Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection review – beter dan ooit

Capcom heeft de wind in de zeilen. Na de recente, succesvolle lancering van Resident Evil: Requiem is het amper tien dagen later al tijd voor de volgende game uit hun stallen: Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection. Zoals het nummer in de titel al suggereert, is dit niet hun eerste poging met deze spin-offserie van de massief populaire Monster Hunter-reeks. De Pokémon-achtige turn-based combat en het temmen van monsters is een 180-graden-draai voor de franchise, maar het verbergt al sinds de 3DS-titel uit 2017 meer diepgang dan het doet lijken. En met elke nieuwe titel verbeterden gameplay, mechanics en presentatie. Bereikt de derde titel nu een hoogtepunt? Of is dit het begin van het einde? Wij (en Rathalos, natuurlijk!) gingen op avontuur om het voor jullie uit te zoeken.

Een strijd van twee rijken

Monster Hunter Stories heeft sinds oudsher een vaste formule. Je speelt, in tegenstelling tot in de hoofdreeks Monster Hunter, niet als een Hunter maar een Ranger. Waar de grote jongens met gigantische zwaarden nieuwe kleren snijden uit monsters, focussen de Rangers zich vooral op harmonieus samenleven met respect voor hun uniek ecosysteem. Een speciale invalshoek die tegelijk een leuke introspectie biedt in een wereld waar je anders draken per pakken van honderd in de pan hakt. De levensstijl van de Rangers is echter incompatibel met die van de hunters – wat meteen ook verklaart waarom je ze nooit tegenkomt in de hoofdreeks. Maar het is ook het perfecte excuus om van de actievolle gameplay af te stappen en er een Pokémon-achtige JRPG van te maken. Tem ze, maak ze sterk en vecht er mee in turn-based combat tot de wereld gered is. Er komt gelukkig veel meer bij kijken dan alleen dat, maar dat is MH Stories in een notendop. Pokémon is verder dan het principe echter geen vergelijkingspunt voor de serie. Vooreerst zijn de gameplaydoelen en het spelverloop totaal anders. Daarnaast zijn de verhalen in Monster Hunter Stories ook van rasecht JRPG-kaliber, met bombastische cutscenes, een brede waaier aan uitgewerkte nevenpersonages en niets minder dan het lot van de wereld als inzet.

Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection wijkt van deze formule niet af, ook niet voor het verhaal. Je speelt hier de prins van Azuria, een zonovergoten maar relatief klein koninkrijk in wat lijkt op een vallei in de Zwitserse Alpen, met een prachtig kasteel in het midden van diens surrogaat meer van Genève. De prins zelf geef je verder vorm, met de traditioneel uitgebreide character creator die nu al elke Monster Hunter-titel meegaat, om er cosmetische microtransacties in te steken (maar daarover later meer). Toch steekt het grootste verschil met vorige Monster Hunter Stories hier al de kop op: onze Prins spreekt! En maar goed ook, want hij heeft wat te vertellen (en uit te leggen).

Azuria zit namelijk in een lastig parket. Er raast een mysterieuze kristalziekte door het land dat de lokale fauna extreem agressief maakt. Iets wat de rangers waar je de leider van bent, enorme zorgen baart, maar ook het koninkrijk in paniek op zichzelf doet terugtrekken. Azuria ziet echter maar het topje van de ijsberg met deze plaag. Aan de andere kant van de grens, in het koninkrijk van Vermeil, mag je je gelukkig prijzen als je nog een stukje grond zonder kristallen op kan vinden. Het koninkrijk eist dan ook dringend toegang tot de landen van Azuria, al was het maar om over te steken naar het volgende gebied, The Forbidden Lands. De naam van dat gebied verklapt het probleem met dit plan natuurlijk, en de eeuwenoude traditie is iets wat de koning van Azuria koste wat kost wil verdedigen. Jouw missie verandert tragisch maar snel van een natuuronderzoek naar de aard van de kristalziekte in het verdedigen van het front, ondanks het feit dat monsters gebruiken om mensen te doden, radicaal indruist tegen de principes van de Rangers. Een strijd die je uiteindelijk veel verder dan je thuisbasis of zelfs Vermeil zal brengen en die hopelijk kan verklaren wat die ziekte nu is en hoe er een halt aan toe te roepen. Zo niet is het lot van Azuria en misschien de wereld bezegeld.

