Backrooms review: geen lege ruimte

De 20-jarige regisseur Kane Parsons neemt ons mee naar een doolhofwereld vol kamers in het geflipte en vreemde Backrooms.

Webserie

Het tijdperk van de jonge YouTube-horrormakers is aangebroken. Curry Barkers Obsession gooit wereldwijd hoge ogen, en ook Kane Parsons dient zich nu aan met Backrooms. De film is gebaseerd op Parsons’ eigen webserie uit 2022, goed voor 24 afleveringen met telkens een apart verhaal. Voor die serie haalde hij dan weer inspiratie uit een “onrustwekkende” foto van lege kantoren op het forum 4chan. Filmproducent A24 kwam de serie op het spoor nadat die viraal ging en bood de toen 17-jarige (!) Parsons een filmdeal aan. Met producenten als James Wan (The Conjuring), Osgood Perkins (The Monkey, Longlegs) en Shawn Levy (Stranger Things) heeft hij nog een serieus teken van vertrouwen gekregen.

Deze langspeelversie heeft hetzelfde concept als de serie, maar volgt een paar hoofdpersonages. Centraal staat Clark (Chiwetel Ejiofor, Bridget Jones: Mad About the Boy), een gefrustreerde meubelverkoper die in therapie gaat bij dr. Mary Kline (Renate Reinsve, A Different Man). Zijn zaak draait slecht (zélfs in 1990, wanneer de film zich afspeelt) en hij heeft zijn misgelopen huwelijk ook nog niet verwerkt, voor hem de reden waarom hij die zaak überhaupt moest beginnen. Wanneer hij op een elektriciteitsprobleem stuit in de winkel, ontdekt hij via een verborgen doorgang een ondergronds complex van ruimtes. De ‘backrooms’ of achterkamers uit de titel. Deze film is een voorbeeld van ‘liminal horror’, die psychologische angst opwekt met lege, vervreemdende of ’tussengelegen’ ruimtes.

Maar het zijn niet zomaar lege ruimtes. Hoe dieper hij gaat, hoe meer vreemde dingen hij opmerkt. Een boel meubelen op elkaar gestapeld, een stopbord in spiegelbeeld in het midden van de ruimte, voorwerpen die half in de grond verzakt zijn, vreemde indelingen en doorgangen. Clark blijkt ook niet alleen te zijn. Daarom schakelt hij zijn werknemers Kat (Lukita Maxwell) en Bobby (Finn Bennett) in om hem te helpen verkennen, maar dat gaat al snel heel erg mis. De enige andere hulplijn die hij nog heeft, is Mary…

Drie delen

Backrooms begint met een stukje found footage, waardoor de film me meteen een Blair Witch-achtig gevoel gaf. Het eerste deel van de film houdt die mysterieuze sfeer aan. Zodra Clark de backrooms ontdekt, volgen we zijn eerste ‘expedities’. Parsons en scenarist Will Soodik kiezen ervoor om dat best lang te laten aanslepen. Zo drijven ze de onbehaaglijkheid ferm op, maar het heeft ook een nadeel. Daarvoor hebben we namelijk al een best lange aanloop waarin Clark en Mary geschetst worden. Niet elke kijker zal die relatieve traagheid kunnen appreciëren.

Daarna komt een angstaanjagender deel, waarin we meer ontdekken van de ruimtes. Er zijn wel wat jump scares te rapen, en samen met nog meer filmcameragebruik roept Backrooms daardoor ook wat Paranormal Activity op. Doorheen dat alles strooit Parsons hints naar wat het allemaal zou kunnen betekenen. Dan komen we op Charlie Kaufman-terrein terecht. Clark en Mary’s verhalen zijn verbonden aan iets groters, maar gelukkig wordt niet alles uit de doeken gedaan en blijft er mysterie hangen. Met Chiwetel Ejiofor en Renate Reinsve brengt de film gegarandeerde geloofwaardigheid aan de dag. Hun personages hadden wel nog net iets meer uitgewerkt mogen zijn om meer verbondenheid met hen te voelen dan met het concept.

Backrooms is dus zeker gevarieerd, maar net iets minder toegankelijk dan bijvoorbeeld Obsession. Artistiek gezien leunt de film best dicht aan bij het bronmateriaal. De cinematografie van Jeremy Cox is eerder vaal, met de nadruk op het geel van de kamers. Ook de score trekt de lijn door, met bevreemdende synths, eigenaardig stemmenwerk en geluiden die eerder soundscapes zijn dan muziek.

Hoewel legacysequels ook de horrorfranchises — en zelfs de parodieën erop — geïnfiltreerd hebben, kunnen we uiteindelijk nog altijd op het genre rekenen om originele én ook goedkope films in de bioscoop te brengen. Backrooms werd gemaakt voor 10 miljoen dollar en bracht wereldwijd tot nu toe al 260 miljoen op. Een aanlokkelijk idee voor de studio’s, dat uiteindelijk in het voordeel speelt van de kijker. We hunkeren nog altijd naar nieuwe, frisse ideeën, en alleen al daarvoor is Backrooms een aanrader.

Backrooms is sinds 17 juni te zien in de bioscoop.