Film Fest Gent bracht dit jaar veel ‘waargebeurde verhalen’, zoals ook Roofman. Bij deze is het goed om dit te vermelden, want als het niet zo was, zou je het script te belachelijk voor woorden vinden. En hieronder vertellen we graag waarom.
Roofman vertelt het waargebeurde verhaal van Jeffrey Manchester. Wie kent hem nu niet? Klopt, niemand kent hem. Daarom deze film.
Roofman vertelt het waargebeurde verhaal van Jeffrey Manchester. Wie kent hem nu niet? Klopt, niemand kent hem. Daarom deze film.
Eind jaren ’90 zien we hoe veteraan Jeffrey het financieel moeilijk heeft. Hij is gescheiden en heeft eigenlijk te weinig geld om zijn dochter te onderhouden in de momenten dat hij op haar moet passen. Dit bereikt zijn dieptepunt wanneer hij geen verjaardagscadeau kan kopen. Gezien zijn grote skill voor observatie, beseft hij dat hij makkelijk McDonald’s-filialen kan beroven omdat die werknemers heel routineus werken. Hij berooft zo meer dan 40 filialen met altijd dezelfde methode. ‘s Nachts breekt hij in via het dak (vandaar de bijnaam, roofman) om dan de ochtendshift te verrassen. Hij bedreigt de werknemers en beveelt hen in de koelruimte te gaan staan waar hij ze kan opsluiten terwijl hij de kluis leegrooft. Hij is wel altijd heel vriendelijk, zo zorgt hij er voor dat iedereen een jas aanheeft zodat ze het niet te koud hebben in de cel en geeft hij zelfs zijn eigen jas af wanneer een werknemer geen jas heeft. En dit doet hij zo’n twee jaar lang.
En dat is nog maar de inleiding. Hij wordt gepakt, nota bene tijdens het verjaardagsfeestje van z’n dochter en wordt veroordeeld tot 45 jaar cel. En zijn ex-vrouw zorgt er dan ook nog eens voor dat hij geen contact meer kan maken met zijn kinderen.
En zo komen we in 2004, wanneer Jeffrey besluit om te ontsnappen. Weeral via zijn observatie-skills, lukt het hem ook. Alleen kan hij, aangezien hij een gezocht man is, niet terugkeren naar zijn kinderen. Hij besluit zich een paar weken/maanden gedeisd te houden en verstopt zich heel die tijd in, jawel, een speelgoedwinkel. En daar begint Roofman echt.
De cast werkt heel goed samen
Het immers de bedoeling dat we sympathie krijgen van Jeffrey, om pas later mee door te hebben wat een meestermanipulator hij eigenlijk is. De rol is Tatum op het lijf geschreven.
De regie van Roofman wordt opgenomen door Derek Cianfrance (I Know This Much Is True). De hoofdrol mag vertolkt worden door de immer charismatische Channing Tatum (Magic Mike, The Lost City). De laatste tijd stapt Tatum al wat meer uit zijn typecasting-rolletje met bijvoorbeeld Blink Twice en Dog. Ook hier neemt hij op zich een meer serieuze rol, al brengt zijn manier van spelen wel de nodige humor met zich mee. En dat is ook wel nodig in deze film. Het is immers de bedoeling dat we sympathie krijgen voor Jeffrey, om pas later mee door te hebben wat een meestermanipulator hij eigenlijk is. De rol is Tatum op het lijf geschreven.
Zijn belangrijkste tegenspeler is Kirsten Dunst (Civil War), wat ook al niet de minste naam is. Ze speel Leigh Wainscott, een alleenstaande moeder en werknemer bij de speelgoedwinkel waar Jeffrey zich verstopt. Zij wordt dan ook een romantische speler in het verhaal van Jeffrey. Wanneer beiden samen in beeld komen, geloof je wel dat er chemie is tussen beiden. Daarnaast hebben we ook nog een komische rol weggelegd voor Peter Dinklage (Game of Thrones). Hij speelt de nogal op winst beluste manager van de speelgoedwinkel. Zijn verschijningen zijn vaak ook gelinkt aan de grappigere scenes uit Roofman, al is het ook zijn gedrag dat de katalysator is voor de ontmoeting tussen Jeffrey en Leigh.
Een echte biopic
Als biopic werkt deze Roofman bijvoorbeeld veel beter dan The Smashing Machine. We leren Jeffrey Manchester wel effectief kennen en de relaties tijdens dit deel van zijn leven zijn duidelijk. Ze hebben een oorsprong, motivatie en spanningsboog om op een logisch punt te eindigen. Wat me meer tegenstak, is dat er in het begin zoveel aandacht gegeven werd aan de biologische kinderen van Jeffrey en dat dit zijn motivatie was en er dan buiten de inleiding niets meer mee gedaan wordt. De focus verschuift veel meer naar zijn relatie met Leigh en haar kinderen. De dochter van Leigh wordt trouwens gespeeld door Lily Collias, die we kennen van het geweldige Good One. Uiteindelijk komt dit nog wel overeen met het uiteindelijke beeld dat je van de man krijgt, maar het voelt toch vreemd aan doorheen de film.
Roofman steekt natuurlijk ook niet onder stoelen of banken dat het een gefictionaliseerde versie is van de feiten. De speelgoedwinkelmanager is een mengelmoes van alle slechte managersclichés. Ook krijgen we nog enkele kerkgangers te zien, die ook voor het komische doeleinde wandelende clichés zijn. Maar dit contrast met de meer complexe persoonlijkheden van Leigh en Jeffrey in Roofman, zorgen ervoor dat hij makkelijk wegkijkt. Al is het wel duidelijk dat het zowel Tatum als Dunst zijn die deze film dragen. En het mag gezegd worden dat het vooral Tatum is die erin slaagt om een heel gelaagd persoon neer te zetten. Het was ook pas bij het rollen van de credits dat ik begon door te hebben wat voor een verschrikkelijk mens Jeffrey eigenlijk was.
Geniet zelf van dit knotsgekke avontuur in de cinema vanaf 26 november!
Zeker de moeite voor fans van:
En als het toch niets voor jou is, dan spelen Dreams, Wicked: For Good en The Running Man ook nog in de zalen!
Spelen met iedereens voeten
Spelen met iedereens voetenRaak
- Channing Tatum en Kirsten Dunst
- De humor
Braak
- De motivatie van Jeffrey via zijn biologische kinderen krijgt geen arc en voelt gratuit aan