Het oog krijgt ook wat

Het verhaal zit verder boordevol intriges en plottwists die onder die grotere paraplu van oorlog tussen naties schuilen. Je bent bijvoorbeeld de enige Ranger in het land met een Rathalos, ondanks de waslijst aan monsters die het landschap bezaaien. Rathalos die dan op zijn beurt weer een tweelingmonster had, maar bij de geboorte door je moeder is ontvoerd om nota bene naar Vermeil te vluchten. Want, nog een laagje dieper: een tweeling Rathalos maakt ook deel uit van een oude voorspelling die eventjes het einde van de wereld voorspelt en letterlijk in de kiem gesmoord had moeten worden. Wel wel wel…

Dan is er nog de vraag waarom die Forbidden Lands nu verboden zijn? En daarbovenop heb je dan nog alle verhalen van je mederangers, met elk hun eigen motivaties, twijfels en geheimen. Het verhaal van Monster Hunter Stories 3 houdt zo steeds tientallen balletjes tegelijk hoog, maar doet dit zo een veertig uur lang zonder één te laten vallen. We verklappen niets, maar het is een waar plezier om al die verhaallijnen te volgen en beetje bij beetje te ontrafelen. Er zijn natuurlijk hier en daar clichés, maar de personages worden gelukkig nooit karikaturen van zichzelf. Het is alleszins allemaal matuurder dan de stijl van het spel doet vermoeden. Het helpt ook dat je al die verhalen op eigen tempo kan verkennen dankzij de wereldstructuur, maar nog impactvoller voor dit epos is echter de presentatie.

Monster Hunter Stories 3 mag best met zijn graphics stoefen. Ten opzichte van zijn voorgangers is het een ferme stap vooruit, maar ook tegenover de hedendaagse concurrentie hoeft het niet te blozen. De cell-shaded art style met zijn kleurrijk, verzadigd pallet zit in elke hoek en minuut van dit avontuur tsjokvol detail, leven en stijl. Het deed ons denken aan Breath of the Wild, maar dan nog strakker uitgevoerd. De vele cutscenes en animaties tonen verder hoe talentvol het team omgaat met die prachtige wereld, met stijlvolle camerabewegingen, perfect geframede vista’s en haast anime-waardige actiesetpieces. Gekoppeld met de uitstekende soundtrack en voice acting van heel de cast – en vooral Rudy, je Felyne bodyguard – hijst Monster Hunter Stories 3 zich qua verhaal en presentatie zonder moeite tussen de rest van de top in het JRPG-genre zoals Metaphor: Refantazio of Xenoblade Chronicles. De pracht heeft wat stevige vereisten op de pc-versie die we spelen, maar zelfs op low settings oogt het geweldig, wat ook enorm van pas komt om op Steamdeck te spelen. Op PS5 en Switch 2 draait het overigens ook uitstekend, althans op basis van de demo waarmee we de eerste 3 uren van het spel getest hebben.

Presentatie is natuurlijk meer dan enkel de beste pixels hebben, en meer dan alleen mooi is de wereld van Monster Hunter Stories 3 ook eentje die leeft. De steden barsten van de NPC’s met iets te vertellen terwijl je plaatsmaakt voor een dravende patrouille ridders, de dichte bossen verbergen paden en grotten, terwijl de open velden je ogen trakteren op jagende monsters die hun prooi achterna zitten over kabbelende riviertjes. En zelfs binnen de vele gebieden die je zal verkennen, zit die typische Monster Hunter-aandacht voor detail om een geloofwaardig ecosysteem te maken. Monster Hunter Stories is misschien geen immersieve sim, maar het schotelt een wereld voor waar je in wil vertoeven en die je wil verkennen. Een geslaagd aspect dat verder alleen maar versterkt wordt door zijn leveldesign vol geheimen en een absurd verslavende gameplay-loop vol diepgaande min-max mechanics.

Overweldigend

Een Monster Hunter-review en we hebben al 6 paragrafen niets gezegd over de monsters. Shame on us! Laten we verdergaan met de gameplay van Twisted Reflections. Die borduurt net als het verhaal voort op het succes van zijn voorgangers. Jij en een team van 6 monsters, al dan niet met een partner en diens monstie, nemen het op tegen de wilde varianten waar je de eieren van wil vinden, verwilderde monsters die besmet zijn met de kristalziekte of nog erger gespuis dat het verhaal je voor de voeten werpt. Uiteraard zijn de boegbeelden zoals Rathalos, Tobi Kadachi of Anjanath aanwezig, net zoals het gekende schaar-steen-papier-systeem van snelle, krachtige of technische aanvallen ook hier deel uitmaakt van de gameplay-kern. De verschillende wapens en hun uitgebreide statistieken qua schadetype, elementen enzovoort zijn ook weer van de partij. Een gameplay die ook voor de derde episode heel mooi het eb en vloed van gevechten in de ‘gewone’ Monster Hunter-titels belichaamt, zeker nu er ook een stagger-systeem aanwezig is waarmee je monsters hun beurt kan afpakken als je strategisch je schade verdeelt. Vijanden hebben nog steeds meerdere fasen met patronen om te herkennen en uit te buiten, en kennis van de monsters door andere spellen draagt rechtstreeks over naar deze serie. Er verandert misschien niet heel veel aan de kern, maar het is en blijft een ijzersterk combatsysteem.

