Mina the Hollower review: retro Bloodborne en moderne Link’s Awakening in één

Yacht Club Games, de makers van indiehit Shovel Knight, waren aan wat nieuws toe. Hun in ijzer gehulde mascotte deed het met zijn eerste game in 2014 en bijkomende DLC nochtans meer dan uitstekend en voor even leek het zelfs alsof hij overal te zien was, tot een officiële amiibo toe. Toch zou het tij keren, met titels als Shovel Knight Pocket Dungeon, Dig en de mobiele spin-off Showdown die net niet op het enthousiasme van weleer konden rekenen. De games zelf waren zeker niet slecht, maar het financiële resultaat bracht het water dichter bij de lippen van de Amerikaanse ontwikkelaar dan ze hadden gewild. Mina the Hollower moet dus dat ‘nieuws’ voorstellen en is tegelijk dan ook de laatste kans om te tonen dat Yacht Club Games meer is dan een one-trick pony. Maar hoe volg je een icoon als Shovel Knight op? Kan Mina the Hollower de gigantische schoenen van zijn voorganger vullen zonder het DNA van de studio te verloochenen? We transformeren in een 8-bitmuis met een zweep om jullie het antwoord te brengen in deze review!

Roosgetinte retro

Mina the Hollower is vele spellen in één maar tegelijk is het ook een rasechte Yacht Club Games-titel. Op het eerste gezicht is het een soort spiritueel vervolg op Link’s Awakening DX, het Zelda-spel op de Game Boy Color. Een avontuur in bovenaanzicht met scrollende schermen, dikke pixels en hier en daar actievolle gevechten die het verkennen van een wereld vol geheimen moet opbreken. Het is echter maar de spreekwoordelijke haak om de vis aan te slaan.

Eens binnengetrokken, valt op hoeveel invloeden Mina eigenlijk combineert. De algemene vibe en voor een stuk de combat hebben wat weg van Bloodborne, de tijdelijke power-ups die je vindt achter kandelaars zijn dan weer een ode aan Castlevania en het levelsysteem dat je voor een dwingende keuze plaatst in het midden van een gevecht komt dan weer overduidelijk uit Zelda 2. Mina the Hollower is een wandelende waslijst aan knipogen, referenties en inspiraties en het zijn al die factoren (die we verder in de review uit de doeken gaan doen) die van Mina meer dan breinloos lokaas voor nostalgische gamers maakt. Of ze nu nostalgisch waren voor oude games of gewoon Shovel Knight.

Diezelfde verborgen diepgang sijpelt ook door in de artistieke keuzes. De chunky 8-bitfilter die je spel er doet uitzien als één uit 1999. Sterker zelfs, Mina the Hollower is helemaal geen retrogame, enkel de roosgetinte illusie van retro. De Game Boy Color zou nog in geen duizend jaar Mina kunnen draaien, zelfs niet met dubbel de kracht. Yacht Club Games weet als geen ander die illusie hoog te houden. In Mina vertaalt zich dit in net dat tikkeltje meer kleurschakering dan de GBC, kamers die veel groter zijn dan één scherm en vooral puzzels en gameplaymechanics die veel meer kunnen dan enkel wat je ziet. Het is waar we Yacht Club Games voor kennen en wat ook het succes verklaarde van Shovel Knight.

Mina is gelukkig vernieuwend genoeg om zich los te trekken van diens geest, al ontgaat de ironie van alweer een pixel art-game met als centrale mechanic ‘graven’ vernieuwend te noemen ons ook niet. Maar voor we in het ‘hoe’ duiken (pun intended), helpt het misschien om te starten bij ‘waarom’ Mina dit doet.

De vonk des levens

Jij speelt Mina, muis en lid van de Hollower’s Guild, een bende uitvinders met als gemeenschappelijke deler dat ze overal kunnen graven. In een brief verneem je dat de Tenebrous Isle in groot gevaar verkeert en overspoeld wordt door monsters. Deze bedreigen niet alleen de inwoners, maar vallen ook de Spark-generatoren aan. Deze bron van energie en pronkstuk van het rijk is een uitvinding van Mina, en lokale leider Lionel vraagt dan ook om hulp om deze te herstellen. Mina is (nog) geen vechtersbaas en dus word je vergezeld door Lionels maarschalk Thorne om onderweg de monsters op afstand te houden. Het loopt uiteraard mis, en nog voor je boot de stranden van het eiland bereikt, wordt deze aangevallen en vernield door een Kraken-achtig wezen. Thorne is nergens te bespeuren en de enige overlevenden zijn jij en de kapitein, die je smeekt om zo snel mogelijk hoofdstad Ossex te bereiken en hulp te vragen. Helaas is ook de weg naar Ossex zelf ten prooi gevallen aan de monsters en is het alle hens aan dek om Lionel te bereiken en het eiland zo snel mogelijk terug op de rails te krijgen.

