I Hate This Place review: survivalhorror die het niet helemaal waar kan maken

In maart vorig jaren kondigden ontwikkelaar Rock Square Thunder en uitgever Broken Mirror de nakende adaptatie van I Hate This Place aan. Die laatste is niet onbelangrijk, want Broken Mirror is het nieuwste label van het prestigieuze Bloober Team, onder andere bekend van succesvolle horrortitels als Cronos, Layers of Fear maar recenter ook de Silent Hill 2 remake. I Hate This Place werd een survivalhorrorgame met een opvallende comic-stijl en is rechtstreeks geïnspireerd door de gelijknamige, bekroonde stripboekenreeks van Kyle Starks en Artyom Topilin uit de jaren ’80. Alleen zou het spel, dat in oktober 2025 had moeten uitkomen, uitgesteld worden naar 2026. De reden? Het had wat extra tijd nodig om alles degelijk af te werken en vooral nog te sleutelen aan de ports voor de verschillende consoles. Nu is het uit en is de hamvraag: waren twee maanden uitstel genoeg? Verdict in deze review!

De man met horens™

I Hate This Place lost je te midden van een fictief gebied in wat lijkt op een mengeling tussen de Amerikaanse Midwest en de Louisiaanse Bayou. We vullen er de schoenen van Elena, een stoere gothic chic die opgroeide op de lokale ranch van haar nonkel na de tragische maar mysterieuze dood van haar moeder. Haar karakter heeft ze niet uit de lucht gegrepen. Niet alleen is het leven op een ranch niet voor watjes, de ranch zelf heeft al jarenlang de reputatie een magneet te zijn voor spoken. Bovendien is de hele regio momenteel ook in de ban van ene Man met de Hoorns. Paranormaal fenomeen of oplichter met een griezelig randje? Niemand weet het, maar één feit is zeker: de groep fanatiekelingen die hem als Messias aanbidt groeit met de dag, alsook de vreemde verhalen die je in hun kielzog treft.

In de zoektocht naar antwoorden, zowel over de man als over Elena’s moeder, besluiten Elena en haar beste vriendin Lou eropuit te trekken en de Man met de Hoorns zelf op te roepen. Het recept hiervoor is absolute nonsens en het hele idee lijkt voor Elena van de pot gerukt, maar wat als een ondeugend tienergeintje start, mondt uit in een nachtmerrie. Geflits, geschreeuw, duisternis. Elena wordt wakker in de buurt van een verlaten militaire bunker en Lou is nergens meer te bespeuren. 

Hier start je avontuur, en het zal snel duidelijk worden waarom ‘I Hate this Place’ die titel draagt, en dat is niet alleen door zijn setting. Gaandeweg ontmoet je nog andere personages verwikkeld in heel die lokale hysterie. Zoals Father Matthew, een pastoor met een militair verleden die verrassend even vlot preekt als knalt. Helaas zijn lang niet alle personages even boeiend. Erger nog, het hele verhaal heeft na het openingsuur moeite om te overtuigen. Tussen de platte voice acting, pover “geanimeerde” cutscenes (het animaties noemen op zich is al gul) en soms dubieus schrijfniveau is er snel veel meer te haten dan lief te hebben. Het is resoluut en fier campy, maar dat maakt het nog niet goed.

Craft, verken, overleef, herhaal

Nochtans spijtig, want de setting en setdressing zijn wel geslaagd en brengen je in de mood voor een spannende verkenningstocht door het rurale landschap. De comic-stijl waar het spel zijn inspiratie op nahoudt – nog het meest getypeerd door zijn gestileerde UI en zichtbare onomatopeeën in-game – complementeert die sfeer mooi. Ook de belichtingseffecten van de zaklamp doen hun duit in het zakje en komen echt helemaal tot hun recht terwijl je door de dichte maïsvelden waadt in de dynamische dag-en-nachtcyclus. Wat I Hate This Place in vele departementen de nek om doet, is gebrek aan tijd en/of middelen om alles te polijsten. Hierdoor stort die geslaagde sfeer als een mislukte moelleux in elkaar. Want het is moeilijk bang te zijn als vijanden vastzitten in het decor, NPC’s zichzelf buggy dupliceren en tekstballonnen niet overeenkomen met de voice acting. Om nog maar te zwijgen over de irritante fourth wall breaking gametips van Elena en co. Het zuigt je helemaal uit de ervaring, en dat is helaas al zo vanaf de eerste speelminuten.

