Hades II review: goddelijk goed

Hades II is al sinds mei 2024 uit in Early Access, en de volledige versie is al sinds eind september te spelen. Wij posten deze review nu pas omdat we onder meer onze tijd echt genomen hebben met Hades II. Het vervolg op de schitterende, isometrische actie-roguelike Hades van Supergiant Games schiep hoge verwachtingen, aangezien het eerste spel er eentje was met een combinatie van verhaal, gameplay, variatie, muziek en beeld om je vingers bij af te likken. We baseren ons in deze review van deel 2 deels op wat we in mei 2024 vonden van de Early Access, welke vragen we nog hadden en wat ons toen niet helemaal kon bekoren. Wat is er veranderd de laatste anderhalf jaar? Zijn onze voorspellingen uitgekomen en zijn sommige (heel kleine) pijnpuntjes verbeterd? Hoe zit het met de variatie, speelduur, romantiek en NPC’s? Kan Hades II net zoals grote broer Hades op de bovenste plank van roguelikes gezet worden?

Dynamisch verhaal

Liefhebbers van de Griekse oudheid en/of roguelikes konden zich al anderhalf jaar werpen in de strijd tussen de rancuneuze titaan van de tijd die het rijk van zijn zoon Hades heeft overgenomen, Chronos, en zijn kleindochter, Melinoë. Deze dochter van Hades en Persephone en kleine zus van eerdere protagonist Zagreus, is kunnen ontsnappen aan de wraak van de titaan en trekt er na vele jaren training door de heks Hecate elke nacht op uit om haar grootvader te verslaan (of om hulp te bieden aan haar ooms en tantes die intussen op de Olympusberg door de legers van Chronos belegerd worden). 

Wij waren bij de Early Access (EA) al onder de indruk van de vele links naar de Griekse oudheid en blijven dat nu ook, zeker nu er sinds de EA een aantal mythologische personages zijn bijgekomen. Dat kan bovendien heel diepgaand zijn. Uiteraard zijn er de goden en titanen of bepaalde monsters, maar ook de focus op echte spreuken, hekserij, kruispunten, de nacht, en zelfs de verschillende dierenvrienden die je kan verzamelen, legt telkens weer een of andere interessante link naar de Oudheid. Het blijft ook indrukwekkend hoeveel reactie er is op wat je in je huidige run of in een vorige run gedaan hebt. Draag je een extra kleed dat als harnas dient? Heb je voor een bepaalde god gekozen? Heb je de eindbaas al eens of meerdere malen verslagen? Breng je een nieuwe dierenvriend mee? Ben je op sterven na dood? Kan je een baas verslaan zonder geraakt te worden? Er is veel kans dat je tijdens of na een run hier commentaar over krijgt, wat het verhaal veel dynamischer maakt.

We kunnen we er geen doekjes om winden: wij vonden het verhaal van Hades nét iets beter dan dat van Hades II, zelfs nu dat laatste spel ook compleet is. Niet enkel is het iets warmer en meer op familie gericht (hoewel Hades II dat ook probeert!), maar het einde is ook gewoon bevredigender. De reden waarom Zagreus kon blijven ontsnappen uit de onderwereld, komt vlotter over dan de reden dat je Chronos en zijn troepen moet blijven verslaan. De makers hebben zichzelf natuurlijk ook in een hoekje geduwd door je het te laten opnemen tegen iemand die de tijd controleert, maar sommige dingen die daarmee gedaan worden, komen ietwat knullig over, zodat zelfs meerdere personages alles eerst nog eens moeten uitgelegd worden. Ook de romantische relaties in het eerste spel konden ons meer bekoren. Wel alle lof voor Supergiant om hun originele einde, waarbij Melinoë eigenlijk niet zoveel te zeggen had, op korte tijd toch nog te veranderen in een waarbij ze de titel van protagonist meer waard is.

