Marty Supreme review: rotsvast zelfvertrouwen

In Amerika kwam de nieuwste film van Timothée Chalamet al eind vorig jaar uit, maar wij moesten er even op wachten. Dat heeft Marty Supreme geen windeieren gelegd, want de nominaties in het awardsseizoen en de zotte perstoer van Chalamet zorgden er mee voor dat de hype groot is. Maar is dat ook terecht? Wij konden gaan kijken in en dankzij Kinepolis Gent.

Ambitie boven alles

Marty Mauser (Timothée Chalamet) is een gedreven tafeltennisser, maar werkt overdag als schoenenverkoper bij z’n oom. Hij wil echter wereldkampioen worden in Japan, maar heeft daarvoor wel geld nodig om te gaan. Hij heeft alles over voor z’n carrière en dus overvalt hij een collega in de winkel, waardoor hij z’n kunsten kan laten zien op de Britse Open in Londen. Daar houdt hij zich niet aan de regels van de tafeltennisfederatie, waardoor hij een boete krijgt en geschorst wordt.

Maar hij leert er ook de bekende actrice Kay Stone (Gwyneth Paltrow) kennen, met wie hij een affaire begint ten koste van haar rijke man Milton (Kevin O’Leary). Hij verliest de Open uiteindelijk tegen de Japanse kampioen Endo, waardoor hij gebrand is op revanche. Bij z’n missie om toch op het WK te geraken ontziet hij niemand, ook niet z’n getrouwde jeugdvriendin Rachel (Odessa A’zion), die zwanger is van z’n kind, en raakt hij verzeild in een gevaarlijke situatie met een vermiste hond.

Haat/liefde

Het verhaal is gebaseerd op de memoires van de echte tafeltennisser Marty Reisman. En je leest het al: er gebeurt veel en het verhaal gaat werkelijk alle kanten op. Het tempo zit er dan ook wel in, maar toch heb je al snel door hoe Marty in elkaar zit. Hij is hyperambitieus, weet wat hij wil en is niet vies van wat moreel dubieuze keuzes en acties om z’n doelen te bereiken. Ook qua uitspraken houdt hij zich niet in, wat wel tot wat grappige en ongemakkelijke situaties leidt.

Ik heb het persoonlijk altijd moeilijk om echt mee te voelen met zulke personages, al weet ik dat de meeste mensen dit wel geweldig entertainend zullen vinden. Tegelijk is het aandoenlijk om te zien hoe hard hij in zichzelf gelooft, en tenminste een fractie daarvan zouden we allemaal moeten overnemen. Maar door z’n karakter miste ik de emotionele connectie een beetje, maar het is dan vooral aan Chalamet te danken dat ik toch wou weten hoe het allemaal afliep. Hij speelt de egoïst uitstekend, met een soort gretigheid die moeilijk te weerstaan valt. De kans is ook groot dat hij de Oscar voor Beste Acteur zal binnenhalen, al vond ik dat hij die al had mogen winnen voor z’n rol in Dune: Part 2.

Ongewoon

Verder valt de film ook op door het feit dat er eigenlijk weinig professionele of ervaren acteurs in de cast zitten. Natuurlijk heb je naast Chalamet wel Gwyneth Paltrow, die niet zo heel veel te doen krijgt maar wel een plezier blijft om bezig te zien. Ook relatieve nieuwkomer Odessa A’zion maakt indruk. Daarnaast heb je bijvoorbeeld zakenman Kevin O’Leary, die gekend is van Dragon’s Den, of Tyler Okonma die beter gekend is als rapper Tyler The Creator, en beiden niet misstaan tussen al de rest.

Naast het stevige tempo wordt Marty Supreme ook voortgedreven door de score van Daniel Lopatin. Ondanks de setting in de jaren 50 klinkt de score alsof ze eerder uit de jaren 80 komt, met veel synths en elektronica. Ten slotte ziet de film er ook goed uit dankzij cinematograaf Darius Khonji (Uncut Gems, Seven), die alles inblikte op film. Het was de eerste film van Josh Safdie zonder z’n broer Benny, maar hij kan het duidelijk ook op z’n eentje. En misschien nog een bitterzoete reden om te gaan kijken: het is het laatste wapenfeit van distributeur Belga Films, wat ons toch ook iets doet.

Marty Supreme is nu te zien in de bioscoop, waaronder in Kinepolis Gent.