The Adventures of Elliot: The Millennium Tales review – Oracle of Ages in een Octopath-jasje

Toen Octopath Traveler het licht zag in 2018, was de wereld quasi instant verliefd op hun vernieuwende artistieke stijl die nostalgische 2D-sprites en moderne 3D-effecten combineerde tot een prachtig geheel. Sindsdien liet Square Enix z’n 2D-HD-stijl los op tal van titels en genres, waaronder de tactische RPG Triangle Strategy en de remake van de atypische RPG Live a Live. En ook al werd het er niet lelijker op – integendeel zelfs – slaat de vermoeidheid met deze stijl bij de spelers wel toe. ‘We verbranden die brug wel als we er zijn’, denken ze wellicht bij Square Enix, want desondanks hebben we ook dit jaar recht op een titel met die art style. Deze keer verkennen ze de nostalgie van actieavontuursspellen zoals Zelda of Secret of Mana met een gloednieuwe IP. The Adventures of Elliot: The Millennium Tales heet het ding. Een mondvol, maar is de inhoud ook zo uitgebreid als de titel? We doen onze rode hoed op en trekken de wereld rond om jullie deze review te brengen. En nee, we hebben niets te maken met Carmen Sandiego…

A tale old as time…

In The Adventures of Elliot: The Millennium Tales volg je uiteraard de perikelen van de eponieme avonturier. Elliot is een held pure sang, tot vervelens toe zelfs. Hij helpt iedere persoon in nood, zelfs als ze niets terug kunnen geven, en doneert zijn weinige bezittingen rechtstreeks aan het weeshuis dat hem grootbracht en dat hij nog steeds steunt in de dagelijkse taken. Een engel zou jaloers op Elliot kunnen zijn. Uiteraard heeft hij een tragisch verleden zonder zijn ouders te kennen en uiteraard vergeeft hij zonder verpinken de daders van dat euvel. De kids van het weeshuis verafgoden hem en ook de lokale bevolking van Huther, de stad waar ons avontuur begint, kan geen kwaad woord zeggen over onze vriend. Iedereen slooft zich uit om je in complimenten te overspoelen, wat al snel belachelijke proporties aanneemt wanneer niemand minder dan de koning je oproept om een taak te volbrengen die hij zelfs zijn topgeneraal niet toevertrouwt.

Huther wordt namelijk belaagd door beastmen, op papier unieke rassen antropomorfe dieren, in de praktijk hergebruikte monster assets uit het Octopath-universum. Als laatste bastion van de mensheid is het dus alle hens aan dek, zeker gezien de laatste barrière letterlijk een toverspreuk is die enkel Heuria, de dochter van de koning, overeind kan houden. Een ingewikkelde situatie die Elliot uiteraard puur uit de goedheid van zijn hart zal oplossen door een mysterieuze ruïne te onderzoeken en zijn leven op het spel te zetten voor de natie. In die ruïne zou namelijk de kracht liggen om door de tijd te reizen en zo een permanent(er) antwoord te bieden aan de horde beastmen. En ook al kan halfgod en wandelende messias Elliot alles, is dat plan uitgerekend topgeneraal Kaifried, die niet alleen de deuk in zijn ego niet verkropt, maar ook de kracht liever voor zichzelf had gehouden. Wat volgt is – uiteraard en alweer – een strijd tegen een eeuwenoud, losgeketend kwaad met als inzet niets minder dan het lot van de hele wereld.

De clichés stapelen zich razendsnel op, maar tegelijk is dat ook de ode die The Adventures of Elliot: The Millennium Tales (vanaf hier Adventures of Elliot want we worden niet per leesteken betaald) aan de titels van weleer wil brengen. Link’s Awakening is niet veel diepgaander, en de wereld redden op een random dinsdag zonder hier iets voor terug te vragen is de hoeksteen van het JRPG-genre. Toch is het er in The Adventures van Elliot wat over, en wissel je al snel de mantel der liefde in voor oogbollen in vrije loop zodat je ze permanent kan laten rollen. Elke plottwist, NPC-babbeltje of zijmissie is haast komisch voorspelbaar en de oplossingen voor zowat elk probleem komen ofwel magisch uit de lucht vallen, of worden opgelost met de kracht van vriendschap. Het hoofdverhaal springt dan ook iets te gretig van de hak op de tak om dit in het kraam te laten passen van een medieval fantasy-titel waar het goed altijd wint. Geen idee waar een artefact is? Boem, de onderzoeker van het kasteel had toevallig nog een magisch kompas liggen. Geen idee hoe je een tempel binnengaat? Boem, zat er net een beastman die pro-mens is in de struik nabij om je te helpen. Een zeldzaam ingrediënt nodig om de doodzieke oom van een arm kindje te genezen? Boem, het laatste kruid in de geschiedenis zit in de sakosj van je metgezel, want het was ook diens laatste herinnering aan zijn overleden nonkel uiteraard! En zo zit haast elke verhaallijn in elkaar. De eerste paar uren hebben we nog elke letter van de vele cutscenes met aandacht gelezen; daarna was het sentiment meer “Zeg mij waarnaartoe en laat het gevlei voor als ik terug ben”.