Alle nieuwigheden in Twisted Reflections zijn vooral uitbreidingen hierop. Nieuwe monsters, nieuwe wapens, decorations, items, crafting… Veel van de nieuwe monsters komen uiteraard over van MH Wilds, maar ook oude bekenden zoals Espinas of Almudron maken hier voor het eerst hun intrede. In totaal zijn het er 84, elk met hun eigen aanvallen, statistieken en vaardigheden die je tevens kunnen helpen met verkennen. In het wapendepartement moet Sword & Shield nu plaatsmaken voor Longsword, wat meteen ook een nieuwe resem skills en unieke mechanics met zich meebrengt, zoals een auto counter stance en zelfs bind skills uit Monster Hunter Rise. Ideaal om dat nieuwe stagger-systeem te mishandelen! Decorations zijn wat we kennen uit MH World: uitbreidingen waarmee je uitrustingen extra vaardigheden kan geven om je build uit te bouwen. Om je monsters te versterken, heb je nog steeds het genensysteem met bingo’s in een raster (geen verdere vragen a.u.b.), maar ditmaal komt hier nog een laagje complexiteit bovenop dat zo uitgebreid is dat het de volgende paragraaf zal inpalmen: habitat restoration.

Een klein “probleem” in de vorige Stories-spellen is dat je op je zoektocht naar het perfecte monster heel wat afdankertjes opstapelde in je stallen waar je niets mee kon doen. Habitat Restoration is hier een elegant en innemend antwoord op. Heb je in een gebied het besmette monster verslagen, dan kan je in die zone monsters vrijlaten om hun nummers in het wild op te krikken. Ze zijn dan niet alleen van een hoger level en met een hogere kans op zeldzame en goede genen, maar kunnen ook bonussen krijgen van het gebied, het element overnemen van een zone en zelfs muteren tot unieke varianten van zichzelf. Denk Rathian naar Pink Rathian maar ook Dreadqueen Rathian als je het ver genoeg drijft! Tegelijk laat dit systeem je ook toe bedreigde monstersoorten weer beschikbaar te maken. Monsters die je anders niet in het wild ziet, zoals Mizutsune of Lagiacrus. De eieren hiervan kan je enkel ‘s nachts vinden en worden bewaakt door een invasieve soort, monsters die je normaal pas later tegenkomt en hier dus veel krachtiger zijn dan jij. Het zijn dan ook pittige gevechten met de gimmick dat je enkel het monster hoeft te verjagen en niet te verslaan. Aan jou om uit te vissen hoe, maar het is een leuke puzzel en de beloning is het ook meer dan waard.

Een levend ecosysteem

Monster Hunter Stories 3 is een zeer meeslepende bedoeling. Het spannende verhaal, je wapens upgraden, sidequests volbrengen, een sterk team monsters kweken en de vrij grote wereld verkennen op zoek naar kampen, bedreigde diersoorten en geheime zones… Er is echt altijd iets te doen. Je kan ook ontzettend veel tijd spenderen (of verspelen) aan al dat verkennen en min-maxen, met alle valstrikken van dien. Nog een laatste ei gaan halen en snel eens dat gevecht proberen en… Oh, een poogie in een grot die ik nog niet gezien had… En het is twee uur ‘s ochtends. Ere wie ere toekomt, het is allemaal zo leuk om te doen omwille van die levendige wereld. Leveldesign is dan ook geweldig voor de vele gebieden die je zal verkennen. Hoge bergtoppen met ondergrondse ijsgalerijen, diepe moerassen met labyrintische zijpaden of uitgestrekte woestijnen met gekristalliseerde Elder Dragons om op te klimmen: aan variatie geen gebrek. Elkeen van die levels verbergt ook op een natuurlijke manier schatten, grondstoffen en poogies. Handig is dat je in elke zone ook een uitkijktoren vindt die je niet alleen de kaart van het gebied bezorgt, maar je ook wat hints geeft over wat er allemaal te vinden is hier. En zo heb je alweer een extra checklist van dingen die je nog snel wil gaan doen voor je het hoofdverhaal voortstuwt. De vergelijking met Breath of the Wild is verbazingwekkend genoeg nog accurater voor het spelverloop dan voor de art style.

