Dead as Disco early acces preview: hit in de maak

Ooit afgevraagd wat je zou krijgen als je het vechtsysteem van de Batman Arkham-serie zou combineren met een ritmespel? Nee? Wel ontwikkelaar Brain Jar Games heeft toch een antwoord bekokstoofd, en het heet Dead as Disco. Een antwoord betekent nog niet hét antwoord, en dat weten ze zelf ook duidelijk, aangezien het spel eerst in early access uitkomt. Een wijze keuze om een gouden formule te verzilveren? Of het teken aan de wand dat er toch meer nodig is voor een goed spel? We trekken onze dansschoenen aan en treffen een deal met de duivel om jullie deze preview te brengen!

Breng de band terug

Dead as Disco‘s verhaal is al even whacky als zijn gameplay-pitch. Je speelt er Charlie Disco, een vervallen popidool op zoek naar zijn glorie van weleer. En die val mag je ook letterlijk nemen. Charlie herinnert zich niet wat er hem is overkomen, maar door kruimeltjes lore te volgen in de gesprekken met het handvol personages, ontdek je dat Charlie is gestorven en zijn ziel geruild heeft met de duivel voor nog een nachtje dans en knok. Je doel? Het kwaadaardige superconglomeraat Harmony te ontdoen van de sterren die het uitbuit met meedogenloze precisie. Sterren die niet geheel ontoevallig de bandleden waren van Charlies befaamde en beruchte band Dead as Disco. In zekere zin hebben ook zij hun ziel aan de duivel verkocht. De vraag is dan ook: “Waarom?”

De antwoorden krijg je – hoe anders natuurlijk – door de hardste koekperen in de geschiedenis uit te delen in een epische dance-off met je ex-bandleden. En aangezien het allemaal op de maat moet gebeuren, krijgt de term Beat’em up wel een geheel andere betekenis in Dead as Disco. Feit is wel dat het stijl op en top is voor de 4 idolen die nu beschikbaar zijn in Early Access. Hun ontwerp is cool, de originele muziek is catchy, de levels en setpieces zijn superflashy en het allemaal laten baden in een soort hybride artstyle halverwege celshaded en comics, afgewisseld met Into the Spider-Verse-esque cutscenes, staat het spel uitzonderlijk goed. De talrijke geweldige animaties van Charlie en co, perfect op de maat, maken van het spektakel een waar ballet. Visueel en auditief is Dead as Disco echt een ervaring die bijblijft en elk gevecht memorabel maakt.

Leuk is ook dat elk van de vier idolen een verschillend genre moet voorstellen en zo aantoont dat Dead as Disco echt met elke muziek kan werken. Meestergitarist Dex, die gemarteld wordt door een machine om 24 op 7 riffs te schrijven, brengt loeiharde metalcore vol breaks terwijl geavanceerde AI-robot Arora, gekoppeld aan elk netwerk dat bestaat, de wereld verovert met haar aanstekelijke K-pop. Zelfs ’80s-dansklassieker Maniac passeert de revue; badend in een ruig punksausje met dank aan Charlies ex-bassist Hemlock. Zolang het tussen de 120 en 200 bpm zit, kan Dead as Disco ermee weg. En dankzij de custom tracks (waarover later meer) kunnen we ook bevestigen dat er weinig zo hilarisch is als iedereen op zijn bek te geven met op de achtergrond Tsjaikovski of zo provocatief als klappen uit te delen op Ni**as in Paris. “Don’t let me get in my zone” en al die dingen…

Knoppendans

De gameplay is verder eenvoudig. Je kan aanvallen, counteren en ontwijken. Het kan te allen tijde, maar doe je het op de beat, dan verhoog je er de kracht van en krijg je natuurlijk ook meer punten. Een aanval doet dan dubbele schade, maar een counter of dodge maakt de vijand meteen af of opent deze voor een verwoestende finisher. Later komen hier dan nog speciale, vrij te spelen aanvallen bovenop, maar ook voor deze geldt dat als je ze op de beat doet, ze meer waard zijn. De hele gameloop berust er dan op om alles zo nauwkeurig mogelijk in ritme met de muziek te doen en zo lang mogelijk onaangetast te blijven om de score-multiplier hoog te houden. Klinkt eenvoudig en dat is het ook als je gewoon het einde van een level wil zien. Het echt verslavende komt van drang naar perfectie. En Dead as Disco heeft er karrenvrachten van als het lukt.

