Obsession review: be careful what you wish for

Met Obsession wordt de Summerween van 2026 ingezet met een kleinere film. Al enkele jaren wordt de cinema in de zomer meer en meer gekaapt door horror en het genre wordt ook elk jaar verrassend uitgebreid in interpretaties. Zo verscheen uit het niets Obsession en is er over het water direct een vrij grote hype rond ontstaan. Is de film de hype waard?

Heel complex is de opzet van Obsession niet. Baron ‘Bear’ Bailey is een jonge twintiger die in een muziekwinkel werkt samen met zijn vrienden Ian, Sarah en Nikki. Nikki kent hij al sinds zijn kindertijd en hij is smoorverliefd op haar. Alleen durft hij het haar niet echt te zeggen en zijn Ian en Sarah wel duidelijk op de hoogte van zijn gevoelens. Ze pushen hem dan ook om eens open kaart te spelen, maar de ongemakkelijkheid van Bear werkt hem tegen.

Bear gaat in de wappie-winkel (zo noem ik een winkel waar ze magische kristallen en tarotkaarten verkopen) op zoek naar een cadeau voor Nikki. Hij koopt daar een ‘One Wish Willow‘, een speelgoed dat aangeeft dat het één wens zou doen uitkomen. Wanneer hij Nikki na een avondje uit naar huis brengt, is de kans er om eindelijk zijn gevoelens te delen, maar uit schrik voor de afwijzing, doet hij dit niet. Uit frustratie gebruikt hij voor de fun zelf even de One Wish Willow. Hij wenst dat Nikki van hem houdt, meer dan ze ooit van iemand anders heeft gehouden. En natuurlijk blijkt deze wens echt uit te komen. Maar de echte gevolgen van deze ongenuanceerde wens komen snel naar boven…

Goed tempo en weinig klassieks

Obsession heeft een relatief korte eerste en derde act, maar alle fun zit in de lange tweede act. De beschrijving van hierboven is kort de eerste act en duurt, denk ik, nog geen kwartier. Alle personages en de relaties onderling zijn gezet en Obsession verspilt geen tijd om met het plot te starten. Ook qua conclusie gaat Obsession snel, maar dit past volledig in wat de film wil zeggen. Hierdoor krijgen we een film die qua tempo vlot vooruitgaat.

Zoals je waarschijnlijk al kan vermoeden aan de set-up van Obsession zal het negatieve effect van de wens in verschillende niveaus langzaam erger en erger worden. Het is dan ook opvallend dat er eigenlijk nauwelijks klassieke elementen van horror terug te vinden zijn in het grootste deel van het plot. Gore of bloed of jumpscares komen niet of nauwelijks aan bod en het is echt het gedrag van Nikki dat je hart sneller doet slaan. De ongemakkelijkheid waarmee ze vastklampt aan haar nieuwe grote liefde voelt zo uncanny aan dat je er rillingen van krijgt. In de laatste act kiest Obsession wel voor meer traditionele horrorelementen, maar weet alles toch te verwerken in de stijl die we de rest van de film al zagen. Hierdoor voelt heel de film origineel aan, en dat zien we niet zo vaak in horror.

Onbekende crew met talent

Curry Barker (nog maar 26 jaar oud) heeft Obsession geschreven en geregisseerd. Officieel is dit niet zijn debuut, want in 2024 bracht hij Milk & Serial. Dit is een YouTubefilm van een uur met een budget van 800 dollar. Ik ga dus Obsession wel beschouwen als zijn echt debuut. Nu is Obsession zo goed ontvangen dat Barker van A24 een herinterpretatie mag maken van The Texas Chain Saw Massacre. Duidelijk een regisseur waar we nog veel van zullen horen binnen het genre.

Voor de hoofdrollen heeft Barker vooral samengewerkt met namen uit de tv-wereld. Bear wordt vertolkt door Michael Johnston, vooral gekend van Teen Wolf. De rol van Nikki is dan weer voor Inde Navarrette, die een rol speelde in Superman & Lois. De rest van de cast bestaat ook uit vrij onbekende acteurs, maar daar is eigenlijk niets van te merken.

Het script samen met het spel van de twee hoofdrolspelers heeft geresulteerd in een uniek, maar goed werkend geheel. Johnston kan geloofwaardig de wanhopige gevoelens van een adolescentiecrush overbrengen op een veel te herkenbare manier. Hierdoor kan je zijn acties meestal nog wel volgen, al wordt dat steeds moeilijker naarmate de situatie verergert, natuurlijk. Navarrette kan dan weer een heel oprechte obsessie overbrengen, wat eigenlijk een soort van spiegel is voor sommige tienerliefdes. Ook de reacties van de andere personages op bepaalde gebeurtenissen komen heel herkenbaar over. De reacties zijn meestal heel anti-Hollywoodiaans en daarom net zo realistisch. Wanneer het nieuwe koppel nogal vreemd doet, blijven de meesten een beetje kijken en reageren ze niet echt. In het echt wordt er ook meestal niet actief gereageerd wanneer je een koppel drama ziet maken. Dit versterkt natuurlijk ook de isolatie die ons hoofdpersonage uiteindelijk voelt.

Obsession is de onverwachte hit van het moment die je best in de zalen gaat kijken!