Weapons review: toegankelijk griezelen

De film Weapons wordt door velen beschreven als de beste Stephen King-verfilming zonder gebaseerd te zijn op een werk van Stephen King. Zo’n beschrijving intrigeert mij als grote fan van Stephen King zijn werk. Benieuwd of deze beschrijving steek houdt…

Klassiek mysterie, origineler gebracht

Weapons opent met een voice-over van een kind dat een verhaal vertelt over wat er 2 jaar geleden gebeurd is in haar dorp. Op een nacht, om 2u17 om precies te zijn, zijn 17 kinderen uit eenzelfde klas van 18 uit bed gestapt om met de armen gespreid weg te lopen. Weken later is het dorp nog steeds in paniek omdat niemand weet wat er met de kinderen gebeurd is.

Vele vingers wijzen naar de leerkracht, Justine Gandy, aangezien alle verdwenen kinderen uit haar klas komen. Maar hoe zit het dan met Alex Lilly, de enige jongen die niet verdwenen is? Of met Andrew Marcus, de schooldirecteur die liever zaken onder de mat schuift dan correct te behandelen? En wat met ouders, zoals Archer Graff die zelf op onderzoek wil uitgaan?

Dit klinkt inderdaad als een goed Stephen King-recept. Dit verhaal had zich perfect in Derry kunnen afspelen. Ook het type van personages komt vaak terug in King zijn werk: een leerkracht, een politie-agent, kinderen enzovoorts. Maar wat Stephen King zijn grootste hekelpunt is, is het schrijven van eindes. En dat doet Weapons wel behoorlijk goed.

Qua vertelstructuur wijkt Weapons af van de typische horrorstructuur. Meestal volgen we 1 of 2 hoofdpersonages waar we de sterkste band mee hebben. Vervolgens krijgen we het verhaal te zien vanuit hun standpunt. Weapons daarentegen kiest ervoor om met ‘hoofdstukken’ te werken. Starten doen we met het standpunt van de leerkracht, Justine, om dan een nieuw hoofdstuk te starten vanuit een ander standpunt. Vele hoofstukken omvatten dezelfde tijdsperiode waardoor we gebeurtenissen dubbel zien, maar telkens uit een ander standpunt. Elk hoofdstuk gaat wel steeds een beetje verder in de tijd. Zo krijgen we steeds net een beetje meer info over het mysterie, waardoor het op een leuke manier ontrafeld wordt. Al duurt het laatste hoofdstuk met de finale expositie misschien net iets te lang.

Veel wissels achter de schermen

In de regiestoel zit Zach Cregger die ons in 2022 al verraste met zijn debuut Barbarian. Net zoals toen slaagt Cregger erin om halverwege de film het thema te doen omslaan. Dit houdt Weapons fris want gezien een speelduur van net over de 2 uur is het moeilijk om spanning aan te houden puur op het initiële mysterie. Wanneer je antwoorden krijgt op de oorspronkelijke verdwijning van de kinderen, verandert de inzet van de personages. Weapons zal je uiteindelijk niet alle antwoorden geven over de zijplotjes die hij opwerpt, maar geeft genoeg hints om alles zelf in te vullen.

De casting van Weapons heeft wel wat problemen gekend. Zo waren initieel in 2023 Pedro Pascal (The Fantastic Four: First Steps), Renate Reinsve (A Different Man), Brain Tyree Henry (Eternals) en Tom Burke (Furiosa) gecast, maar zij moesten elk verstek geven toen de productie van Weapons vertraging op liep.

Pascal zijn personage werd hercast naar Josh Brolin (Dune), wat volgens mij positief is. Als tough-love vaderfiguur van een van de vermiste kinderen, zijnde Archer Graff, komt Brolin zijn harder uiterlijk geloofwaardiger over. Julia Garner (Wolf Man) neemt dan weer de rol van leerkracht over van Reinsve. Op zich is dit wel vreemd, want Pascal moest verstek geven omwille van Fantastic Four, terwijl Garner daar ook de rol van Silver Surfer op zich neemt. Henry wordt vervangen door Benedict Wong (Doctor Strange) als schooldirecteur en Alden Ehrenreich (Solo) vervangt Burke als iets minder ethische agent. Leuk om te zien dat zowel in de originele als nieuwe casting het MCU redelijk vertegenwoordigd is.

Meer griezelen dan horror

Dan volgt natuurlijk ook nog het horror- of griezelaandeel van Weapons. Voor de gevoelige zieltjes kan ik al vast vertellen dat er nauwelijks gore aan te pas komt. Het grootste deel van de horror zit in de suspense. De constante dreiging door in het ongewisse te zitten, samen met de ongemakkelijke manier van lopen die de kinderen op de nachtcamera’s vertonen, zijn voldoende om je op het puntje van je stoel te houden.

Al kan ik natuurlijk niet zeggen dat er geen enkele iets of wat bloederige scène in zit. Ze zijn er wel, maar worden maar heel kort in beeld gebracht of soms zelfs buiten beeld. Je fantasie doet hier meer zijn werk dan de feitelijke beelden. Er is een sequentie met vorken die je toch even naar adem doet happen.

In het eerste deel van Weapons zitten ook enkele nachtmerriescènes, die nogal geforceerd aanvoelen. Ze dragen niet bij tot het mysterie en dienen louter om enkele jumpscares erin te krijgen, maar gelukkig laat Cregger deze na de eerste 2 hoofdstukken snel achterwege.

Waar Weapons ook in uitblinkt is humor. En geen flauwe humor die we vaak tegenkomen in zogezegde horrorkomedies, die vaak niet grappig genoeg zijn voor het komediegedeelte en niet eng genoeg voor het horrorgedeelte. Veel personages reageren net veel menselijker dan we normaal zien, wat voor grappige situaties zorgt zonder echt geforceerd over te komen. Josh Brolin die verontwaardigd “‘What the fuck!” roept na een jumpscare, is gewoon grappig. In de climax weet Cregger ook zowel de humor als de horror goed te combineren, wat vooral goed werkt door het wisselend perspectief dat je krijgt in de laatste scene.

We kunnen zeggen dat de zomer van 2025 ons zowel een goede legacyhorrorsequel (Final Destination: Bloodlines) gegeven heeft als een origineel verhaal met Weapons. (Al moeten we erbij nemen dat I Know What You Did Last Summer ook is uitgekomen, maar dat kunnen we wel onder de mat vegen.)

Weapons speelt sinds 6 augustus in de bioscoop.