Als isometrische crafting survivalhorrorgame teert het spel verder op je angst van het onbekende en hoe goed jij voorbereid denkt te zijn hierop. Grondstoffen zijn schaars, en zoals in een post-apocalyptische maatschappij moet je alles zelf fabriceren om te overleven. I Hate This Place zet daarom ook volop, en niet helemaal zonder succes, in op het verken-aspect. Zodra je de ranch hebt gevonden, ben je vrij om te gaan en te staan waar je wil. De missies die je dan al meekrijgt, zoals meer te weten komen over je moeder en Lou terugvinden, zijn slechts doelen op een takenlijst. Niets heeft echt een volgorde, wat samen met een minimalistische minimap je echt dwingt om op goed geluk de stukken van de redelijke grote kaart te verkennen. Een gevoel dat oprecht fijn is, mocht het niet eveneens afzien van het eerder vermelde gebrek aan afwerking op zowat alle vlakken.

De dag-en-nachtcyclus speelt in die verkenfase ook spijtig genoeg een minder grote rol dan de salespitch je doet vermoeden. Ja, er zijn ‘s nachts monsters en overdag is het veiliger, maar er zijn maar een handvol zaken die je echt verplichten met dit systeem rekening te houden. Tegelijk zijn veel monsters eenvoudig te verslaan en vormen ze in het slechtste geval maar een drain op je grondstoffen. Eén molotov-cocktail of enkele rake meppen met je baseball-bat zijn vaak voldoende. Het sluipsysteem dat met deze confrontaties gepaard gaat, is dan ook louter functioneel. Of je bent traag en ze horen je niet aankomen, of je bent snel en ze reageren te laat. Dat is het. Als je al niet beslist om er gewoon een magazijn van een machinegeweer op te legen vanop een veilige afstand. Wij hebben de sluipmechanic oprecht niet meer gebruikt na de openingsmissie. Een openingsmissie die trouwens amper tutorials bevat, waardoor we pas uren later ontdekten dat we konden sprinten want dat staat op L2 i.p.v. het gebruikelijke L3.

Voor de rest werkt alles wel oké, inclusief het anders klungelige inventory management dat vaak met het genre gepaard gaat. Het probleem hiermee stamt misschien eerder uit de balancing van het craft en resource management-gedeelte. Spullen zijn vrij vroeg in de game overvloedig en zeer makkelijk te vinden. Eens je wat blueprints gevonden hebt – vooral die van vuurwapens – is het hek van de dam. Oneindig veel water, scrap, hout… Noem maar op. En Elena heeft ook ogenschijnlijk de kracht van 10 gorilla’s, want 50 liter water en 30 houtstronken op zak hebben is ‘light weight’. Na twee uur spelen hadden we al 99 molotovs in storage. De rest is vanaf dat punt geschiedenis. En de gespannen horrorsfeer smelt als sneeuw voor de zon.

Uitvalsbasis

Even verder inzoomen op dat craft en resource-gedeelte, want in tegenstelling tot spellen in het genre zoals pakweg Project Zomboid heb je wel degelijk een veilige uitvalsbasis in I Hate This Place. Hier kan je dan opslaan (geen autosaves anders!), slapen en uiteraard je basis voorzien van werkbanken, waterputten, enz. De bedoeling van de makers was dat je dan overdag zou werken aan je overlevingspakket om er dan ‘s nachts volledig uitgerust op uit te trekken. Niets is minder waar, en ook deze problemen stemmen voort uit het chronische gebrek aan afwerking.

Om te beginnen kost slapen jou absoluut niets. Geen honger, geen tijdsgevoelige missies… Elena is op dat vlak een professionele marmot die op commando een winterslaap kan houden. Duurt een nieuwe structuur lang om te bouwen? Ga slapen. Kom je water te kort en is de put nog bezig? Ga slapen. Geen zin om materialen te verspillen aan healen? GA. SLAPEN. Het lost echt alles op.

