Splitsville review: de anti-romcom

In de markt gezet als ode aan de screwballkomedies, kan Splitsville alvast de aandacht trekken van menig filmliefhebber. Ook voor de casual kijker is dit meestal een schot in de roos. Maar kan Splitsville dit ook waarmaken of was de marketing te misleidend?

Ashley en Carley zijn 14 maanden getrouwd wanneer Ashley tegen Carley zegt dat ze wil scheiden. Carley vlucht onmiddellijk weg naar zijn vrienden Paul en Julie voor steun. Daar leert Carley dat het geheim van hun huwelijk een open relatie is. Deze ontdekking en hun openheid leidt tot de onvermijdelijke driehoeksverhouding tussen Carley, Julie en Paul, maar dat is nog maar de eerste acte. Na het te verwachten incident begint het plot pas echt te lopen, zeker wanneer ook Ashley terug verschijnt.

Moderne relatievormen

Splitsville speelt zich heel erg in het nu af. De focus ligt heel erg op de verschillende relatievormen die we vandaag de dag tegenkomen en probeert deze te dissecteren. Carley is heel nieuwsgierig naar het open relatie-concept en vraagt dan ook zowel Paul als Julie hierover uit. Al snel blijkt dat de echte oorzaak voor zulke ‘complexere’ relatievormen elders liggen dan initieel verteld door de personages. De hoofdpremisse van Splitsville is eerder de hoogdravendheid waarin mensen in een open relatie zich hooghartig profileren tegenover anderen. In deze interactie en de echte beweegredenen hierachter zit de comedy.

Michael Angelo Covino en Kyle Marvin schreven al samen het in 2019 uitgebrachte The Climb. Ook hier zitten ze samen aan de schrijverstafel en vertolken ze respectievelijk Paul en Carey. Covino neemt daarbij ook opnieuw de regisseursrol op zich. Door zoveel zelf te doen als schrijversduo, kunnen ze natuurlijk veel doen wat ze willen doen. Met Adria Arjona (Hit Man) en Dakota Johnson (Materialists) hebben ze topacteurs als partner gecast, maar je merkt toch wel hoe Splitsville vooral vanuit het mannelijk standpunt geschreven is. En dat is oké, maar je moet de nuance minder bij de vrouwelijke personages gaan zoeken. Als Covino en Marvin eerst testscreenings zouden hebben georganiseerd, was dit waarschijnlijk nog tijdig aangehaald.

Geen standaard afgelikt Hollywood-product

Splitsville heeft geen afgelikte personages. Alle 4 de hoofdpersonages zijn probleemgevallen op hun manier en hebben elk hun gezonde portie libido. Ze zijn vooral ook op hun manier elk soms echt grote idioten. Zoals iedereen uiteindelijk soms wel is. Er wordt veel gelachen met de tekortkomingen van de personages, vooral de mannelijke personages dan, zonder hen te reduceren tot komische idioten die louter stomme dingen doen voor de lach.

De gebeurtenissen die een komisch element hebben, voelen net heel realistisch aan en tonen aan dat humor niet set-up en punchline moet zijn. De humor is hier trager en langer uitgesponnen waardoor hij ook minder uitbundig is. Dit geeft ruimte voor drama om ook zijn rol te spelen, maar is ook wel een zeer van de laatste 10 à 15 jaar. Een komedie kan ik Splitsville niet echt noemen. Maar ik kan me eigenlijk ook niet herinneren wanneer ik recent nog een echt goede komedie zag in de zalen. Klassieke komedies worden niet meer gemaakt voor het grote scherm, gelukkig hebben we streamers die wel nog af en toe een klassieke komedie maken (zoals bijvoorbeeld Ricky Stanicky vorig jaar).

Om dan terug te komen op het zogenaamde screwballkomedie gegeven. Volgens Wikipedia is het thema van een screwballkomedie het volgende: “Karakteristiek voor het genre is een relatie waarin de vrouwelijke hoofdrolspeler dominant is over de mannelijke hoofdrolspeler, waardoor zijn mannelijkheid in het geding raakt. De wrijvingen tussen de twee personen staan centraal in de film. Andere kenmerken zijn snelle, spitsvondige dialogen, kluchtige situaties, escapistische thema’s en een happy end.“

En ja, deze beschrijving klopt wel grotendeels. Het in bed duiken van de personages komt niet vanuit een typische mannelijke intentie, maar groeit steeds organisch tussen personages en het is wel meestal de vrouw die de leiding neemt. Tegenover klassieke komedies zijn het hier vooral de mannen die gevoeliger in beeld gebracht worden dan de vrouwen. Het is dankzij het talent van Johnson en Arjona dat hun personages nog iets meer kleur hebben dan louter een weerspiegeling van de onzekerheden van de twee mannen.

Qua verhaalstructuur wordt er geen klassiek doorlopend verhaal verteld. Covino vertelt dit verhaal eerder episodisch. Tussen de verschillende hoofdstukken zit een hoop tijd. De hoofdstukken voelen aan als kortfilms, die op zich ook wel ergens volledig op zichzelf kunnen staan, maar qua emotionele vooruitgang van ons kwartet protagonisten wel samenhangen. Een van de sequenties is bijvoorbeeld eentje waarin opeens Nicholas Braun (Succession) opduikt als goochelaar op een kinderfeestje. En die sequentie op zich is wel goud waard.

Kortom, een echte komedie zou ik Splitsville niet durven noemen. Daar is hij niet grappig genoeg voor. Een diepgaande deconstructie van de screwball of van moderne relatievormen zou ik het ook niet durven noemen. Daarvoor zijn de personages (zeker de vrouwen) te eendimensionaal geschreven. Maar is het leuk om naar te kijken? Dat wel.

Ontdek het zelf in de cinema vanaf 17 september!