Je zo laten afleiden door alle mechanics is wel 100% een kwestie van smaak en gewoon gaan voor het hoofdverhaal is absoluut te begrijpen. Sommige aspecten kunnen echt wel grindy zijn. De zijmissies zijn alles behalve onontbeerlijk voor het verhaal en het perfecte monster bekomen of alle bedreigde soorten terugvoeren is een taak van lange adem. Tegelijk zijn Monster Hunter-spelers deze grind ook wel gewend, en als je het vergelijkt met wat je in vorige titels moest doen (Stories of niet), is er hier al heel wat verbeterd om de sleur tot een minimum te herleiden. Gevechten waar je sterk genoeg voor bent, hoef je niet in turn-based mode te spelen, bijvoorbeeld, een beetje zoals Metaphor: Refantazio dat doet. Gevechten die je wel manueel moet doen, kun je ook op 2x de snelheid laten verlopen en je companions op ‘automatisch’ laten, neemt veel repetitieve handelingen weg. Eieren gaan halen verplicht je niet meer een minidungeon uit te kuisen zoals dat in MHS2 het geval was. Er is ook geen minigame meer nodig om eieren uit te laten komen. Zelfs het bingosysteem met genen is nu gestroomlijnder, met de mogelijkheid om genen kosteloos te verplaatsen in plaats van over en weer te moeten selecteren om het juiste gen op de juiste plaats te krijgen. Alle factoren samen maken van Monster Hunter Stories 3 gewoon een ijzersterke ervaring die je weinig stokken in de wielen steekt. We kregen er echt maar niet genoeg van.

Oh, Elder Dragons

Al die content voelt ook nooit aan als opvulling en draagt echt bij tot de levensduur. Zonder alle optionele content ben je met Monster Hunter Stories 3 gerust al een kleine dertig uur zoet. Wil je in elke zone alles doen of alle uitrusting maken, dan mag je daar nog eens 15 uren bovenop doen. Maar er is meer! Twisted Reflections heeft ook postgame-content. Die invasieve soorten die je verjaagt voor bedreigde eieren, die kan je later ook verslaan voor nog zeldzamere spullen. Spullen die je nodig zal hebben als je het wil opnemen tegen de letterlijke raidbosses die Capcom toevoegde onder het mom van Elder Dragons. Wat in de vorige games gewoon legendarisch sterke monsters zijn, zijn hier een heuse titanenstrijd met wisselende mechanics en tactieken gespreid over meerdere gevechten met elk nog eens een unieke gimmick. Een welkome uitdaging voor wie het onderste uit de kan wil halen van dit spel, maar ook een meer dan waardige challenge met een strak design. Het zijn in ieder geval allesbehalve simpelweg grote monsters met grote cijfers. Wil je ook die allemaal succesvol afronden, dan klok je af op om en bij de 50 uur spelen.

De levensduur verlengen kan voorlopig niet, ondanks de 19 DLC’s die je bij launch zal vinden in de winkel. Naar slechte gewoonte biedt Capcom een resem cosmetische uitbreidingen aan die – zacht uitgedrukt – assertief geprijsd zijn. Hun kwaliteit staat buiten kijf, maar hun nut niet. Het past in de niet-zo-recente gewoonte van Capcom om hun full price-spellen verder te monetiseren, ook al had dit perfect een beloning kunnen zijn voor het halen van de vele achievements in het spel. Het is een vrije markt, dus je doet wat je wil, maar laat je niet vangen door de Deluxe-editie als die prullaria je niet boeit. De standaardeditie voor € 70 is al duur genoeg. Het zijn bovendien vooral outfits voor je metgezellen, dus heb je er nog minder aan dan je zou denken. Spijtig om dit opnieuw te zien, al zijn we ook opgelucht dat er geen echte content vergrendeld is achter een aankoop. Het zou zonde zijn voor een game die anders bijna alles juist doet.

Interesse in andere Capcom-titels, Monster Hunter-games of JRPG’s? Dat kan hier:

• De games om naar uit te kijken in 2026
• Resident Evil: Requiem brengt prachtig de oude en nieuwe designfilosofie samen
• Resident Evil 4 Remake review: meesterwerk toen, meesterwerk nu
• Monster Hunter Wilds is goed, maar is misschien iets té gestroomlijnd
• Monster Hunter World blijft daarentegen de gouden standaard voor de serie
• Metaphor: Refantazio is wat je krijgt als Persona 5 een medieval fantasy was
• Code Vein II review: willen maar niet kunnen