Tegelijk is het hele basebuilding-gedeelte is iets te rudimentair. Het is niet echt een puzzel om alles geplaatst te krijgen en je moet ook geen rekening houden met brandstof of elektriciteit. Vind een blueprint, poot het ergens neer en laat het ad nauseam materiaal uitspuwen. Dit en het slapen moedigen dus echt aan om in één keer een gigantische stock aan te leggen en voor de rest je aandacht te richten op dat leuke verkengedeelte. Een zonde, want hier viel meer mee te doen, zeker gezien in de comics van toen de ranch geregeld belaagd werd ‘s nachts en dus meer dan enkel een werkschuur voorstelde. Af en toe een tower defense-achtige ronde had hier zeker niet misstaan.

“You better start believin’ in ghost stories…”

De review is tot nu toe grotendeels negatief, maar weet dat het eerder uit ontgoocheling is dan uit frustratie. Zoals gezegd is de wereld verkennen wel sterk, en dat is ook deels te danken aan de leuke evenementen, points of interest en zijmissies. De map ligt bezaaid met een hoop van deze content, en aangezien de minimap ook niks vermeldt tot je het ontdekt hebt, houdt het elke uitstap fris en gevarieerd. Soms is het iets kleins, zoals een koe die ontvoerd wordt door aliens. Andere keren is het meer ingrijpend, zoals de labyrintische bunkers of de ghost stories. In die laatste word je even meegesleurd naar een alternatieve dimensie om er een moord of mysterie op te lossen. Je hebt er geen inventory- of survival-metertjes om te beheren, dus kan je puur focussen op het verhaal. Goed ook, want om eruit te geraken, moet je het verhaal terug juist in elkaar puzzelen. Heel leuk allemaal, al is het ook hier spijtig dat de brakke gameplay wat roet in het eten gooit. Elena kan in deze segmenten vijanden enkel verslaan door er 8 seconden op te schijnen met een UV-lamp. Saai bij de eerste vijand, absoluut verschrikkelijk vanaf de tiende.

Ook leuk is dat al deze content met de hoofdmissies “communiceert”. Die ene ghost story over een vermoorde actrice geeft je unieke dialoogopties wanneer je haar nog levende man tegen het lijft loopt bijvoorbeeld. Maar, en helaas, in typische I Hate This Place-fashion, is ook die feature geplaagd door bugs, waardoor de interactie dan wel lukt maar de missie die je pas later zal krijgen nu voor eeuwig onafgevinkt in je lijst blijft staan. Er is toch altijd iets met dit spel.

Wankel op de benen

En dat is nu eens de crux van heel deze review. Van de quasi onbestaande soundtrack tot de brakke cutscenes en van de rudimentaire gameplay tot de zware performance issues, I Hate This Place is een niet onleuke ervaring die wél slecht wordt door de myriade aan akkefietjes en een chronisch gebrek aan afwerking. Het is een titel die wil gespeeld worden en de comic eer wil aandoen, maar die je in de praktijk om de 5 minuten met de ogen doet rollen.

Is het een aanrader voor wie houdt van het genre? Nee. Er is echt veel beter, groter en diepgaander op de markt. Is het een aanrader voor fans van de comics of de campy eighties horror-vibe? Ja, want ondanks alle problemen is dit één van de weinige spellen in het genre dat de sfeer helemaal onder de knie heeft. I Hate This Place had oprecht goed kunnen zijn met nog wat extra tijd. Maar de realiteit van tijd, geld en vooral de verwachtingen van de uitgever na een eerste uitstel, zijn ook wat ze zijn, en leidden uiteindelijk tot waarvoor ze zelf vreesden: “A late game is only late until it ships. A bad game is bad until the end of time.”

Nog niet uitgelezen? Check dan ook deze artikels!

• 2026 belooft alvast ook een druk jaar te zijn. Hier zijn de belangrijkste releases op een rij!
• De beste “onbekende” games van 2025? Die vind je hier!
• Cult of The Lamb trotseert de winter met de nieuwste Woolhaven uitbreiding
• Ook Frostpunk 2 kreeg er een geweldige DLC bij op het einde van vorig jaar
• In de city builder Anno 117: Pax Romana kan je je eigen prachtige Romeinse stad bouwen en je lusten voor resource management botvieren.
• Ghost of Yōtei brengt prachtige omgevingen en uitgebreide gameplay, maar kan (zeker op het einde) niet al zijn narratieve beloften waarmaken.
• Moonlighter 2 biedt in de EA voorzichtige vernieuwing aan een al leuk concept.