Net zoals in Hades, moet je ook in Hades II na de meet bereikt te hebben, runs blijven ondernemen. Is het dan gedaan wanneer je de credits bereikt hebt? Hah, uiteraard niet. Het verhaal blijft maar doorgaan en doorgaan en je blijft nieuwe dialogen krijgen en de tocht naar en na de epiloog wordt uiteindelijk zelfs nog interessanter dan alles wat voor de credits kwam. Voor zowel die epiloog als sommige quests ga je wel véél runs moeten doen, aangezien de RNG bepaalt welke personages je tegenkomt en wat ze te zeggen hebben. Na het uitspelen van het spel, heeft het nog veel runs gekost om aan de epiloog te raken, en om daarna alle quests van de NPC’s af te werken nog eens een goede 20 (met in totaal iets meer dan 100 nachten, waarbij er tegen het einde wel een 10-tal zaten waarbij we ons opzettelijk hebben laten sterven omdat we alles bereikt hadden dat we die run wilden doen). Nu ja, ook al duurt het lang, de NPC-quests zijn het zeker waard. Om alles te zien, reken je voorzichtig op zeker zo’n 70-100 uur vol spelplezier.

Massief veel variatie

Hades II heeft namelijk zo mogelijk nog betere gameplay dan grote broer. Je hebt sowieso al meer mogelijkheden, maar het speelt allemaal net iets vlotter – ook al is het sprinten even wennen in vergelijking met enkel de dash uit het vorige spel – en biedt ook meer variatie qua builds. Wil je voornamelijk werken met je gewone aanval, speciale aanval, cast, of met de opgeladen omegaversies van één van die drie? Wil je voor een combinatie gaan of een hele run lang niet op je aanvalsknop duwen? Wil je je focussen op de hexes van Selene? Wil je eerder een tanky build spelen die automatisch vijanden raakt als je zelf geraakt wordt? Of zelfs één waarbij je door gewoon rond te lopen de vijanden toch nog relatief efficiënt kan uitschakelen? Wil je je magie gebruiken of gewoon met een groot wapen de koppen van de vijanden blijven inslaan? Het kan allemaal. Er zijn meer goden, meer boons met speciale krachten die de goden je geven, meer spreuken, meer soorten metaprogressie, meer hamers om je wapen mid-run een speciale upgrade mee te geven… Kortom, meer van zo goed als alles.

Ook de verschillende aspecten van je wapens keren terug. Dat betekent dat je zelfs met hetzelfde wapen heel veel variatie in je runs kan creëren. De ene versie van je staf geeft je gewoon meer en krachtigere magie, maar een andere (heel sterke) laat je meegenomen dierenvriend ook een cast gebruiken en een dodelijke link tussen jullie creëren terwijl nog een derde een voor vijanden pijnlijk schild maakt en je in staat stelt om zielen van gevallen vijanden in je strijd in te zetten. Ook hier zijn sommige unlocks weer wat gebaseerd op de RNG, en het kan lang duren voor je de 24 mogelijkheden van je wapens beschikbaar hebt. Daarnaast kan je jezelf met magische arcana-kaarten of keepsakes nog extra bonussen geven.

Een goede verandering sinds mei 2024 is dat je nu wel elke run alle soorten grondstoffen kan verzamelen mits je de voorwerpen om deze te krijgen beschikbaar hebt. Je moet dus niet meer vloeken dat je geen vishengel meegenomen hebt en er opeens in zone 3 of 4 een of meerdere visplekjes zijn. Bij het verzamelen van grondstoffen zijn namelijk vooral je dierenvrienden belangrijk. Nadat je ze vrijgespeeld hebt, kan je er één kiezen om op je nachtelijke run mee te nemen. Elk dier geeft je onder meer extra kans om een bepaalde soort benodigdheden te vinden, hoewel de andere ook nog steeds aanwezig zullen zijn. Het is een mooie oplossing voor een van onze klachten uit het begin van de Early Access.

Quasi eindeloos spelen

Dat is allemaal wat je (deels!) moet beslissen voor je vertrekt, maar in je runs zelf zit er uiteraard ook variatie. De grootste reden hiervoor is dat Hades II dubbel zo groot is als Hades. Je krijgt immers twee verschillende routes met elk vier zones, eentje naar beneden en eentje naar boven. Elke zone heeft dan ook nog eens zijn eigen gimmick. En als dat nog niet genoeg is, kan je, eenmaal je alle routes en bazen ogenschijnlijk onder de knie hebt, alles nog steeds naar believen moeilijker maken met extra dodelijke vijanden, duurdere aankopen, tijdslimieten of zelfs uitdagendere bazen. Zeggen dat Hades II te gemakkelijk is, gaat dus niet op (tenzij je een van die zotten bent die met alle extra moeilijkheidsaanpassingen speedruns doet).

