Wicked: For Good review – beter samen

Wicked is een veel groter fenomeen geworden dan de makers wellicht zelf voorspeld hadden. Met meer dan 750 miljoen dollar aan de kassa en 10 Oscarnominaties was het zelfs meer dan een succesvolle blockbuster. In Wicked: For Good wordt de strijd voor Oz beslecht. Kan het tweede deel van het verhaal de saga van Elphaba en Glinda mooi afsluiten?

Kookpunt

Aan het einde van Wicked is Elphaba (Cynthia Erivo) erin geluisd door wannabe-dictator de Wizard (Jeff Goldblum) en zijn propagandahoofd Madam Morrible (Michelle Yeoh). Zij doen iedereen geloven dat Elphaba de Wicked Witch of the West is en Oz naar de verdoemenis wil helpen. Nu Elphaba voortvluchtig is, kan ze het ook niet meer opnemen voor de dieren in Oz, die steeds meer weggedreven worden. Ze zoekt een manier via Glinda (Ariana Grande-Butera). Zij is nu hét uithangbord van hoop geworden in Oz, maar vooral omdat ze ook de pion is van de Wizard en Morrible. Ze ziet Elphaba nog graag, maar wil vooral dat haar vriendin samenwerkt met hen om Oz op zijn plooi te krijgen.

Ook de andere personages dragen de gevolgen van de haatcampagne tegen Elphaba. Sinds haar vader overleden is, ligt het gouverneurschap van Munchkinland bij Nessarose (Marisssa Bode). Om niet vergeleken te worden met haar zus, beperkt ook zij de rechten van de dieren. Dat is niet naar de zin van Boq (Ethan Slater), die weer naar de Emerald City wil. Fiyero (Jonathan Bailey) wil dan weer het tegenovergestelde. Hij is nu het hoofd van de troepen die Elphaba moeten opsporen en inrekenen, maar hij wil haar vooral vinden. En dan wordt plots zijn verloving met Glinda aangekondigd.

Tempo rommelt

Dat alles komt dus tot een kookpunt in Wicked: For Good. Maar daar komen we meteen bij de grootste valkuil van dit tweede deel. Dit had één film moeten zijn. Het eerste deel had veel momentum omdat je de wereld en de personages leerde kennen en alles thematisch werd opgezet. Ondanks dat For Good het verhaal moet afronden, gebeurt er eigenlijk weinig dat ook al niet aan bod kwam in Wicked, en vaak op dezelfde manier.

Daar komt nog bij dat vooral ook het tempo rommelt in deze afsluiter. Nummers zoals Every Day More Wicked en Thank Goodness / I Couldn’t Be Happier hergebruiken melodieën van de bekendere nummers, maar voegen hier inhoudelijk weinig meer toe. Ze stuwen het verhaal niet voort, maar herhalen of maken expliciet wat de scènes daarvoor al lieten doorschemeren. Andere, best verrassende of betekenisvolle plotwendingen worden dan weer heel snel op ons afgevuurd, soms zonder de nodige aanleiding of tijd om die te verwerken.

Zo krijgen we op een bepaald moment achtereenvolgens een overlijden, een onnozele, bijna ludieke vechtscène en dan een gewelddadige martelscène. Ook enkele verhaalaspecten die linken naar The Wizard of Oz lijden onder die tempo- en toonwissel, toch voor mensen zoals ik die het verhaal minder goed kennen. En oh ja, in deze heel erg “kinderen toegelaten”-filmwereld voegen ze dan ineens een seksscène toe? Ik voelde me bij momenten nogal narratief dooreengeschud. Het scenario volgt natuurlijk dat van de musical, maar daae hadden ze nog verder mogen aan sleutelen. Marissa Bode, Ethan Slater en zelfs Jonathan Bailey kunnen daardoor maar weinig indruk nalaten in dit tweede deel, net als Michelle Yeoh en Jeff Goldblum. Het zijn uitstekende acteurs, maar hier leken zelfs zij eerder bezig op automatische piloot.

Zilveren randje

En toch heb ik wel van een deel van de film genoten. Dit verhaal toont best goed hoe autoritaire regimes aan de macht komen en blijven – door verdeeldheid en angst te zaaien en goedgeplaatste pionnen te gebruiken. Totdat er iemand bereid is om er alles voor op te geven. De sets zien er nog altijd piekfijn uit, net als de kostuums.

Maar het beste aan Wicked: For Good komt wel vooral naar het einde toe. Wanneer het verhaal echt terugkomt naar het beste eraan: de relatie tussen de hoofdrolspeelsters. In Wicked maakte Elphaba de grootste verandering door, maar hier staat Glinda meer in het spotlicht, letterlijk en figuurlijk. Ze beseft hoe erg ze altijd heeft vastgehouden aan de neppe dingen in haar leven, de façade die ze wilde ophouden, en dat dat ook niet heeft opgebracht wat ze wil. Geen magie, geen echt succes, geen echte liefde. Het nieuwe nummer dat musicalschrijver Stephen Schwartz daarbij voor Glinda schreef, The Girl in the Bubble, vond ik dan ook een van de betere uit de film. Ariana Grande-Butera brengt het heel kwetsbaar en overtuigend.

Het nieuwe nummer voor Elphaba daarentegen is iets minder memorabel, maar illustreert thematisch wel waarom zij niet zomaar weg wil uit Oz. Haar grote nummer in For Good is No Good Deed. Hoewel dat er zonder zulke overduidelijke computergegeneerde achtergrond veel beter kon uitzien, bewijst Cynthia Erivo nogmaals dat ze een uitzonderlijke performer is. Het échte muzikale hoogtepunt is dan weer For Good, een lied dat de impact van de vriendschap tussen Glinda en Elphaba benadrukt. In eender welke versie ik het hoor, maakt het me emotioneel, maar als je deze actrices ziet, zo toegewijd aan hun rollen en elkaar, kan je niet anders dan bewogen zijn als de credits over het scherm rollen.

Wicked: For Good is vanaf 19 november te zien in de bioscoop.