Gelukkig zijn alle dialogen volledig gevoiced en doen de stemacteurs het nog goed ook. Niemand schiet hierin uit, maar ook niemand valt volledig uit de boot. Enkel het personage van Fae, de verplichte sidekick/kompas/sleutel voor het conflict die mysterieus aan geheugenverlies leidt, is wel héél enthousiast. De stemactrice doet dat geweldig, maar het spel geeft haar ook elke 2 meter het woord. Het brengt zelfs herinneringen aan Atreus en zijn puzzelspoilers terug naar boven, want ook Fae durft al eens zenuwachtig het antwoord te geven na de ongetwijfeld tergend lange 20 nanoseconden waarin je aan het denken was. De makers moeten het ook beseft hebben, want in tegenstelling tot bij God of War is Fae’s *enthousiasme* een te regelen optie. Toch zou Fae in een competitie oversharing boegbeeld Navi waar voor haar geld geven. En ook al is het misschien niet ieders ding (of zelfs goed), zijn al deze kritieken wel het onmiskenbare bewijs dat de nostalgische vibes in The Adventures of Elliot de nagel op de kop slaan.

4 in 1 wereld

Het verhaal mag dan rechtlijnig zijn, maar het avontuur is dat allesbehalve. De tijdreis-shenanigans van Elliot brengen hem niet naar één maar naar vier verschillende tijdlijnen. Oracle of Ages-gewijs blijft de wereldkaart hetzelfde, maar veranderen elementen in de wereld die zo je pad en mogelijkheden zullen beïnvloeden. Een uitgewezen kans om vier keer te genieten van de bloedmooie artstyle, al is dat uiteraard lang niet alles. Ook de monsters en welke uitrusting je best gebruikt, worden beïnvloed door ‘wanneer’ je je bevindt. In het tijdperk van magie zijn de monsters op hun sterkst, maar tref je om de haverklap toverbronnen die Fae tijdelijk ongelimiteerde kracht geven, terwijl het tijdperk van heropbouw minder harde vijanden heeft, maar waar veel bruggen nog niet af zijn en je dus verplicht wilde omwegen moet doen om je reisdoel te behalen. Al vrij snel speel je ook de mogelijkheid vrij om te fast travellen tussen ontdekte checkpoints maar ook vrij tussen de tijdperken. En dan wordt het – samen met de vele collectibles, grotten en schatten – één grote speeltuin om te verkennen.

The Adventures of Elliot doet het hele één-wereld-vier-toestanden-gedoe uitstekend en is ook op z’n best wanneer je de wijde wereld intrekt en je laat afleiden door al die collectibles en zijmissies. Toch hadden we het gevoel dat er meer te doen viel met al dat tijdreizen. Enerzijds kan je niet zomaar meteen overal naartoe. Veel inhoud, en soms hele continenten en tijdperken, zijn vergrendeld achter een key item dat je enkel krijgt als je het verhaal voortstuwt. Het is zelfs letterlijk een sleutel, niet eens een vaardigheid of uitrusting, wat dubbel zo arbitrair en gamey voelt in sommige tijdlijnen waarin de mensheid nog maar net het concept van deuren heeft uitgevonden. Anderzijds communiceren al die tijdperken niet echt met elkaar. Dingen die je doet in het verleden hebben geen effect op het heden, tenzij het verhaal dat wil. Als er zelfs al iets is dat je kan beïnvloeden. Een gebarsten muur opgeblazen met een bom in het verleden? Cool, je gaat die nog 3 keer moeten opblazen. Een kritiekpunt dat des te zichtbaarder en pijnlijker wordt als we kijken naar dungeons.

Kleine kerkers en grotten die de wereld verbinden zijn legio, maar echt grote, Zelda-achtige tempels met boss keys en heel de reutemeteut, daarvan zijn er slechts zes, en ze zijn niet eens speciaal. Hun design kon om te beginnen echt beter. Visueel zijn deze een ongeïnspireerde tegelset die de dungeons meer op een fancampagne DnD doen lijken dan het hoogtepunt van je avontuur. En qua leveldesign is het zelden meer dan een lineair pad waar je af en toe van kan afwijken voor een schatkist. Maar hoewel deze dus voorkomen in de vier tijdperken, is er geen enkele wisselwerking. De volledige dungeon bestaat op z’n eentje in één tijdperk. In de andere is het hoogstens één gang plus kamer waar je een collectible kan vinden. De beperkingen van je arsenaal (waar we straks op ingaan) gecombineerd met het open wereld-(ish) design zorgt er ook voor dat geen enkele dungeon echt een key mechanic heeft of zelfs kan hebben. Wat op zijn beurt dan weer het design van puzzels ferm beknot. Als je dan ook niets doet met je tijdreis-mechanic, blijf je achter met dungeons die allesbehalve memorabel zijn. Gelukkig dat de bazen op het einde hiervan leuke gevechten opleveren. Want op gameplay-vlak hoeft The Adventures of Elliot gelukkig geen punten in te leveren.

