Innamorata review: een zwaar bezinksel van lichamen

Innamorata is het nieuwe boek van Ava Reid, de auteur van onder andere A Study in Drowning en Juniper & Thorn. Met Innamorata schrijft ze, in haar eigen woorden, “een boek waar ze al haar hele carrière op wachtte om uit te geven”. Wel, ik wachtte persoonlijk al lang op dit boek en het verhaal ervan, dus ben zo snel mogelijk in de duistere wereld van Drepane gesprongen.

Het verhaal

Agnes is een van de laatst overgebleven nakomelingen van het Huis van de Tanden, de rijkste en machtigste familie van Drepane. Na de dood van hun wrede en sluwe grootmoeder claimt haar nicht Marozia de voorouderlijke titel Meesteres van de Tanden. Agnes heeft de taak om het verholen plan van haar oma uit te voeren: de geheimen van necromantie terugstelen van de koninklijke familie, de veroveraars verdrijven en het eiland onder het bewind van haar huis brengen.

Gehoorzaam aan de postume bevelen van haar grootmoeder zorgt Agnes dat het huwelijk tussen de mooie maar grillige Marozia en de illustere gouden prins van Drepane, Liuprand, doorgang vindt. Maar wanneer de vrouwen aankomen bij Kasteel Crudele, de zetel van de koninklijke familie, ziet Agnes haar plannen gedwarsboomd door een sadistische koning.

Nog onverwachter is dat ze zich aangetrokken voelt tot de nobele, raadselachtige Liuprand, die Agnes voor het eerst in haar leven de hoop op liefde biedt. Het lot van het eiland hangt echter af van de huwelijksgeloften van haar nicht, en een gestolen kus is net zo gevaarlijk als een mes op de keel. Zal Agnes haar erfgoed en haar bloed respecteren, of zal ze haar hart volgen en zichzelf en Drepane daarbij verdoemen?

Noot op voorhand

Voor we verder gaan met de recensie van Innamorata wil ik al eerst even aanhalen wat meteen mijn grootste negatieve uitspraak over dit verhaal zal zijn. Er waren geen content warnings aanwezig voor je het boek begon te lezen. Content warnings zijn dan misschien een iets “nieuwer” ding in de boekenwereld, maar ik vind dat ze wel hun nut hebben. Zelf kan ik tegen heel veel in verhalen en lees ik de content warnings meestal niet, maar ik kan zeker begrijpen dat er in dit boek thema’s voorkomen die niet iedereen wil of kan lezen. Ik vind het dan ook de taak van de auteur of uitgeverij om mensen hiervoor te waarschuwen. Lezers kunnen dan nog steeds zelf kiezen of ze deze content warnings willen bekijken of niet (aangezien deze soms spoilers bevatten).

Innamorata wordt overal aangekondigd als een duistere fantasyroman met romantiek, waardoor veel lezers snel kunnen denken dat dit een romantasyverhaal zal zijn. Ava Reid zelf heeft altijd gewaarschuwd dat dit een donker verhaal is, een grimdark fantasy, en zal hoogstwaarschijnlijk zelf niet zoveel inspraak hebben in hoe bijvoorbeeld de korte beschrijving hierboven er uiteindelijk uitziet. Maar de marketing van Innamorata laat het boek er lichter uitzien dan het eigenlijk is, en dat kan bij sommige lezers zeer verkeerd vallen. Enkele zaken (die hieronder in het uitklapbare venster verschijnen) zijn echt niet wat je verwacht wanneer je de korte beschrijving leest.

Voor de transparantie naar geïnteresseerde lezers van deze review heb ik zelf een content warning gemaakt, die hier in een speciaal venstertje kan opengeklapt worden. Je beslist zelf of je het leest of niet.

Ava Reid is (behalve bij haar Dark Academia-verhaal A Study in Drowning) bekend om haar donkere fantasy met meer taboe-onderwerpen. Zo werd ze voor een vorig boek (Juniper & Thorn) al zwaar onder de loep genomen op sociale media voor de onderwerpen die daarin aan bod komen. Het blijft een gevoelig onderwerp om over te praten, iedereen heeft bepaalde onderwerpen waar die liever niet over leest of praat, maar daarom betekent het ook niet dat deze niet mogen bestaan. Ook bij Alchemised kwam deze discussie aan bod, omdat ook deze schrijfster enkele zaken neerschreef die niet algemeen aan bod komen in het romance-genre. Maar daar wringt dus net het schoentje. Zodra er een beetje romantiek aanwezig is in een boek, zal het in het romance-genre geduwd worden en zal er in de marketing vaak enkel nog gefocust worden op die liefde. Terwijl zowel bij Alchemised als bij Innamorata het verhaal over zoveel meer gaat dan dat en de liefde eigenlijk maar een simpel plotpunt is om de rest te vertellen.

