Hollow Knight: Silksong review – het wachten waard?

Silksong werd vele jaren geleden eerst aangekondigd als een stretch-goal voor de Kickstarter van de schitterende, met insecten gevulde 2D-metroidvania Hollow Knight. Om een lang verhaal kort te maken: De makers, het kleine Team Cherry, leverden eerst andere (gratis!) DLC en het wachten op het beloofde aparte avontuur van NPC Hornet bleef maar duren. Elk jaar, elke showcase, elke tweet werd (na een tijdje wanhopig) met argusogen gevolgd, de memes stapelden zich op, maar Silksong bleef maar niet komen. Het project leek groter en groter te worden dan een DLC en veranderde in een echte standalone game. Vaak werd er beloofd of verwacht dat het dát jaar zou uitkomen, maar de uiteindelijke release bleef uit. Tot nu. In het jaar 2025, een goede acht jaar nadat het originele spel is uitgekomen, kunnen we eindelijk de avonturen van Hornet in Hollow Knight: Silksong beleven. Was het nu het lange wachten en alle Shaws, Bapanadas en clown make-up waard?

Ontvoerd

Silksong begint misschien een beetje verrassend: De zeer competente Hornet uit Hollow Knight is gevangengenomen en wordt in een kooi meegevoerd naar een ver koninkrijk, Pharloom. Gelukkig kan ze aan de rand van het koninkrijk ontsnappen. In plaats van weg te vluchten, besluit ze echter te onderzoeken waarom ze ontvoerd is en wil ze haar ontvoerders confronteren. Zo leert ze al snel dat Pharloom veel geheimen bevat en dat iedereen daar begint te lijden onder een plaag die, net zoals in Hallownest, de plaatstelijke bewoners van hun vrije wil berooft en veel agressiever maakt.

Net zoals in Hollow Knight is dat het begin van een avontuur vol interessante NPC’s die je altijd blij bent om terug te zien en een paar leuke plotwendingen die soms ook wel wat aan het vorige deel doen denken. Valt Silksong dan in herhaling en is het eigenlijk gewoon het verhaal van het eerste deel weer? Sommige elementen komen misschien terug, maar Silksong staat nog steeds op zich, en er zijn toch wel een paar verrassingen. Je zal ook duidelijke verwijzingen naar Hollow Knight vinden, je lore-kennis wat kunnen uitbreiden, soms nostalgie voelen en uiteindelijk een paar interessante linken kunnen leggen tussen Pharloom en Hallownest. Tegen het einde van Silksong zal je heel duidelijk weten of dit spel nu een prequel of sequel is.

Duistere religie, maar minder melancholisch

Hornet is de Knight uit het eerste spel uiteraard ook niet, wat betekent dat ze niet enkel kan praten, maar ook haar mening geeft en zich niet laat doen. Wee het insect dat haar een pootbreed in de weg durft te steken. Hornet gebruikt beleefde woorden, heeft respect voor onschuldige insecten of voor wie haar niet tegenwerkt, waarschuwt haar vijanden om haar niet uit te dagen en analyseert zelfs wat er aan het gebeuren is in de wereld. Wie dus goed oplet, kan net zoals Hornet zeker voor het einde te weten komen hoe de vork in de steel zit. Er zijn ook meer nederzettingen en NPC’s dan vroeger, aangezien nog niet iedereen ten prooi is gevallen aan de plaag. Dit alles maakt de wereld levendiger, maar hierdoor en door het feit dat de apocalyps zich nog niet helemaal voltrokken heeft, heb je een minder melancholisch of bedrukt gevoel dan vroeger. Daarnaast zijn de repressieve religieuze tonen, gemixt met de mysterieuze zijde die onder meer Hornet als kind van een Weaver kan gebruiken, alomtegenwoordig.

De meeste elementen van het verhaal verrassen niet, hoewel je misschien naar een van de eindes toe niet alles zal zien komen en soms je ogen zich zullen sperren of je mond zal openvallen. Net zoals in het vorige spel kan je immers nadat je de “eindbaas” een keer hebt verslagen, nog wat extra zaken voltooien om daarna de echte uitdaging van het spel aan te gaan. Dit gaat echter veel verder dan vroeger, maakt alles nog wat moeilijker en geeft je nog vele extra uren speelplezier. Het hele spel bevat ten slotte een paar bijzonder goede momenten, zowel in het begin, het midden als op het einde.

