Nioh 3 review: complexe en massieve keuzevrijheid

Nioh 3 is, na een paar omwegen zoals Wo Long, Stranger of Paradise, Rise of the Rōnin en Ninja Gaiden 4, het langverwachte derde deel uit de Nioh-serie. Deze third-person action-adventure RPGs hebben zich door een paar unieke aspecten altijd deels afgezet van de Souls-games maar bevatten toch een aantal soulslike-elementen (zoals terugkerende vijanden, beperkte genezing, vaste rustpunten en je zielen amrita laten vallen als je sterft). Andermaal vechten we als samoerai (of ninja!) doorheen een versie van de Japanse geschiedenis waar waargebeurde feiten en folklore door elkaar lopen. Nioh 3 biedt wel een paar belangrijke nieuwe elementen zoals twee verschillende vechtstijlen en een semi-open wereld. Heeft Nioh 3 iets meegenomen van de omwegen die de makers gemaakt hebben langs andere games, zijn er nog geschiedkundige feiten die een bovennatuurlijke verklaring nodig hadden en is het nog steeds gewoon heel leuk om te spelen?

Nioh 3 combineert alles

Nioh 3 lijkt een heerlijke hutsepot te zijn van verschillende elementen uit oude Team Ninja-games, uitgebreid met een paar eigen smakelijke details. Keert terug: het action RPG-basissysteem voor samoerai met lock-on en dodelijke menselijke of monsterlijke vijanden, waarbij op je ki (uithoudingsvermogen) letten nog steeds uitermate belangrijk is, je gevaarlijke en speciale rode aanvallen op een speciale manier moet afweren, je vijanden die je nog niet opgemerkt hebben in de rug kan steken en je tijdens het vechten kan veranderen tussen je stances. Daarnaast komen er in Nioh 3 de open world uit Rise of the Rōnin bij, loadouts met elk hun eigen equipment en skills uit Stranger of Paradise, de snelheid van Ninja Gaiden, het double jumpen uit Wo Long en het perfect afweren van normale aanvallen dat we kennen uit meerdere games van deze studio. Deze mix lijkt complex, maar is gelukkig bijzonder geslaagd en zorgt voor een heel fijne ervaring. Je kan deze ervaring alleen beleven, met AI-kameraden die andere spelers hebben achtergelaten, of nog steeds live met maximum twee extra andere spelers, zowel in de missies zelf als de stukken daartussen. Geen seamless co-op mod nodig, want die is eigenlijk gewoon deel van het spel! Ook leuk – en lucratief! – blijft het om jezelf als hulp aan te bieden, waardoor je dan naar de wereld van een andere speler getransporteerd wordt om daarna een volledig level (of vaak ook enkel een baas) samen te kunnen beleven.

A tale of two styles

Een van de grootste en meteen meest aangename veranderingen aan Nioh 3 is dat je naadloos kan veranderen tussen je samoerai-stijl en je ninja-stijl. Met een druk op de knop ga je in het midden van een gevecht of in je menu’s van een trage maar krachtige krijger over naar een héél snelle en behendige maar kwetsbare moordenaar, of omgekeerd. Beide stijlen hebben ook hun eigen loadout die mee verandert als je naar de andere stijl gaat. Alle wapens uit de vorige Niohs zijn teruggekeerd en vaak – zoals bij de dubbele bijlen – verbeterd, maar zijn nu ook gebaseerd op hun mogelijkheden en snelheid verdeeld tussen de twee stijlen. Tonfa’s en de kusarigama zijn bijvoorbeeld enkel voor ninja’s, terwijl enkel een samoerai een speer of grote odachi kan gebruiken. De vuistwapens zijn nu trouwens ook opgedeeld in de cestus voor de samoerai en de talons (klauwen) voor de ninja. 

Dit alles betekent aan de ene kant dat je dubbel zoveel werk hebt – tenzij je je enkel op één stijl zou focussen, wat ook kan! – in het maken van een goede build, maar aan de andere kant ook dat je dubbel zoveel variatie en mogelijkheden hebt en je je dus altijd perfect aan de vijanden kan aanpassen. Irritante vijanden in de lucht? Een al dan niet ontploffende shuriken van de ninja haalt ze meteen neer. Een één-op-één gevecht met een grote baas of met een vijand die traag aanvalt? Perfect voor je samoerai. Zin om van de traagheid van de vijand te profiteren door zelf snel te zijn en constant de vijand te ontwijken en in de rug aan te vallen? Terug naar de ninja.

