The Running Man review: urgente actiethriller

In de nieuwste Stephen King-verfilming van het jaar speelt Glen Powell een wanhopige vader die zijn leven riskeert op televisie. Kan hij zijn eigen lot veranderen?

Onze tijd

In een steeds verdeelder wordende maatschappij groeit het verschil tussen arm en rijk elke dag verder aan. Basisgezondheidszorg is voor de armsten een droom geworden en machtige superbedrijven zijn verstrengeld met de overheid. Overal zijn er camera’s die alles van je zien en opnemen, zelfs in de apparaten die je gebruikt. Klinkt dat bekend? Opmerkelijk, aangezien dit ook de wereld is waarin The Running Man zich afspeelt. In het jaar — je raadt het niet — 2025.

Stephen King schreef The Running Man in 1982 (onder zijn pseudoniem Richard Bachman), maar heeft dus een angstaanjagend groot deel van de toekomst voorspeld. Het boek werd al eerder verfilmd door Paul Michael Glaser in 1987. Daarin speelde Arnold Schwarzenegger het hoofdpersonage, maar die versie baseerde zich maar losjes op het originele verhaal. Regisseur Edgar Wright (de Cornetto-trilogie, Baby Driver, Last Night in Soho) vond de tijd dus rijp voor een trouwere versie. Het is naar eigen zeggen ook de film die hij al jaren wil maken.

Goedzak

Wright koos nieuwe ster Glen Powell op basis van zijn vertolking in Hit Man om Ben Richards te vertolken. Richards is een liefdevolle vader die in zijn dystopische wereld al een paar keer te veel de goedzak heeft willen zijn. Gezien zijn lage status in de maatschappij kon hij alleen gevaarlijke jobs doen. Wanneer hij onrecht op die werkplaatsen wil aanklagen, komt hij op de zwarte lijst terecht. Maar hij heeft dringend geld nodig, want zijn dochtertje Cathy is ziek en heeft medicijnen nodig. Hij wil ook vermijden dat zijn vrouw Sheila (Jayme Lawson, Sinners) daarvoor sekswerk moet doen.

Zijn constante en overkokende woede brengt hem naar audities voor spelprogramma’s van The Network, het televisiebedrijf dat ook veel andere bedrijven en dus ook de maatschappij grotendeels in handen heeft. Hij wordt gekozen voor The Running Man, het dodelijkste programma van allemaal. Daarin moeten hij en twee anderen 30 dagen overleven terwijl ze opgejaagd worden door Jagers en de kijkers, zo goed als iedereen dus. Tv-baas Dan Killian (Josh Brolin, Weapons) ziet in Ben een kijkcijferkanon. Wint hij, dan is hij een miljardair. Maar de blijvende woede van de man heeft misschien ook een effect op de kijkers…

Verschroeiend

Stephen King blijft een vruchtbare bron voor filmadaptaties, zeker omdat zijn werelden altijd tot de verbeelding spreken en vaak goed uitgewerkt zijn. Dat is hier niet anders, en Edgar Wright slaagt er mee dankzij de sets en het productieontwerp in om met weinig inleiding meteen veel info mee te geven. De grote rol van televisie in het verhaal helpt daar natuurlijk bij en werkt visueel goed. Maar zodra de live-uitzending van The Running Man begint, is het een kat-en-muisspel tussen Ben, de andere twee Renners en de Jagers. Hij is constant op zijn hoede, moet zich verstoppen of vermommen en hopen dat hij niet verraden wordt. Hij moet ook elke dag tien minuten aan boodschappen filmen en die daarna posten. Al snel wordt duidelijk dat de makers weinig aan het toeval overlaten in hun zoektocht naar de Renners.

Achtervolgingsverhalen werken nog altijd goed, zeker in een dystopische wereld. De spanning is hier dan ook constant hoog. Er wordt vanzelfsprekend veel gerend, maar ook geschoten, gevochten en opgeblazen. In sommige van deze actiescènes miste ik wel de herkenbare fragmentarische, snelle regie- en montagestijl van Wright. Een regisseur moet natuurlijk groeien en niet altijd hetzelfde doen, maar net die stijl maakte ook Baby Driver een pak opmerkelijker en unieker. Bovendien is niet alle actie even goed te volgen. In de uitzendingen van The Running Man zien we die toetsen vaker terugkomen, wat het meteen dynamischer maakt. Er zijn ook leuke stukken in een geboobytrapt huis en in gewichtloosheid die meer aanleunen bij de sterktes van Wright.

Ook sterk is de schitterende cast die Wright verzameld heeft. Glen Powell zet een verschroeiende vertolking neer. Ben heeft zeker wat problemen met woedebeheersing, en je ziet bijna hoe vermoeiend dat moet zijn voor zowel het personage als de acteur. Op zijn actieskills kunnen we niks aanmerken, en tegelijk heeft Powell nog altijd die kwetsbaarheid die hem ook zo goed maakten in Hit Man, Twisters en Set It Up. Naast hem schitteren vooral Josh Brolin (bezig aan een goed jaar), Colman Domingo (in showbizzmodus), Emilia Jones (CODA), Michael Cera (15 jaar na Scott Pilgrim vs The World herenigd met Wright) en de relatief onbekende Ezra Klein. Jayme Lawson, Katy O’Brian (ook uit Twisters) en Lee Pace mochten iets meer gekregen hebben. Maar met zo’n uitgebreide cast lukt dat natuurlijk niet voor iedereen.

Hoopvol of harde realiteit

Naast de actie is er ook een duidelijk maatschappijkritisch aspect aan The Running Man. Het boek heeft ook duidelijk een invloed gehad op verhalen zoals The Hunger Games. De sfeer van die films straalt The Running Man dan ook geregeld uit, met echo’s van Children of Men (en dezelfde soms groezelige, donkere visuele stijl). Bens verhaal raakt bij de armere bevolking een snaar. Hij kan bij momenten op een aantal onverwachte bondgenoten rekenen.

Een maatschappij waarbij het ieder voor zich is, wordt makkelijker onderdrukt. Wie wil heersen, moet de anderen zien te verdelen. Tot er iemand is die dat weigert. Helaas is die solidariteit niet altijd makkelijk als je iemand hebt om te verliezen. Zelfs in de barre omstandigheden van deze wereld vond ik de film toch verrassend hoopvol. Sommige reviewers vonden sommige momenten té hoopvol, zeker in vergelijking met het boek, maar de echte wereld is al duister genoeg. Een spiegel voorgehouden krijgen geeft niet altijd het beoogde schokeffect. Een alternatief kan net voor inspiratie zorgen. Laat You’ll Never Walk Run Alone maar weerklinken.

The Running Man is nu te zien in de bioscoop.