Snelle metroidvania

Hollow Knight was een schitterende metroidvania, en Silksong moet daar niet voor onderdoen. Het doet alles wat zijn voorganger deed, en meer. Veel meer. Silksong voelt dubbel zo groot aan als Hollow Knight, geeft je meer opties en is niet bang om op het einde de lat nog wat hoger te leggen. Er zijn ook nog minigames en meerdere versies van de frustrerende fragile flower delivery-quest uit het eerste spel (hoewel dit deze keer veel minder frusterend is en je toelaat om fouten te maken). Je begeeft je nog steeds van gebied naar gebied, verslaat vijanden en bazen, praat met NPC’s en verkent zo veel mogelijk voor je op een bank rust. In Hollow Knight was Hornet een personage met haar eigen moves, en je kan de meeste daarvan in Silksong dan ook gebruiken. In tegenstelling tot de Knight die constant traag wandelde, is Hornet dus zo goed als meteen snel, dodelijk en behendig. Na een paar upgrades kan je je vlot en snel door de gebieden begeven zodat backtracken niet zo erg is. Bazen zijn uniek en sommige van hen zijn zo goed gebruikt in een schitterende combinatie van verhaal of sfeer, gameplay en muziek dat ze bij de beste metroidvania-bazen ooit horen (of ons toch in ieder geval blij laten terugdenken aan bepaalde duels of het zalige gevecht tegen de Mantis Lords – of de Sisters of Battle – uit Hollow Knight).

Er zijn andere verschillen die je meteen mist als je terugkeert naar het originele spel: Hornet kan zichzelf hier naar boven trekken op randen en richels en kan wall runs naar boven doen, waardoor je dus niet meer perfect op bijvoorbeeld een zwevend platform moet landen of constant moet springen om op een muur te raken. Ook jezelf genezen is anders. Je moet aan de ene kant maar één keer op de knop duwen in plaats van de knop ingedrukt te houden én kan dit zelfs in de lucht doen, maar aan de andere kant heal je normaal gezien drie maskers tegelijkertijd in plaats van één en ben je meteen heel je basishoeveelheid silk kwijt. Als je dan weet dat je bij het healen natuurlijk kan tegengehouden worden door vijandelijke aanvallen, is een veilig moment zoeken om jezelf te genezen extra belangrijk. Ten slotte zijn er wat andere movement abilities. Zo kan je niet meer met een speciale dash doorheen een hele zone vliegen. Je hebt aan de andere kant wel een nieuwe movement-ability die je niet enkel jezelf naar veilige plekken laat begeven, maar die ook héél handig kan zijn in gevechten. Hornet kan haar mantel ook gebruiken om rustig naar beneden te zweven, wat in bepaalde platforming-challenges bijzonder welkom kan zijn.

Silksong geeft je véél mogelijkheden.

In gevechten in het originele spel tegen Hornet kon ze een aanval schuin naar beneden doen, wat er meteen voor gezorgd heeft dat je in dit spel ook in het begin niet recht maar wel schuin naar beneden aanvalt of je afstoot op bepaalde delen van de omgeving. Als je daar niet gewoon aan kan worden, niet getreurd, want Silksong bevat meerdere crests. Deze geven je om te beginnen elk hun eigen moveset, met veel verschillen bij je dash attack, je aanval naar beneden en je charged attack. Sommige van deze crests hebben dan gelukkig ook een aanval (of pogo) recht naar beneden. Daarnaast geven ze je nog een speciale vaardigheid. Een crest laat je bijvoorbeeld veel sneller aanvallen, een andere maakt je krachtiger wanneer je kan blijven aanvallen zonder zelf geraakt te worden en nog eentje maakt je tools veel handiger.

Tools? Ja hoor, naast je gewone aanvallen met je nagel en je silk attacks (ter vervanging van de soul uit het originele spel), kan je immers ook een heleboel wapens of voorwerpen vinden. Dat gaat dan bijvoorbeeld over messen om te gooien, meerdere soorten vallen om achter te laten, een elixir om je sneller en sterker te maken of zelfs een soort geweer. Als dat al heel wat klinkt, weet dan dat Silksong er nog veel meer bevat. Je kan een bepaald aantal van je gekozen tools meedragen, en wanneer je rust op een bank, gebruik je je shards, een van je twee grote betaalmiddelen, om ze terug te krijgen. Deze shards verlies je trouwens niet als je sterft, in tegenstelling tot de kralen. Die laatste gebruik je net zoals de geo uit Hollow Knight om allerlei zaken te kopen, laat je achter in een cocoon wanneer je sterft en moet je terugvinden zonder nog eens te sterven (maar waarvoor je deze keer niet je eigen geest moet verslaan) tenzij je ze allemaal wil verliezen.

