Omaha review: prachtige trip

We hebben er lang op moeten wachten, maar een van onze favoriete films van Film Fest Gent 2025 is eindelijk te zien in de bioscoop. Ik had nog niet van deze film gehoord toen het programma uitkwam, dus de naam van hoofdrolspeler John Magaro was de grootste trekpleister. We werden dan ook meer dan aangenaam verrast toen we gingen kijken: Omaha is een emotionele parel tussen al het aanstormende zomergeweld.

Ergens onderweg

Een vader (die nooit bij naam wordt genoemd, gespeeld door John Magaro, Past Lives, Köln 75, First Cow) maakt z’n kinderen wakker voor een geheimzinnige trip. Wanneer ook de politie opduikt, is het voor ons al iets duidelijker waarom ze halsoverkop vertrekken. Maar de vader wil zijn kinderen Charlie (Wyatt Solis) en Ella (Molly Belle Wright) er duidelijk buiten houden, en dus probeert hij om zoveel mogelijk plezier met hen te maken tijdens hun roadtrip. Toch heeft vooral Ella steeds meer door dat er iets niet klopt.

Natuurlijk wordt het ook voor de kijker steeds duidelijker, maar dat geven we hier natuurlijk niet mee. Want een deel van de impact is dat er langzaam opgebouwd wordt naar het einde en een verklaring. Ondertussen worden er subtiele hints gegeven, maar ik zeg nu al dat ik het einde niet zag aankomen. Een licht onheilspellende sfeer wordt dus afgewisseld met mooie gezinsmomenten waarin de vader z’n kinderen nog even klein wil houden.

Een echte indie

Met z’n 93 minuten duurt Omaha niet lang, maar het was een film waar ik meteen door overrompeld was. In het begin vooral door de mooie cinematografie van Paul Meyers. Hij brengt warme kleuren naar boven en houdt het camerawerk sober, maar laat vooral de indrukwekkende landschappen mooi tot z’n recht komen. Op een roadtrip zijn er natuurlijk veel om te laten zien, en ondanks het feit dat de film Omaha heet, is er vooral gefilmd in Utah. Zo is er een bepaalde scène op de zoutvlaktes die bijblijft. Ook zonsondergangen en -opgangen komen veel aan bod.

In de soundtrack zitten ook redelijk wat indieliedjes zoals je ze op een roadtrip zou kiezen. De originele muziek van Christopher Bear (Past Lives, Roofman) is eerder atmosferisch met strijkers en gitaar, zodat die ook niet te veel de aandacht trekt. Regisseur Cole Webley maakt z’n debuut met Omaha, maar hij had duidelijk een visie en voert die geweldig uit. Sommige dialogen lijken zelfs geïmproviseerd omdat ze zo natuurlijk overkomen. Het tempo is wel eerder traag, maar dat past hier perfect. Ook de achtergrond waartegen deze film zich afspeelt, is relevant en herinnert je aan de menselijke tol waarmee dat gepaard ging.

Vertolkingen die bijblijven

Het script van Robert Machoian is er dus soms een van tegenstellingen. Zo is de vader heel liefdevol en leert hij de kinderen ook veel bij, maar tegelijk weegt er duidelijk een zware last op hem. Dat wordt nog meer kracht bijgezet door de magistrale vertolking van John Magaro. We zien hem altijd graag bezig, maar hier kan hij met een blik of een verandering in lichaamshouding je een ware stomp in de maag geven. Het was een heel slimme keuze om hem hiervoor te casten, want hij heeft van nature een likeability die je al laat meeleven. Hij brengt ook een van de meest emotionele zinnen die ik ooit hoorde in een film.

Maar ook de jonge kinderen zijn uitstekend, vooral Molly Belle Wright. Het is duidelijk dat Ella een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft en probeert om haar vader te helpen, maar ze stuit soms op z’n onmacht. Vooral in de latere scènes levert ze een indrukwekkende vertolking. Maar toch onthou ik Omaha niet als een zware film, maar als een ontroerend portret van onvoorwaardelijke liefde.

Omaha is vanaf 17 juni te zien in de bioscoop.