een heel warm gevoel.

The Blue Trail is nu te zien in de bioscoop.