Alleen is het probleem van Ossex al bij al zonder veel kleerscheuren en getalm opgelost, waarna Lionel je maar niet snel genoeg op pad kan sturen om zijn kostbare generatoren terug aan de praat te krijgen. Vreemd op zich, maar een kort bezoek aan Ossex zet ook meteen de toon. Zelfs met de monsters weg is het leven moeilijk ‘goed’ te noemen in de hoofdstad. De armen worden aan hun lot overgelaten en velen aarzelen niet om te bedelen of je zelfs te beroven, terwijl de rijken in vol comfort nog genieten van de laatste Spark-energie die beschikbaar is. De sfeer is grauw, bedrukt, en de wereld van Mina the Hollower is er eentje waar oneerlijkheid iedereen in de eerste plaats verplicht aan zichzelf te denken. En te midden van die miserie hoor je ook stilaan ganggeluiden opkomen die suggereren dat de generatoren zelf de bron zouden kunnen zijn van al die monsters…

Het hoofdplot is uiteindelijk misschien ietsje té voorspelbaar, maar de worldbuilding en vele zijverhalen die de wereld van Tenebrous Island vullen, zijn geweldig. En het zit overal. Van de decors die meticuleus geplaatst zijn om een verhaal te vertellen en geheimen te verbergen tot de korte dialogen die de soms van de pot gerukte personages oh zo veel charme en persoonlijkheid geven. Het geheel baadt ook in een heerlijk dark fantasy-sfeertje dat samen met de thema’s van uit de hand gelopen experimenten en een stad in de ban van monsters niet onterecht doen denken aan de eerder vermelde Bloodborne of Castlevania. Toch blijft het een pak luchtiger dan die voorbeelden, met evenzeer schattige personages en een gezonde portie sprankelende hoop in een anders desolaat land. Het is in ieder geval een leuke wereld om in te vertoeven en het verhaal tot zijn conclusie zien te komen, al was het enigszins spijtig dat er in deze moreel ambigue wereld geen meerdere eindes waren. Zeker gezien wat er allemaal te doen is in Mina the Hollower dat als trigger zou kunnen dienen.

Eco-vania

Het avontuur en de missie om alle generatoren te maken brengen je naar zeven zones van het eiland. Van de verlaten necropolis in Queensbury Crypt tot de in amber overgoten velden van Septemburg, elk heeft zijn eigen thema, sfeer, onderliggend verhaal en unieke gameplay-mechanic. In theorie kan je deze in de volgorde doen die je wil. Er is geen enkele weg geblokkeerd door een verplicht item uit een dungeon of een bepaalde sleutel die enkel met het verhaal vrij te spelen is. Het spel geeft je wel hints om je op weg te zetten, en mocht je je toch vergissen, zullen enkele sterke(re) monsters je wel duidelijk maken dat je hier kan doorgeraken, maar je toch beter wat voorbereid verder trekt als het lukt. Toch doet Mina the Hollower iets speciaals met z’n leveldesign en deze designkeuze dient niet enkel om het persbericht te kunnen aanvullen met ‘open world’.

Enerzijds zijn de handgemaakte levels en hun design van de bovenste plank. Het daagt uit, vernieuwt zichzelf constant dankzij de unieke mechanics in elke zone en is over het algemeen een absoluut plezier om te spelen. De levels barsten ook van de geheime muren, gangen, bonussen en alternatieve routes, waardoor je ze niet enkel wil doorkruisen, maar ook ten volle wil verkennen. Anderzijds zitten de levels ook vol met schijnbaar onoverkomelijke obstakels, wat eigenlijk niet kan door het worlddesign. Het geheime ingrediënt: trinkets en sidearms.

Doorheen het avontuur kan je tot 60 trinkets en 15 sidearms vinden of kopen en elkeen hiervan bezit een uniek effect dat al dan niet kan helpen met die obstakels. Maar het is niet één op één, en dat maakt van de wereld een puzzel om op jouw manier aan te pakken. Een grote put kan je net zozeer oversteken met de spring boots die je meer hoogte geven als met de Wallower glove die je toelaat in de muren te graven. Of je kan de recoil van je Iron Steed-sidearm gebruiken om jezelf over het gat te blazen. Of je combineert ze allemaal om nog grotere putten over te steken. Tegen het einde van het spel mag je 5 trinkets en 2 sidearms tegelijk gebruiken, waardoor de mogelijkheden echt torenhoog zijn en de wereld van Mina een echte zandbak aan puzzels wordt.