Uiteraard ben je niet alleen op de dansvloer, en die koekperen moeten wel op iemands gezicht belanden. In elk van de vier beschikbare levels vind je hetzelfde klein grut. Sommigen vallen gewoon aan en moet je counteren, anderen hebben een schild of andere krachtige aanval die je moet ontwijken. Wat je moet induwen, verschijnt boven hun hoofd met een timingindicator. Aan jou om natuurlijk op de maat de juiste knop in te duwen. De vier bazen hebben dan hun eigen, ingewikkeldere moves, maar ook die aanvallen geven dezelfde melding. Het is hier dat de eerste minpunten echter de kop opsteken.

Eerst en vooral ontbreken de aanvalsmeldingen aan helderheid. Ja, je weet dat het op de tel moet gebeuren, maar hiervan heb je er natuurlijk vier in elke maat. Of dit nu een snelle of trage aanval is, zal je dus van buiten moeten leren, met alle gevolgen van dien voor je levenspunten én je score. Sommige combo’s zijn ook razendsnelle multihits of een onvoorspelbare mix van traag en snel. Mis er daar één van, en je levensbalk smelt als sneeuw voor de zon. Patronen leren is ons niet vreemd als soulslike spelers, maar de onmogelijkheid om sommige hiervan ‘op het zicht’ te kunnen lezen durft al eens frustreren. Zeker omdat de idolen vééél te veel leven hebben. Een heel level kan zo’n 10 minuten duren. En met maar één checkpunt in het midden, is keer op keer opnieuw beginnen omdat de volgende fase je met van die onbekende en onvoorspelbare aanvallen bombardeert, geen leuk leerproces. Eens je het allemaal kan, is het natuurlijk weer superfijn, maar bij elke baas zijn er zo wel één of meerdere fases die langer blijven dan ze welkom zijn. Je beste kans is dan ook om zo snel mogelijk je levenspunten te upgraden, zodat je meer fouten mag maken en dit leerproces tot een minimum herleid wordt. Over upgrades gesproken…

Bazen, uitdagingen en cosmetica

Het spelverloop van de verhaalmodus kan je het beste vergelijken met het voorlaatste level in Megaman. Pure bossrush met een aanloop, en jij kiest welk idool je wanneer wil aanpakken. Lukt het, dan speel je ook één van hun aanvallen vrij. Ongeacht of je wint of verliest, krijg je hier ‘fans’ voor, de munteenheid in dit spel. Tussen de pogingen door kan je hiermee dan nieuwe aanvallen kopen of moves upgraden in een skilltree, waaronder ook die van je ex-tegenstanders. Dit doe je in de bar en verzamelplaats Encore, de enige plek die Charlie nog met een open deur ontvangt. Toegegeven, de skilltree is niet de meest uitgebreide ter wereld, en als je hier de droge stat-verbeteringen als extra hp of meer combopotentieel wegdenkt, blijf je met slechts een handvol echte vernieuwingen achter. Niet getreurd, als je punten overhebt, kan je die ook gebruiken om de Encore of jezelf op te smukken met tal van cosmetica. Zot is het niet, maar het is wel leuk om beetje bij beetje de oude glorie te herstellen en vooral iets te hebben om naar uit te kijken na elke speelsessie.

Want veel content is er voorlopig nog niet. De 4 idolen is al wat de hoofdmodus te bieden heeft. En ook al zijn ze zeer cool en goed gemaakt, is het toch wat mager voor een titel die zich aan om en bij de €20 verkoopt. Nu ben je er op zo’n tweetal uurtjes door. Hadden het geen schadesponzen geweest, was dit vermoedelijk zelfs maar één uurtje. In free play vind je ook nog eens 30 unieke liedjes om op te vechten, maar deze zijn nooit echt van hetzelfde kaliber als de idoolgevechten. Tenzij je een nummer echt geweldig vindt, vind je hier overal ongeveer dezelfde opzet en golven vijanden terug.

Natuurlijk betekent weinig content niet weinig spelplezier. Via de challenge-mode kan je nog eens de beste stukken herbeleven met modifiers zoals enkel geladen aanvallen of zonder mogelijkheid om te ontwijken. Tegelijk vind je hier ook nog enkele unieke tracks waar dan kleine maar nieuwe levels getoond worden, waaronder persoonlijke favoriet Boom door bbno$, waarbij je twee helse minuten workout moet zien te overleven in de fitness des duivels. Challenges zijn natuurlijk niet voor iedereen, en de echte leute van deze modus is vooral je score te kunnen vergelijken met je vrienden. Als dat niet je ding is, ga je echter op een drietal uur al door de content van Dead as Disco vliegen.

