Superman review: Guardian of the Galaxy

Een reboot voor Superman, misschien wel de meest iconische superheld aller tijden. En niet alleen dat: de start van een nieuw DC-superheldenuniversum. Dit allemaal in een periode met superhelden-moeheid en een wrange nasmaak van de vorige poging tot een DC-universum. James Gunn, het brein achter de Guardians of the Galaxy-films bij Marvel, mag dan wel aan het roer staan, maar komt de start van dit universum niet schromelijk te laat? En hoe staat Superman als film op zichzelf?

De nieuwe gezichten

Zowel voor Superman uit 1978 als voor de legacy-sequel Superman Returns uit 2006 werd met Christopher Reeve en Brandon Routh bewust gekozen om een onbekendere acteur te casten als Superman. Superman mag immers niet overschaduwd worden door een acteur. Ook Henry Cavill was ten tijden van Man of Steel nog niet de A-lister die hij nu is. Zo is ook onze nieuwe Man van Staal een minder bekende acteur geworden: David Corenswet.

Aan de andere kant worden dan bekendere namen gecast in de andere rollen. Rachel Brosnahan won onze harten al in The Marvelous Mrs. Maisel, maar nog niet op het grote scherm. Nicholas Hoult (Nosferatu, The Menu) is als Lex Luthor misschien wel de bekendste naam van de hoofdcast. Al zit net zoals bij Superman en Man of Steel de grootste naam in de rol van Jor-El, de vader van Kal-El, de echte naam van Superman. Na Marlon Brando en Russell Crowe is het deze keer de beurt aan Bradley Cooper, al krijgt hij wel heel weinig te doen.

No introduction needed

Er werd gekozen om geen origin-story te brengen van Superman, net zoals Tom Hollands Spider-Man dat ook niet nodig had. Superman begint op het moment dat Clark Kent al 3 jaar zijn pak draagt. Vele relaties zijn al gelegd, waardoor er direct in de actie gevlogen kan worden.

Superman is een heel vervelende superheld om een verhaal mee te vertellen, omdat hij gewoon te sterk is. Er is altijd een manier nodig om Superman even buitenspel te zetten zodat de dreiging kan opwellen. Een andere piste die in het verleden vaak bewandeld werd, is focussen op zijn alter ego Clark Kent en daar veel tijd aan spenderen. Ik kan alvast meegeven: dat is hier niet het geval. We zien Clark Kent misschien 5 minuten in heel de film.

Waar deze Superman-film dan de focus op legt, is om meer aandacht te geven aan de overige personages. En daar kent James Gunn wel iets van. Ook in Guardians of the Galaxy of in The Suicide Squad moest hij een heel hoop personages laten samenwerken. Hier introduceert hij The Justice Gang, een soort voorloper van de echte League. Superman is zelf nog geen lid van deze bende, maar wel Guy Gardner (een Green Lantern), Hawkgirl en Mister Terrific. Initieel fungeren ze als een soort comic relief, maar zeker Mr. Terrific krijgt nog een grotere rol verder. Nathan Fillion (Firefly) is echt een onuitstaanbare Green Lantern en bewandelt een dun koord tussen grappig en rete-irritant. Zijn personage komt wel nog terug in Peacemaker seizoen 2 en Lanterns, allebei tv-reeksen in het nieuwe universum.

De meest interessante personages zijn eigenlijk de collega’s bij The Daily Planet. Vooral Rachel Brosnahan als Lois Lane is de uitblinker van deze nieuwe Superman. Ze is recht voor de raap en heeft geen schrik om zichzelf in gevaar te brengen om anderen te helpen. Brosnahan is vanaf de eerste minuut een heel overtuigende Lois Lane. Ook krijgt Jimmy Olsen, hier gespeeld door Skyler Gisondo (Booksmart), een veel grotere rol. Hij is niet meer het dutserige fotograafje dat wat naast Lois en Clark loopt, maar een echte reporter die nog wat groen achter de oren is.

En dan hebben we natuurlijk Lex Luthor. Een superheldenfilm hangt af van zijn villain. Nicholas Hoult heeft duidelijk gekeken naar de versie van Michael Rosenbaum uit Smallville. Aangezien Superman start wanneer onze man van staal al 3 jaar actief is, zien we ook direct een Lex Luthor die al 3 jaar haat aan het opbouwen is. Waar Gene Hackman nogal een karikatuur was is de jaren ’70-films en Jesse Eisenberg in Batman v Superman te weinig tijd kreeg, kan Nicholas Hoult wel een betere Lex Luthor neerzetten. Hij is een technisch genie met een ongezonde obsessie voor het vernietigen van Superman. Deze keer geloof je echt dat hij Superman het leven zuur kan maken.

Aangepaste toon

Het grootste verschil met Man of Steel is dat deze versie van Superman minder serieus is. James Gunn weet goed genoeg dat hij een comicbookverfilming aan het maken is en steekt er niet de (soms geforceerde) gravitas in die Zack Snyder gaf. Gunn amuseert zich dan ook door enkele comicpersonages te laten verschijnen die minder vanzelfsprekend zijn. Ook Superman zelf kan luchtige opmerkingen maken, maar het is niet de grapdichtheid van een Guardians of The Galaxy. Er zit genoeg evenwicht tussen luchtigheid en sérieux om vlot weg te kijken en niet te vervallen is een gedrocht zoals Thor: Love and Thunder.

Tegenover de Richard Donner-versie zien we ook een minder grote posterboyversie van Superman. Corenswets Superman is nog soms naïef en maakt fouten in communicatie en dat maakt hem net menselijker. Hij krijgt ook af en toe slagen in het gezicht die pijn doen. Superman is hier wel echt een personage dat een (kleine) boog maakt doorheen het verhaal. Wat wel zeer leuk is, is de verschijning van zijn nicht Kara Zor-El oftewel Supergirl. De interactie tussen Superman, Supergirl en de hond Krypto voelt heel menselijk en broederlijk aan, waardoor er wel direct goesting ontstaat om Supergirl binnen een jaar in de zalen te gaan kijken.

Qua verhaalelementen kiest Gunn wel voor zaken die momenteel typerend zijn. Zo spelen social media en fake news een grote rol in de plannen van Lex Luthor en moet Superman hier mee leren omgaan. Ook is er een groot subplot over een groot leger in het Midden-Oosten dat zijn buurland zonder echt leger wil aanvallen en duidelijk spreekt over het uitmoorden van de lokale bevolking. Subtiel is het niet, maar de verhaalelementen zijn niet te hard in your face door de grote aandacht voor de personages. Al zorgt die grote hoeveelheid personages er misschien voor dat het niet echt Superman zijn film is geworden, maar een film waarin Superman zit.

Maar met deze Superman wil James Gunn niet enkel een symbool van hoop en goedheid geven aan de inwoners van het DC-universum, maar ook aan ons, in een tijd waarin velen de hoop in onze samenleving wat kwijt zijn. Deze Superman komt daarom zeker wel gelegen.

Als alleenstaande film lijkt Superman zeker geslaagd en hoewel hij geen oorsprongsverhaal krijgt, is er genoeg expositie om mee zijn, zelfs voor zij die nieuw zijn in de DC-wereld. Met Nathan Fillions Green Lantern en de verschijning van Supergirl is er voldoende interesse gewekt om de volgende delen van dit universum te zien zonder dat het voelt dat er onafgewerkte verhalen gestart zijn.

Ga mee op dit leuke avontuur en mogelijk de beste blockbuster van deze zomer, vanaf 9 juli in de filmzalen!