Als kers op de taart kan je ook nog eens leuke Chaos-runs doen, waarbij je ofwel in een van de eerste zes zones met vooraf bepaalde boons, wapens en keepsakes moet werken, ofwel een hele run moet doen waarbij alles – zelfs de keepsakes tussen elke zone én de extra moeilijkheidsopties – willekeurig bepaald wordt.

Een van onze klachten van anderhalf jaar geleden is jammer genoeg niet opgelost. Dat de weg naar boven niet meteen een wandelingetje door de tuinen van de Hesperiden is, tot daar aan toe. Hoe de makers dit de eerste paar runs daar hebben gepresenteerd en opgelost als je kijkt naar de problemen die Zagreus in het eerste spel had op de aarde zelf, blijft zelfs slim gedaan. Het probleem is dat de makers niet wilden dat je snel helemaal zou overwinnen en je dus nog steeds een bepaalde en dodelijke debuff geven als je te “snel” (lees: voor een bepaalde nacht) doorheen de zones beneden (of boven) raakt. Of ze wilden gewoon dat je een bepaald personage in het begin zou haten… Dat is gelukkig enkel bij de eerste runs irritant, en na een tijdje ben je het vergeten, vooral wanneer je door een combinatie van voorbereiding en gunstige lotsgevallen echt wel krachtige of hilarische runs kan beleven.

Schitterend beeld en muziek

In 2024 was er duidelijk wat werk aan alle afbeeldingen, wat intussen gebeurd is. Zo was Narcissus gewoon een schim met kapmantel in de EA, maar is hij nu in al zijn zelfingenomen glorie te bezichtigen. Ook de arcana hebben allemaal mooie afbeeldingen gekregen. Dit alles maakt Hades II visueel gezien ook weer extra interessant om te spelen, hoewel je soms bij de gameplay zelf echt je aandacht erbij moet houden wanneer er heel veel effecten samen op je scherm komen. 

Aangezien er meer zones en een afgewerkt verhaal zijn, krijgen we nu nog meer prachtige muziek van componist Darren Korb, waaronder een paar mooie orkestrale werken die in samenwerking met de supergetallenteerde Austin Wintory zijn geschreven. Er wordt trouwens ook veel extra mee gedaan. Zo is er uiteraard bijvoorbeeld nog steeds dat ene baasgevecht waarbij de muziek gezongen door Erin Yvette en Judy Alice Lee zich aanpast aan wat je doet. Niet enkel is dat element er nog, maar er zijn bovendien meer mogelijke stukken die je tijdens dat gevecht kan horen. Als je trouwens je muziek voor je dat gevecht begint, op stil zet in de opties, krijg je een best grappige reactie. Daarnaast zetten Jamie Landrum (Artemis) en Colin Ryan (Apollo) héél mooie zangprestaties neer, soms – en bij momenten naar keuze! – in prachtige duetten met elkaar of met Judy Alice Lee. Na een tijdje kan je trouwens ook de functie vrijspelen om zo goed als de hele soundtrack in je hub, de crossroads, af te spelen. Ten slotte past de voice acting ook perfect bij de verschillende personages.

Hades II en die ene afkorting…

Is Hades II nu onze Game of the Year? In een jaar waar – ja, we zijn onorigineel – Clair Obscur: Expedition 33 of Hollow Knight: Silksong niet uitgekomen waren, zou dit ongetwijfeld zo zijn. Nu is het een moeilijkere beslissing, maar om eerlijk te zijn, wat maakt het uit? In ieder geval krijg je een zalige mix van heel leuke en verfijnde gameplay vol variatie, een heel dynamisch verhaal, mooie beelden en prachtige muziek. Die tientallen tot honderd uren die je erin zal steken, vliegen voorbij zonder dat je er erg in hebt.

Hades II is te koop bij o.a. bol.com.

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

Interesse in roguelikes zoals Hades II of recente games?

• Moonlighter 2 biedt in de EA voorzichtige vernieuwing aan een al leuk concept.
• De roguelike deckbuilder Monster Train 2 loopt als een trein.
• In de city builder Anno 117: Pax Romana kan je je eigen prachtige Romeinse stad bouwen en je lusten voor resource management botvieren.
• Wij maakten voor Hallowe’en een lijstje van met welke games je het beste kon griezelen in 2025.
• Digimon Story: Time Stranger is een hardcore nummertjes-RPG in een Digimon-jasje.
• Ghost of Yōtei brengt prachtige omgevingen en uitgebreide gameplay, maar kan (zeker op het einde) niet al zijn narratieve beloften waarmaken.