Zware taal, ontbrekende premisse & personageparallelen

Naast zware onderwerpen heeft Innamorata ook een vrij zware taal. Ava Reid zelf is een grote fan van purple prose (wat zoveel betekent als een overdreven bloemrijke taal), waardoor het boek met momenten zeer zwaar gaat aanvoelen. Dit is niet een schrijfstijl die voor iedereen even makkelijk wegleest, en ik moest mezelf ook even aanpassen eraan (waarschijnlijk omdat ik net van een vrij luchtige feelgoodromance kwam). De keuze voor deze manier van schrijven en de zware, soms onbekende woorden zet dan wel weer de atmosfeer van het verhaal perfect neer. Als een boek zwaar aanvoelt qua schrijfstijl gaat een lezer van nature trager lezen, meer vastzitten in het slome ritme. En dat past perfect bij het verhaal dat in Innamorata verteld wordt.

Naast de zwaardere schrijfstijl komt ook het horror-element zeer hard naar boven bij bepaalde woordkeuzes. Tijdens het lezen besloot ik zeer snel om ervoor te zorgen dat ik niet aan het eten was terwijl ik het boek in mijn handen had, want mijn maag zou wel snel eens kunnen keren. Ik schreef meerdere keren in mijn notities dat de taal in dit boek pulseert, slijmerig en vleselijk is en dat het de horror van een menselijk lichaam dat afbreekt heel speciaal beschrijft.

Een beetje jammer aan de poëtische schrijfstijl is dat het soms wel wat afdoet aan het verhaal. Dat verhaal is trouwens echt wel wat anders dan de achterflap doet vermoeden. Van necromantie is er in dit boek (dat trouwens een deel één van een duologie is, dus dat kan wel veel verklaren) niet veel sprake, behalve in de eerste paar hoofdstukken. Het is wat jammer dat een groot deel van de opzet na een bepaald voorval volledig vervalt, en ook een bepaalde stilistische keuze voor een personage verdwijnt daar. Ik had het niet erg gevonden als hier iets meer innerlijke gevechten rond waren geweest, in plaats van de plotse ommezwaai.

Er was ook een vrij grote ommezwaai wat betreft hoe personages zich gedroegen. Waar we als lezers vanaf het begin het gevoel krijgen dat we aan de kant van Agnes moeten staan, en Marozia het probleem vormt om het doel van de gestorven ex-Meesteres van de Tanden te behalen, keert deze munt zich helemaal om. Zonder al te veel te spoilen kan ik enkel zeggen dat ik tegen het einde van het boek helemaal aan de andere kant stond te supporteren dan waar ik origineel begonnen was. Het is me echter niet helemaal duidelijk of dit de bedoeling was van de auteur. Mocht het zo zijn, wat boek twee misschien wel zal duidelijk maken, neem ik mijn hoed af voor de manier waarop Reid dit voor mekaar gekregen heeft. Als het niet de bedoeling was, heb ik toch nog steeds genoten van het verhaal via mijn eigen interpretatie ervan.

De personages zijn trouwens niet volledig in een goed of slecht-categorie thuis te brengen. Elk personage (behalve misschien Nicefoor de Vadsige) zit in een grijze zone tussen goed en slecht, en springt de hele tijd van een bepaalde plek op dat spectrum naar een andere. Zowel Agnes, Liuprand als Marozia doen verschrikkelijke dingen, maar tegelijk begrijp je op de een of andere manier wel waarom ze dit doen. Net daarom is het supporteren voor één bepaald personage dat ik hierboven aanhaal niet zo vanzelfsprekend. Het boek speelt met je verwachtingspatronen van personages en Reid laat hen dingen doen die je doen twijfelen aan je perceptie van hen. Daarbovenop zijn we het zo gewoon dat we verhalen lezen vanuit het oogpunt van de goede kant, dat het soms heel vreemd en oncomfortabel aanvoelt wanneer het personage dat we al een heel boek volgen plots toch niet zo goed blijkt te zijn. En laat net dit verhaal dan weer helemaal draaien rond oncomfortabel zijn…

Conclusie

Alles hierboven kan misschien als negatieve kritiek lezen en daardoor kan je misschien denken dat ik dit boek niet zo fantastisch vond. Toch is het tot nu toe een van mijn favoriete boeken die ik dit jaar al las. Kan het mijn ultieme favoriet van vorig jaar (ik zal de naam voor één keer eens niet noemen, aangezien deze al in dit artikel gevallen is) overtreffen? Nog net niet. Maar zal het voor 2026 in mijn hall of fame geraken? Vrij zeker van wel.

Innamorata had een sfeer die ik zelden tegenkom in boeken. Het combineerde net genoeg van mijn persoonlijke interesses om me helemaal in de ban te houden. Net zoals bij die favoriet van vorig jaar nam ik mijn tijd om dit verhaal volledig te laten bezinken en tot zijn recht te laten komen. En dat zal ik zeker doen bij deel twee. Ik refresh al dagelijks de Instagram-pagina van de auteur om te weten te komen wanneer deze zal verschijnen.

Innamorata is te verkrijgen via bol.com.

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.