Over knok en magicite

Wat zou een Zelda-like vol exploration voorstellen zonder een waaier aan gereedschap en wapens? The Adventures of Elliot heeft het ook, maar met een grotere focus op de combat dan op omgevingspuzzels. Zo zijn er maar 3 echte sleutel/slot-wapens: de bom, de boog en de hamer. De andere vier – zwaard, speer, boomerang en kusarigama – bieden vooral een antwoord op bepaalde typen vijanden of groepen hiervan. Vijanden waarvan er overigens misschien iets te weinig variatie in zit, maar die wel slim gemixed worden waardoor er steeds unieke combatscenario’s gevormd worden. Naast Elliots arsenaal is er ook dat van Fae. Je bestuurt haar te allen tijde vrij met de rechterstick en van meet af aan kan zij al bijstaan in gevechten door vijanden te raken met haar aura. Leuk bonusje, je kan Fae ook laten besturen door een tweede speler. Later speel je tot vijf toverkrachten vrij, waardoor ze ook dingen in brand kan steken, je kan teleporteren of je kan vervoeren op de wind. Deze vaardigheden hebben al een pak meer sleutel/slot-applicaties in game en fungeren tegelijk ook als verwoestende combat-opties. Deze worden enigszins aan banden gelegd door een cooldowntimer, al zijn daar oplossingen voor. En dan is er nog het onontbeerlijk schild, dat later zelfs een parry mechanic met zich meebrengt.

Feit is dat het allemaal samen wel voor een leuke gameplay zorgt met een ton keuzeruimte in zowel uitrusting als strategie. Fae gebruiken om achter een vijand te teleporteren en deze weg te bonken met de hamer in een pijl die je al had afgeschoten, is uitermate bevredigend. Heel dat arsenaal kan je bovendien ook nog verder upgraden door de wereld te verkennen, wat verder de grote kracht van The Adventures of Elliot in de verf zet. Wapens kunnen tot drie levels sterker worden waardoor ze nieuwe charge-aanvallen vrijspelen, Fae’s krachten kunnen allemaal een secondary effect krijgen en Elliot zelf kan je ook meer leven geven of van accessoires voorzien als je je ogen gesperd houdt op je avontuur. En als dat nog niet genoeg was, heeft het spel ook een soort gacha lite-systeem waar je magicite kristallen kan omruilen voor een kans op een zeldzaam stukje verbetering voor een specifiek wapen. Het systeem voelt ondanks de term nooit frustrerend aan en het is een leuk momentje tussen twee grote trektochten om te zien wat je nu weer kan vrijspelen. De Magicite zelf veranderen nooit echt de werking van je wapen maar gunnen soms wel ingrijpende bonussen. Twee boomerangs tegelijk kunnen gooien of je kusarigama vuurballen laten rondzwieren, gaat jouw leven misschien niet veranderen, maar dat van je vijanden wel.

Al die verschillende aanvallen en effecten zijn tegelijk ook weer een mooie showcase van de leuke animaties en belichtingseffecten. Hier en daar herken je ook wat van de Octopath-serie, wat tegelijk een toffe knipoog is en een slim hergebruik van assets. Dat hergebruik verklaart misschien ook voor een deel het tekort aan tijd of budget om de kritieken over de tijdreismechanics of de povere dungeons enigszins uit te leggen, maar laat het niet aan je hart komen. Zeker in baasgevechten, met hun fijn eb en vloed en duidelijke maar bombastische aanvallen, is het een waar festijn voor de ogen. In de duimen is The Adventures of Elliot het plezantst van al. Zo plezant dat het soms spijtig is om verkennen en vechten even opzij te moeten schuiven om verplicht verhaal te ondergaan. Desondanks zat er volgens ons nog meer in de formule, dus mocht Square Enix dit horen, laat je ploeg bij de volgende game wat langer in de keuken; ze weten duidelijk wat ze doen.