En er zijn veel geheimen en collectibles in Mina the Hollower, elk met zijn eigen vernuftige uitdaging om je steeds aan het denken te houden. Sommige vergen oplettendheid, andere zijn stevige gevechtsuitdagingen en nog andere vragen jou je arsenaal ten volle te kennen om soms verborgen eigenschappen ervan te ontdekken. Het prikkelt echt elk deel van je brein en doet het met een uitzonderlijk talent doorheen een zo’n 20-uur-durend avontuur. Er is geen enkel level dat niet bijblijft of je vaardigheden niet op de proef stelt. Het enige zeldzame minpuntje is dat het perspectief soms parten speelt. Het duurt dan ook even om te wennen aan alle hoogteverschillen om goed te kunnen inschatten waar je soms wel of niet iets kan raken.

Soulslike?

De gameplay volgt en ondersteunt datzelfde vernuft in leveldesign. Mina kan aanvallen en springen als in een Link’s Awakening maar de centrale mechanic is dat Mina ook in de grond kan graven door de knop voor springen in te houden als je in de lucht bent. Ondergronds beweeg je sneller en kan je niet geraakt worden door bepaalde aanvallen. Je kan het quasi overal doen, al kan je het niet oneindig doen. Al gauw ontdek je ook dat uit je hol komen met snelheid je toelaat grote sprongen te maken. Een palet dat simpel lijkt, maar samen met het leveldesign en de combinaties trinkets van begin tot einde plezant en uitdagend blijft. Het speelt ook uitstekend en is zeer responsief. Wat echt moet, want Yacht Club Games spaart zijn spelers deze keer allerminst.

We zijn de laatste tijd zelf al wat schuchter om de term soulslike op alles te plakken wat ietwat moeilijk is. Mina the Hollower is zeker geen volwaardige soulslike, maar met mechanics als bones – de pasmunt voor alles in dit spel – verliezen als je sterft, heal vials die enkel herladen bij een checkpunt, runbacks, rally damage, rudimentaire stat-, level- en wapen-upgrades én een dark fantasy-wereld met omgevingsverhalen is het moeilijk om een kat geen kat te noemen. Het spel bezit ook een twintigtal soms ferm uitdagende bazen waarvan je de goed ontworpen patterns echt moet gaan leren. De timing van graven om te ontwijken vraagt ook wat leertijd, aangezien dat sprongetje je verplicht te anticiperen op aanvallen en niet enkel te reageren. Als je het dan ook nog eens in een arena vol spikes of ingewikkelder moet doen, is het hek helemaal van de dam. Het wordt gelukkig gemakkelijker naarmate je vordert in het spel, maar in het begin was het echt een strijd om tot het volgende checkpunt te geraken.

En toch is het bevredigend op meer dan één manier ondanks die moeilijkheid. Een uitdaging overkomen geeft echt voldoening. Ze zijn niet onfair, wisselen elkaar uitstekend af en de beloning is bijna altijd de moeite waard. Zelfs als het maar bones zijn, weet je dat het kan leiden tot een nieuw item of upgrade in de winkel, wat dan een domino-effect aan nieuwe gebieden en puzzels met zich meebrengt. Tegelijk is het ook gewoon goed ontworpen. De designs zijn cool, passen in het thema, vragen steeds een verschillende aanpak, en je wordt ook beloond als je experimenteert. Het juiste gereedschap voor de juiste job is echt het motto van elke setpiece.

Betekent dat dat je het spel niet kan bruteforcen? Tuurlijk wel. Met eindeloze combinaties komen er enkele overdreven krachtige builds. Maar die samenstellen of zelfs per ongeluk vinden maakt integraal deel uit van het speelplezier in Mina the Hollower. Of liever, speel- en herspeelplezier. Want alles van de eerste keer vinden is geen eenvoudige taak en het spel 100%-en is iets dat je makkelijk nog een tiental uur extra bezighoudt. Maar, en veel belangrijker, is dat je bij een nieuwe playthrough al veel meer weet, waardoor je tal van shortcuts en verborgen routes kent en kan gebruiken om het geheel anders te spelen, met andere builds en gameplay tot gevolg. In het ondersteunen van die nieuwe ervaring is er een NG+-modus, maar Yacht Club Games ging above and beyond in Mina the Hollower.