Je crests hebben nog een functie, want ze geven je ook slots in verschillende kleuren. De wapens en voorwerpen die we hierboven besproken hebben, kan je immers enkel in rode slots steken. Er zijn echter nog blauwe en gele slots met elk hun passieve tools die allemaal hun eigen effecten hebben. Heel dit systeem vervangt de charms uit het eerste spel. In plaats van zoveel mogelijk charm-notches vinden en dan charms met meerdere notch-kosten gebruiken, moet je dus uit verschillende soorten bonussen kiezen. Dit werkt voor het grootste deel, maar bijvoorbeeld bij de gele slots waren er opties die we altijd gebruikten en opties die we nooit gebruikt hebben. In ieder geval kan je dankzij je crests en alles wat eraan hangt verschillende builds maken, en dat is dan nog voor je ze begint te upgraden…

Is Silksong té uitdagend?

De keerzijde van deze medaille is dan dat de vijanden en bazen hierdoor ook dodelijker en sneller moeten zijn en jammer genoeg ook meer HP moeten hebben om nog uitdagend genoeg te kunnen wezen. De vergelijking die velen al maken met de overgang van Dark Souls naar het snellere Bloodborne gaat dus zeker op. Je zal ook véél meer vijanden vinden die meteen twee maskertjes schade doen met hun aanvallen, iets wat in het eerste spel voor een klein aantal vijanden en bazen was weggelegd. Dat betekent dus dat je eerste upgrade van 5 naar 6 maskers voor gevechten jammer genoeg niet zoveel uitmaakt, maar wel nog steeds tijdens het verkennen van de gebieden belangrijk kan zijn. Het grootste probleem dat zowel wij als vele anderen op het internet hierbij hebben, is dat je soms twee maskers schade krijgt door elementen uit de omgeving, zoals hete stoom, of door de gehate contact damage. Dat laatste blijft vaak irritanter dan de aanvallen van de vijanden.

Is Silksong dan té moeilijk zoals sommigen op het internet beweren? Eigenlijk niet. Wij slaagden erin om na een goede 40 uur 100% te halen en konden alle optionele uitdagingen doen. Dit zeggen we niet om op te scheppen (want velen op het internet waren ons voor), maar om te zeggen dat Silksong je genoeg methoden verschaft om moeilijke gevechten het hoofd te bieden. Bang om je kralen te verliezen? Ruil ze tegen een kleine meerkost in voor kettingen die je niet kan verliezen en die je terug in kralen kan veranderen wanneer je wil. Lastige arena battles of baasgevechten? Vergeet niet om al je skills en tools te gebruiken! Of ga gewoon eerst een paar uur een andere kant op, er zijn genoeg plekken om te verkennen.

Er zijn zeker wat lastige platforming-uitdagingen, maar niets zo erg als de Path of Pain. Uiteraard zullen sommige zones (zoals een van de meest irritante versies van het klassieke “poison swamp”), vijanden (zoals vliegende bastaardzonen die projectielen gooien en dan meteen buiten je bereik gaan vliegen) of bazen je soms doen vloeken uit frustratie, maar wanneer je je crests, je silk skills en je tools goed gebruikt, is het toch allemaal te doen. Natuurlijk zijn wij ook van die masochisten die ervan houden om een baas volledig te leren en na meerdere pogingen eindelijk de overwinning te behalen. Het is ons trouwens zeker niet vaak overkomen, maar sommige bazen konden wij van de eerste keer doen, zelfs op de moeilijkste momenten van het spel. Bij andere hadden we echter veel meer pogingen nodig…

Team Cherry houdt – tot spijt van wie het benijdt – ook vast aan hun eigen visie, ook al kan die soms ouderwets lijken. Dat betekent onder meer vijanden die veel schade doen, een kaart die je in elk gebied moet kopen en zichzelf enkel aanvult als je rust, gekleurde pinnen in plaats van screenshots uit bijvoorbeeld Prince of Persia: The Lost Crown om plekken op je kaart aan te duiden, rustpunten en fast travel-punten waarvoor je ook (soms meermaals!) moet betalen en hier en daar lange runbacks naar baasgevechten. Vooral op het einde van Act 1 is er een vreselijke runback, tenzij je natuurlijk voor een andere weg kiest. Het spel is immers zo groot dat je nog gemakkelijker dan in Hollow Knight meerdere richtingen uit kan, even een moeilijker stuk kan laten liggen en zelfs volledige bazen kan overslaan! Nu, wie dat laatste per ongeluk niet wil doen, niet gevreesd: een ander pad nemen of NOC’s zich laten verplaatsen en zo een baasgevecht missen, zorgt er niet voor dat je dat gevecht later niet kan uitproberen. Eigenlijk hebben wij slechts 2 verschillende zaken gevonden die je permanent kan missen: het echte evil ending en een à twee optionele duels tegen vriendelijke NPC’s (die je gelukkig dan geen beloning opleveren behalve een leuke ervaring).