De samoerai heeft als grote troef dat deze (mits investering in een basisvaardigheid) met goede timing de vijanden kan afweren, verschillende stances per wapen heeft, meestal meer bepantsering draagt en door alweer goed getimede ki pulses de verbruikte ki kan terugkrijgen om aanvallen te kunnen blijven doen. De ninja daarentegen kan geen ki terugkrijgen met een pulse of wisselen tussen stances, maar kan op het einde van een aanval een mistige vorm van zichzelf achterlaten die de aandacht van de vijand kan trekken. Ook kunnen beide stijlen de oude onmyo-magie gebruiken en krijg je deze pas terug wanneer je rust, maar heeft de ninja ook een set ninjitsu die terugkeren nadat er wat tijd voorbij gegaan is of na een dodge op het laatste moment. Je moet dus niet bang zijn om je ninjitsu te verspillen en zal dan ook vaak naar de ninja wisselen om heel je arsenaal ninjitsu te gebruiken en met je behendigheid de vijand te ontwijken voor je terugkeert naar de samoerai om rake klappen – afhankelijk van je wapen zelfs letterlijk – uit te delen. Heerlijk!

Nioh 3 is wel complex, maar ook bevredigend en oneindig uitprobeerbaar

De bijzonder vlotte en heel goed uitgewerkte gameplay van Nioh 3 komt wel met een belangrijke kanttekening: het zijn terug véél systemen om op te letten. Een bloemlezing:

• Je ki constant in de gaten houden en terugkrijgen in gevechten via goed getimede ki pulses
• Vaak veranderen tussen je stances of van samoerai naar ninja
• Leren welke aanvallen je beter ontwijkt en welke je (op verschillende manieren!) kan afweren
• Tweemaal de juiste uitrusting kiezen en voortdurend upgraden
• Je guardian spirits – een voor elke stijl! – bepalen en hun nieuwe skills vaak gebruiken in plaats van enkel soms in hen te transformeren
• Elk wapen met zijn eigen movesets oefenen, de keuze maken tussen je oude equipment opofferen, verkopen of (op twee manieren!) ontmantelen
• Verschillende zielen van vijanden met je meenemen om je op verschillende manieren sterker te maken
• Bij een bepaalde klan gaan voor bonussen en deze verdienen door npc-versies van gestorven andere spelers te bekampen, bepaalde stukken uitrusting op te offeren of andere spelers online te helpen
• Actieve en nu ook passieve skills (zowel algemeen als voor de twee stijlen!) selecteren
• Nieuwe en krachtige speciale crucible weapon skills leren door de familiarity van wapens die deze bevatten te vullen
• Sets met bonussen die perfect bij je gewenste build passen verzamelen
• …

Als je de tijd erin steekt om dit alles en meer te leren, is het bijzonder bevredigend en zal je een heel fijne ervaring hebben, maar als je moeite of geen zin hebt om dit hele systeem onder de knie te krijgen, is Nioh 3 alweer bijzonder complex. Wij zouden bijna gaan begrijpen dat sommige spelers misschien blij zullen zijn dat er minder guardian spirits te vinden zijn dan vroeger, hoewel wij dit eerder een negatief puntje vinden.

Om je niet te straffen bij je keuzes bij al deze complexiteit, kan je nu zo goed als alles zonder problemen respeccen. Nioh 3 is niet het eerste spel in dit genre dat dit doet (denk aan Black Myth: Wukong of Wuchang: Fallen Feathers), maar wel de eerste Team Ninja-game in dit genre die je het meteen van het begin en zonder voorwaarden laat doen. Wil je een wapen uitproberen maar heb je er de stats of skill points niet voor? Geen probleem, want volledig gratis reset je al je eerdere investeringen en kan je ze gebruiken voor wat je wil, wat je deze keer echt aanmoedigt om te experimenteren. Geen dure of zeldzame items meer nodig om alles opnieuw te investeren! In de vorige Niohs moest je trouwens ook je wapens gebruiken om er skill points voor te krijgen en liet je zo vaak bepaalde wapentypes liggen (wat het je daarna in sommige duels heel lastig kon maken), maar ook hier is alles gebruiksvriendelijker gemaakt en heb je enkel items nodig die je in groten getale vindt of verdient.