Iets te groovy

Waar ze duidelijk talent hebben maar slechts half weten wat ze doen, is de geluidsafdeling. Sound design is correct en op Fae na is er weinig dat echt uitschiet of tegensteekt. De soundtrack is een ander verhaal. Het merendeel van de tijd is het wel ‘oké’, met de gekende en bekende Octopath-instrumentatie die tegelijk epische showoff-deuntjes en ingetogen of droevige momenten kan dragen. Voor de dungeons en andere grote momenten was het duidelijk carte blanche, of werden verboden middelen genomen. Daar krijg je high-energy funk met schelle uitschieters en bijna willekeurige riffs, al dan niet afgewisseld met scheurende elektrische gitaarsolos om te checken of je nog wakker bent. Het staat als een tang op een varken en maakt van de al identiteitsloze dungeons een incoherente soep van stijlen. Over kleuren en smaken enzovoort uiteraard, maar plotseling het gevoel krijgen dat je op een Mario Kart-circuit beland bent, zorgt voor een spreekwoordelijke whiplash. Het geeft je in ieder geval de nodige adrenaline in gevechten, al was het maar om er sneller van af te zijn.

Speciale vermelding wel voor de sound design van de rupees (officieel Tul) in dit spel. Dat rinkelgeluid mag elke actie in mijn leven vergezellen tot ik er krankzinnig van word. Ik geef het een week.

Minigames

Van dungeon tot dungeon en slechterik tot slechterik ben je met The Adventures of Elliot zo’n dikke 15 uur zoet. Het is echter moeilijk in te schatten in rechte lijn. Zoals ondertussen al duidelijk mag zijn, is dit spel op z’n best als je er gewoon op uit trekt en verkent. Ook wij konden ons niet inhouden, al kan je natuurlijk ook bepleiten dat verkennen en sterker worden deel zijn van de hoofdmissie. Als je Elliot zo speelt, zie je de uren alleszins niet voorbijvliegen, en dat is misschien het beste compliment dat we het spel kunnen geven.

Uiteraard zijn collectibles niet alles, al mag je gerust een vijftal uur aantikken bij de levensduur als je alle wapens, upgrades en wilde katten (de gouden skulltula-equivalent hier) wil verzamelen. Daarnaast kan je ook nog 24 zijmissies volbrengen. Het verhaal is zoals gezegd niet altijd soeps, maar ze leveren wel allemaal nog accessoires en upgrades in de vorm van lege potions of pijlenkokers op die je ook moet behalen als je voor 100% gaat. Sommige zijn wel hersenloos geheen-en-weer, wat voor weinig spannende content zorgt als je de fast travels tot het missiedoel al vrijgespeeld hebt door te verkennen.

Als dat nog niet genoeg is, kan je ook nog eens je vaardigheden botvieren in een score attack arena-modus, en kan je hetzelfde doen met je Fae-skills in unieke minigames. Deze hoef je niet te doen, maar je krijgt er wel cd’s voor waarmee je de hele OST kan herbeluisteren wanneer het je uitkomt. Genoeg om te doen op voorwaarde dat je de smaak te pakken hebt.

De sterren van de show zijn weliswaar de meerdere endings, en hoe de map uitkammen beloond wordt met de tools om die te halen. Het zijn er in totaal drie, en zonder te spoilen, zal je aandachtig moeten zijn voor hints in de lore om te weten waar en wanneer je exact iets moet gaan zoeken. Tegelijk toont het ‘slechte’ einde halen ook dat meer dan de helft van het spel eigenlijk optioneel is, wat in onze boeken toch altijd een teken is van respect voor de drang en wil van de speler en tegelijk toont dat je zelfzeker bent over je design. Het sterkste aspect van het spel wordt in de verf gezet, en je wordt ervoor beloond met enkele van de coolste fights in het spel. Op het vlak van levensduur zit The Adventures of Elliot dus meer dan snor; no notes.

Gezien we op pc testen, zullen we ook afsluiten met de geruststellende woorden dat The Adventures of Elliot technisch geen problemen bezit. Het enige kritiekpunt hier is dat je het spel niet in 4K kan spelen tenzij je gaat prutsen met de gamefiles. Het spel kan het aan, maar het staat niet tussen de opties om een of andere reden. Het maakte gelukkig niet superveel uit, want het merendeel van ons avontuur hebben we op Steamdeck doorgebracht, waar het spel uitstekend draait out-of-the-box en mogelijk nog mooier is door de hoge pixeldensiteit van het kleine scherm.

The Adventures of Elliot: The Millennium Tales is te koop bij o.a. bol.com

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

Nog snel een andere review lezen?

• 007 First Light is misschien wel de beste Bond-game ooit.
• Mina the Hollower is een retro Bloodborne én Link’s Awakening in één.
• Lego Batman: Legacy of the Dark Knight brengt in typische Lego-stijl een ode aan heel de Batman-geschiedenis.
• De Early Access van Dead as Disco toont hoe leuk het spel kan zijn, maar toont met zijn korte speelduur ook de limieten.
• Diablo IV: Lord of Hatred is een heel goede afsluiter voor het (huidige?) verhaal van Diablo IV en biedt twee nieuwe classes.
• Pragmata is een geweldig leuke nieuwe IP met unieke gameplay.