Alweer prachtig geluid en beeld

Silksong is niet zomaar een titel. Muziek en zang zijn zeer belangrijk in dit spel. Componist Christopher Larkin was een van de grote redenen waarom het originele spel ons zo kon bekoren. Met vooral piano en strijkers kon hij de melancholische toon van de verschillende gebieden weergeven of bepaalde duels nog beter maken. In Silksong heeft hij weer een prachtige soundtrack neergezet. Zijn werk bevat een mooi aantal nieuwe thema’s, en kan ook nu weer bepaalde momenten helemaal afwerken. Zo is er een baasgevecht dat je nog lang zal bijblijven, waarbij de heel ritmische muziek opzwepender en opzwepender wordt tot net voor de finale. Ook het duel tegen een soms terugkerend personage wordt schitterend begeleid. En voor wie fan is van het thema van Hornet uit het originele spel, het keert slechts éénmaal terug, maar het is echt op een zalig moment. Ook een ander oud thema wordt kort hergebruikt, en het past er perfect bij. Ook leuk om te weten is dat zo goed als elke NPC en zelfs vijand een unieke zangstem krijgt en innerlijke gedachten begint te zingen wanneer Hornet een bepaalde muzikale skill gebruikt. Naast de muziek is ook de rest van het geluid trouwens van de bovenste plank. Verder zijn het vooral de omgevingen die voor de juiste toon zorgen, en hoewel ze zoals gezegd soms minder melancholisch zijn, is er veel variatie in de schitterende gebieden, NPC’s en vijanden, druipen de religieuze tonen in het tweede deel ervan af en zijn er genoeg plaatsen waar je even ongemakkelijk zal worden door de combinatie van omgeving en verhaal.

Was Silksong het wachten waard?

Nu we het eindelijk volledig gespeeld hebben, was Silksong al het wachten waard? Al die hoopvolle maar dan teleurstellende verwachtingen bij de Game Awards, Nintendo Directs, State of Plays of andere aankondigingen? De hype heeft er misschien voor gezorgd dat de verwachtingen – die wat ons betreft nu meer dan ingelost zijn! – echt groot werden, en hoewel het een top-metroidvania is, is achteraf gezien het meer en meer wanhopig worden van zowel ons als velen op het internet wat overdreven geweest. Het is een schitterend spel en een voorbeeld voor andere makers in het genre, zal heel veel geld verdienen voor de best lage prijs die je ervoor moet betalen, maar zal ook het gamelandschap niet op zijn kop zetten. Het hele Silksong-verhaal toont ons misschien dat we allemaal niet zoveel moeten opgaan in de hype op het internet, hoe grappig de memes ook zijn, en gewoon geduld én vertrouwen moeten hebben dat de ontwikkelaars uiteindelijk heel goed werk zullen leveren. Team Cherry heeft dat in ieder geval alweer meesterlijk gedaan.

.

Geïnteresseerd in Silksong, Hollow Knight, of metroidvania’s?

• Onlangs deden wij een (spoilervrije) special over Silksong op onze podcast, Castard.
• Twee metroidvania’s die jammer genoeg geen kaskrakers waren zijn het wél waard om eens te bekijken: Prince of Persia: The Lost Crown en Tales of Kenzara: Zau.
• Naast Hollow Knight en Silksong behoren ook Ori and the Blind Forest en Ori and the Will of the Wisps tot de beste en meest sfeervolle moderne metroidvania’s met prachtige beelden en muziek.
• Blasphemous 2 zet de beklijvende sfeer van het eerste deel deels verder, en biedt je ook meer mogelijkheden.
• Gestalt: Steam and Cinder is een klassieke metroidvania die jammer genoeg nooit op stoom komt.
• Ender Magnolia en voorganger Ender Lilies zijn het ook zeker waard om te proberen.
• Wij praatten in het verleden al een aantal keer over Hollow Knight.