Beide vechtstijlen hebben in Nioh 3 een algemene skill tree, maar daarnaast kan je ook afzonderlijk in elk wapen investeren. Voor zowel de algemene stijl als de verschillende wapens van de ninja investeer je enkel ninja-punten, terwijl je voor de samoerai hetzelfde doet met je samoerai-punten. Al deze punten zijn zoals in Nioh 2 op elk moment gratis te respeccen. Ook met de nieuwe “secret skills” – lees: heel handige passieve bonussen – kan je zoveel experimenteren als je wil. Verder is de gebruikelijke loot piñata gebruiksvriendelijker gemaakt door handige filters en automatische verkoop of ontmanteling, waardoor je véél minder tijd in menu’s zal spenderen (maar nog steeds wel wat). Eén ding dat nog niet aangepast is, is dat je vergeten soul cores kwijt bent, dus doe niet zoals wij en vergeet geen krachtige soul core van een eenmalige superbaas op te rapen, want dat is wél onomkeerbaar en dan moet je wachten tot het postgame of ng+…

Meer, maar niet volledig, open

De andere grote verandering is de open wereld die je veel meer vrijheid biedt dan de oude statische 2D-kaart met missies en zijmissies. Of zo lijkt het toch in de eerste grote zone. Nioh 3 is immers verdeeld in een paar heel grote maar aparte tijdperken die elk een aantal gebieden bevatten. In het eerste tijdperk krijg je na een tijdje best wat keuze in welke richting je wil gaan, en kan je bijvoorbeeld ook plaatsen opzoeken die nog een veel te hoog aangeraden level voor je personage hebben, om als leuke beloning dan wat krachtigere wapens of stukken uitrusting te vinden. De gebieden liggen ook mooi naast, boven of onder elkaar waardoor je een richting kan uitkiezen en ervoor kan gaan (hoewel sommige gebieden enkel aan één ander gebied vasthangen). Deze vrijheid blijft weliswaar niet eeuwig duren. In het tweede tijdperk is die keuze bijvoorbeeld beperkt tot twee verschillende grote paden (waarbij één nog steeds een veel hoger level vereist dan het andere). Daarna volgen nog zowel heel lineaire stukken als iets meer open delen. Een volledig open wereld vol icoontjes en activiteiten zoals in pakweg Rise of the Rōnin is het dus niet, maar het voelt toch actiever aan dan de oude kaarten. Ook is het vinden van kisten of collectibles – waaronder de katachtige scampus die wegrolt of een soort wezel-yokai die aan een ballon rondzweeft – heel gebruiksvriendelijk want je krijgt na een paar activiteiten in elke zone alle informatie die je nodig hebt. Of je nu alles wil doen of niet, sowieso trek je rond, vind je geheimen of uitdagingen, kom je vijanden tegen en begin je je missies.

Zowel de echte verhaalmissies als een aantal zijmissies zijn immers deel geworden van de grote gebieden zelf. Deze zijn zo opgebouwd dat je niet gewoon naar de baas kan lopen maar het oude Nioh-level design tegenkomt: een duidelijk hoofdpad met hier en daar wat zijweggetjes, shortcuts terug en een paar goed verborgen geheimen. De hoofdmissies zijn zowel je een weg doorheen bepaalde plekken in de grote gebieden banen als de zogenaamde crucibles: grote missies in een speciale zone waar geraakt worden je max hp kan verminderen (wat je gelukkig kan genezen) en waar je speciale en krachtige crucible weapons kan vinden die je soms een klein aantal nieuwe skills kunnen leren. Het leuke is dan ook dat, nadat je de hoofdmissie hebt volbracht, je soms gewoon op deze locatie kan terugkeren om bijvoorbeeld de collectibles te zoeken en je de missie niet opnieuw moet herspelen (wat ook kan). Dit level design keert verder soms ook terug tussen de missies door, wanneer je van de ene zone naar de andere moet gaan. Sommige meer afgelegen delen van de wereld voelen echt aan als volledige oude levels. Zijmissies spelen zich soms af in de grote gebieden, maar soms nemen ze je mee naar een aparte of aangepaste versie van de hoofdmissies of de eigenlijke wereld, zoals we ook nog gewoon zijn uit de vorige games. Dit gebeurt echter veel minder dan vroeger.