Start je eigen disco (met blackjack en…)

De hoofdmissie is paradoxaal genoeg niet de hoofdattractie van Dead as Disco. Die eer is weggelegd voor de playlistmodus waarin je zelf je eigen liedjes kan opladen. Het spel aanvaardt zowel mp3- als FLAC-bestanden, zolang ze maar legaal en permanent gedownload staan op je pc (wat niet altijd evident is in tijden van streamingdiensten). Eens ingeladen geef je het de nodige metadata maar vooral ook een tempo in BPM. Een simpel invulveld, maar eentje dat wel precies juist moet zitten. Een BPM te veel of te weinig, en gaandeweg het liedje valt de ervaring als een kaartenhuis in elkaar. Gelukkig bezit Dead as Disco een aantal tools om je te helpen, al is het lang geen kinderspel.

Via de ingebouwde editor kan je eerst en vooral BPM bepalen door te tappen op je controller terwijl het liedje afspeelt. Het spel neemt het gemiddelde van 10 inputs, wat voldoende is in de meeste gevallen maar toch een pak minder nauwkeuriger is dan pakweg Clone Hero’s 48 tellen. BPM kan je gelukkig nog manueel aanpassen in de editor, maar dat legt het grootste pijnpunt hiervan bloot: het is een marteling met controller. BPM aanpassen gebeurt bijvoorbeeld onbegrijpelijk door de stick omhoog of omlaag te doen in proportie met de beweging. 1 BPM proberen toe te voegen geeft je bijna instant zin om je controller door het raam te gooien. Om maar te zwijgen over stukken zoeken in het liedje om hier secties aan proberen toe te voegen, met verbijsterende keuzes zoals linkerstick induwen om af te spelen of RT en rechterjoystick bewegen om de beat offset in te stellen van een sectie.

Het is natuurlijk beter met muis en toetsenbord, maar ook verre van perfect, met dezelfde vreemde knoppencombinaties voor schijnbaar eenvoudige acties. Toch blijft het een vreemde keuze in een spel dat met een controller gespeeld wil worden en ongetwijfeld een pak speluren zal zien op Steam Deck, waar het overigens uitstekend draait. Tegelijk heeft de vrijheid van custom tracks ook enkele niet onbelangrijke beperkingen. Enerzijds zijn ze enkel gelinkt aan je lokale machine, dus kan je ze niet delen met je Steam Family-toestellen of meenemen op je Steam Deck zonder ze daar ook in te laden. Anderzijds werkt Dead as Disco ook enkel in vierkwartsmaat of 4/4. Een wals of wat gewaagder jazznummer zal niet werken, en progressive of fusionliedjes die tussen alle ritmes onder de zon wisselen als het hun uitkomt, al helemaal niet. Ook je liedje inkorten of een stuk uitknippen gaat niet in de editor.

On the road again

Ondanks al deze kritiek is de impact van die modus niet te onderschatten voor het spelplezier. Als je de smaak te pakken hebt – en de gameplay is hier echt bevredigend genoeg voor – transformeert deze modus de ervaring van een simpel spel naar een eindeloos ecosysteem van content. Door copyrightwetgeving (en de prijs van licenties vooral) zal het natuurlijk nooit zo ver komen als officiële in-game ondersteuning, maar onder vrienden en met wat mods is de levensduur haast nu al oneindig, en het spel is nog maar net uit in early access. De €20-vraagprijs is er opnieuw niet naast, maar deel eender welke prijs door oneindig veel speeluren en het resultaat is 0.

Ontwikkelaar Brain Jar Games rust natuurlijk niet op dat handvol lauweren en plant nog een hoop features uit te brengen in de loop van de early access-periode. Het spel is voorlopig gepland om ergens in 2027 uit te komen, dus dat betekent nog zeker een half jaar verbeteringen, en misschien meer. De hele roadmap vind je hieronder, maar de belangrijkste punten zijn nieuwe idolen, meer muziek en cosmetica en vooral een multiplayer-modus die de makers nu al trots vermelden op het startscherm met een slotje naast. De hamvraag is dan ook wat we wanneer krijgen.

Verdict?

Al bij al is Dead as Disco dus een geweldig spel in de maak, maar met nog heel wat werk voor de boeg. De fundamenten zijn alleszins meer dan robuust, met een gameplay die tegelijk even verslavend en even eindeloos kan zijn als de beste ritmespellen op de markt. Nu nog meer verhaal en content, een ietwat automatische manier om je eigen tracks juist in te laden en een robuust online leaderboard, en Dead as Disco is allesbehalve ten dode opgeschreven. Voor nu is de prijs misschien wat aan de hoge kant voor wat het biedt om het zonder denken te kopen, al is het zijn €20 euro meer dan waard als heel deze preview je als muziek in de oren klinkt.