Bouw je eigen avontuur

Van meet af aan biedt het spel, wanneer je een savefile aanmaakt, de mogelijkheid om modifiers aan te zetten. Sommige daarvan zijn toegankelijkheids- of voorkeursopties, zoals schadenummers tonen of de knop niet hoeven inhouden om te duiken. Andere zijn wat ingrijpender en passen de moeilijkheid aan, met dingen als minder schade, meer potions of geen checkpunten. Er zijn zelfs bundels van opties zoals easy mode die alle relevante opties combineert voor een eenvoudiger avontuur. Leuke touch, er is ook een categorie voor alle modifiers die geen invloed hebben op achievements. Kan je met een gerust hart big head-modus opzetten.

De echte fun komt wanneer je het spel uitspeelt en je zo een slordige tweehonderdtal extra modifiers vrijspeelt. We gaan de hele lijst niet doen, maar het is een absurd hoog nummer voor een spel dat zelfs met een gewone NG+ al meer dan genoeg zou gedaan hebben. In plaats daarvan krijg je vrij de optie om te prullen met wat op de meeste andere spellen een modpack van jewelste zou zijn. Er zijn cosmetics, de mogelijkheid om met elke van de 5 wapens in het spel te starten, elke stat aan te passen naar believen, de wereld te spiegelen, je te verplichten met een vaste set trinkets te spelen… Het kan niet op. Zelfs de NG+-optie kan een modifier zijn om zo – in true soulslike fashion – level 1 challenge runs te hebben op NG+8.

Maar de zotste van allemaal, is dat Mina the Hollower een ingebouwde randomizer heeft. En ook geen simpele aan/uit-optie. Nee, je kan de itempools selecteren, kiezen of je je arsenaal moet veranderen als je iets vindt, of de monsters ook random zijn, een seed instellen voor de willekeur… Yacht Club Games pakt echt uit in Mina en vertienvoudigt op die manier de levensduur zolang je er zin in hebt. Opnieuw, het had zelfs niet gehoeven om een goed spel te zijn. Maar met zo’n extra van jewelste erbovenop, maakt het €20 spenderen aan Silksong of dit een waar indie-dilemma. Het mooiste compliment voor dit modifiersysteem is dat we nu al aan het denken zijn aan de volgende pot, En de volgende, en de volgende…

Masterclass chiptune

Crimineel dat we al zo lang lof zingen over het spel en het nog niet eens hebben gehad over het sounddesign en de muziek. Zoals verwacht zijn ook alle geluidjes weer heerlijk retro en tegelijk bevredigend. De crunch die gepaard gaat met een verborgen muur te breken is diezelfde geweldige ruis die je destijds uit je NES zou horen. Het hele palet, van aanvallen bij monsters tot Mina’s schel gepiep, wordt gehouwen uit dezelfde steen en met dezelfde liefde. Er zijn ook geen storende geluiden, wat al eens kan voorvallen met 8-bit sounddesign. Yacht Club Games vermeed dan ook slim een low health-sound en ruilde dit in voor een elegant rood accent op je levensbalk indien nodig.

De Shovel Knight-soundtrack door Jake Kaufman maakte ook integraal deel uit van het succes destijds met zijn aanstekelijke chip tunes en onweerstaanbare oorwurmen. Kaufman kruipt ook voor Mina achter zijn soundstation en levert tot ieders verbazing – maar ook exact zoals verwacht – een even uitgebreide OST van hetzelfde kaliber, of zelfs beter. Groovy oorwurmen, ingetoomde emotionele stukken, bombastische opvliegers voor cutscenes en baasgevechten… Het heeft het allemaal. Het is getrouw aan het 8-bit-tijdperk dat het wil emuleren, maar net als de graphics is het ook maar een illusie, met meer lagen en vééééél meer detail dan de speakers van de Game Boy Color ooit hadden aangekund. De melodieën hangen desondanks al dagen in ons hoofd en zolang de modifiers niet opgeraken, is er een grote kans dat ze ook heel de zomer daar mogen blijven logeren. Hoor zelf maar en probeer niet mee te grooven.

Nog niet uitgelezen?

• Dead as Disco is goed op weg om een nieuwe hit te worden in het ritmespelgenre.
• Resident Evil: Requiem biedt een prachtige mix tussen oud en nieuw.
• Saros is nog steeds bikkelhard, maar sterven is minder erg dan in Returnal.
• Nioh 3 geeft je alweer massieve en complexe keuzevrijheid.
• Onlangs speelden we Horses of Hoofprint en Sunderfolk.
• Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection is het beste spel uit deze spin-offreeks.
• Collector’s Cove is een leuke en schattige maar beetje langdradige life sim.