Daarnaast kan je zoals in de meeste open world-games op verschillende plaatsen extra uitdagingen of activiteiten vinden. Soms gebeurt dit via lichte metroidvania-elementen, aangezien je sommige locaties pas kan bezoeken als je in het verhaal bepaalde guardian spirits hebt gekregen. Het is ook even schrikken wanneer je voor de eerste keer een nieuwe (of oude!) baas tegenkomt die gewoon in de open wereld rondwandelt, maar het went snel. Dit alles heeft twee grote gevolgen. Het is ten eerste leuker om de hoofdmissies en zijmissies dynamischer te beginnen dan enkel zoals vroeger zijmissies in steeds dezelfde gebieden te moeten doen. Ten tweede moet je niet denken dat Nioh 3 korter is dan zijn voorgangers omdat de hele reeks aparte zijmissies verdwenen zijn. Als je alles wil doen zonder je nog maar aan ng+ of multiplayer te wagen, zal je toch zeker tussen de 60 en 80 uur nodig hebben. Nioh 3 lijkt dankzij je verschillende stijlen en extra opties trouwens gemakkelijker te zijn dan de voorgangers, maar er zitten toch een paar heel pittige bazen in.

Chaotisch

Als kleinkind van de grote shogun Tokugawa Ieyasu sta je op het punt om tot nieuwe shogun benoemd te worden. Dat is echter niet naar de zin van je broer, die met behulp van yokai de macht overneemt. Net voor je gedood wordt, word je echter door je guardian spirit meegenomen op een reis doorheen de tijd om in meerdere tijdperken de nieuwe dreiging die je broer ontketent lijkt te hebben tegen te gaan. Niet enkel je titel of het land, maar de hele geschiedenis staat dus op het spel. 

Nioh als serie heeft ons altijd al meegenomen naar historische gebeurtenissen uit de Japanse geschiedenis en vermengde deze dan met spirituele energie en yokai. Ook in Nioh 3 is dit het geval, maar jammer genoeg komt het verhaal niet even leuk en eigenlijk wat chaotisch over. Dat komt omdat je je in meerdere tijdperken bevindt en de personages in elk tijdperk wel hun eigen verhaal hebben, maar dat de cohesie en diepgang wat ontbreken omdat je (qua verhaal) maar kort in elk tijdperk vertoeft. Je eigen personage is ook maar een leeg blad en je mist de interesse die je vroeger had in William, Okatsu, Hide en Tokichiro. Meerdere tijdperken, dat betekent wel meerdere versies van Hattori Hanzo, wat we enkel kunnen toejuichen. Gelukkig is ook het meer komische aspect van de reeks, waarbij je bepaalde Yokai moet vinden of met de juiste gebaren moet begroeten, intact gebleven.

De Japanse voice acting probeert alles serieus te nemen en levert kwaliteitsvol werk, maar bij de Engelse voice acting waren er precies toch andere ideeën. Niet dat het slecht is, maar bij momenten klinkt het opzettelijk alsof er wat zelfspot in verband met het verhaal is gemoeid. Wil je dus een meer entertainende maar minder immersieve ervaring, dan kan je voor de Engelse voice acting kiezen. Bij de soundtrack van Yugo Kanno en Akihiro Manabe krijgen we zowel oude favorieten als nieuwe stukken, en zoals altijd past de muziek goed bij de actie of de omgevingen. Daarbij moet wel gezegd worden dat in sommige gebieden of crucibles je steeds hetzelfde te horen krijgt, wat je snel beu wordt. Op onze gewone PS5 draaide Nioh 3 goed op performance mode, met hier en daar een korte frame drop, maar niets om de pret te bederven. Door de grote gebieden haalt ook Nioh 3, zoals de meeste andere Team Ninja-games van dit genre, het eerder van zijn heel leuke art direction en het design van de personages en vijanden dan van grafische details, maar ook dit houdt je niet tegen om je kostelijk met Nioh 3 te amuseren.

.

https://www.bol.com/be/nl/p/nioh-3-steelbook-launch-edition-ps5/9300000244715824/?bltgh=93474c92-7e13-4d58-b4b2-3e5c567ec261.BuyBlock_distinctive-feature.1.FeatureListItem

Geïnteresseerd in Nioh 3 of in games van Team Ninja?

• Rise of the Rōnin was een eerste verdienstelijke poging tot een echte open world-game en had strakke gevechten waarbij tijdig afweren de boodschap was.
• Wo Long: Fallen Dynasty verplaatste de actie van Japan naar China, maar behield de gekende gameplay en de liefde voor folklore.
• Stranger of Paradise: Final Fantasy Origin was naast de oorsprong van de CHAOS-meme ook gewoon een steengoed spel en een mooie liefdesbrief aan de originele JRPG.
• Wij schreven een tijdje geleden kort onze bevindingen van Nioh 2 en de eerste DLC neer.