The Drama review: grenzen van empathie

In het onverwachte en entertainende The Drama, de nieuwe film van Kristoffer Borgli, bewijzen Zendaya en Robert Pattinson opnieuw waarom ze bij de steracteurs van vandaag horen.

Controversieelste keuze

“There’s some drama”, zegt Charlie (Robert Pattinson, Mickey 17) naar het einde van The Drama toe. Een geweldig understatement, want op dat moment is zijn leven helemaal overhoop gegooid. Het is tegelijk ook de enige beschrijving die we van het plot kunnen geven na de wending die er na ongeveer een halfuur komt. Meer dan wat je in de trailer ziet, mogen en willen we ook niet delen.

Eerst is er alleszins geen vuiltje aan de lucht. Charlie en Emma (Zendaya, Challengers, Dune: Part Two) gaan trouwen, en in de openingsscènes werken ze naarstig aan hun geloften. Ze halen elk herinneringen op met hun getuigen. Hun eerste ontmoeting in een koffiebar, waarbij Charlie een boek dat hij niet gelezen had, gebruikte als openingszin; de vervolgdate in het museum waar hij werkt, die foutging maar wel leidde tot hun eerste kus; de dingen die ze graag zien bij elkaar en de kleine kantjes die ze erbij nemen — het is zoeken naar vertelvoer om weldra te delen met hun familie en vrienden.

Maar een paar dagen voor hun huwelijk ziet het koppel hun dj op straat heroïne roken. Tijdens een laatste proefdiner met hun vrienden Rachel (Alana Haim, One Battle After Another) en Mike (Mamoudou Athie, Archive 81, Jurassic World: Dominion) komen ze op een verhit onderwerp terecht. Wat is het ergste dat ieder van hen ooit gedaan heeft? Zowel Rachel, Mike als Charlie delen hun controversieelste keuzes, maar alles valt stil wanneer Emma dat ook doet. Ze probeert zich te verantwoorden, maar tevergeefs. Vooral Rachel is woedend en de avond eindigt abrupt.

Licht absurd

De rest van de film blijft de vraag of het huwelijk zal doorgaan, en hoe. Rachel lijkt een tikkende tijdbom omdat ze Emma’s geheim naar buiten wil brengen. Maar het verandert ook Charlie’s kijk op zijn verloofde. Ineens ziet hij sommige van haar keuzes of gedrag uit het verleden in een ander licht. Ook als kijker stel je je vragen. Aan het begin van The Drama kan Emma inderdaad wat vreemd uit de hoek komen. Zo krijgt ze bijna een paniekaanval wanneer ze Charlie voor het eerst haar vriend noemde, en vinden haar vriendinnen het maar raar dat ze voor haar 30ste nog nooit echt verliefd was.

The Drama ontregelt je moreel kompas en test je vermogen tot empathie. We hebben een bepaald beeld van mensen die iets fout doen, zeker bij wat Emma deed. Hoe verandert dat beeld als het gaat om iemand die je kent of liefhebt? Moeten we hen goedpraten omdat we hen anders kennen, of doet dat er niet toe? Kunnen mensen überhaupt veranderen of is Emma nog dezelfde persoon als toen? Hoe goed kan je iemand eigenlijk ooit kennen, en hoeft dat ook altijd? En wat doe je met het aloude gezegde ‘Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen’? Want ook Charlie en Rachel hebben bedenkelijke dingen op hun kerfstok die gewoon net iets minder opzienbarend zijn. Bij andere mensen hadden hun daden net zo slecht kunnen vallen. Bovendien hebben wij als Europeanen misschien ook een ander zicht op de gedachtegang van Emma… (Genoeg geteased?)

The Drama werpt al deze vragen op, maar geeft geen pasklaar antwoord. Iedereen moet voor zichzelf uitmaken waar de grens ligt, maar het dwingt je wel tot nadenken. Achter iedereen die ooit iemand anders kwetste, letterlijk of figuurlijk, zit iemand van vlees en bloed. Het gevaarlijkste is om dat te vergeten en elkaar te ontmenselijken. Zo ver gaat The Drama niet, maar het zijn wel vraagstukken die bij me naar boven kwamen.

Diepgang

Het is dus niet zomaar oppervlakkig drama in The Drama. Het is zeker ook geen standaard ‘dramedy’. Er is vanaf het begin al een hoek af. De snelle montage, verschillende cameraperspectieven en plotse overgangen zorgen samen met de soms dissonante muziek van Daniel Pemberton voor een bevreemdend gevoel. Er zijn ook wat fantasiescènes: Charlie ziet Emma bij momenten als de persoon uit haar onthulling, in herinneringen en in het heden, en stelt zich zelfs nieuwe scenario’s voor. Die uitvoering strookt met de stijl van regisseur Kristoffer Borgli, die eerder ook al de satire Sick of Myself en het trippy Dream Scenario op het scherm bracht. Een van de producers is ook Hereditary– en Midsommar-regisseur Ari Aster, dus dat zegt ook al iets.

Vanaf de onthulling is The Drama ook wel wat satirisch. De sfeer wordt zowel gespannen als licht absurd. Het lachen ontglipt je soms door het contrast in de toon en die opvallende beeldstijl. Om dat alles te verkopen moeten de vertolkingen ook goed uitgekiend zijn. Zendaya en Robert Pattinson moeten op korte tijd verkopen dat ze een koppel zijn waarvoor je kan supporteren, zelfs na de onthulling. Hun chemie is zo natuurlijk en ongedwongen dat ze er ook snel in slagen.

Emma blijft deels een mysterieus personage, maar gaandeweg begin je ook te snappen waarom ze is wie ze is. Zendaya is een heel expressieve actrice en die kwaliteit kan ze hier goed gebruiken. Charlie blijft qua ontwikkeling iets meer op de oppervlakte, maar Pattinson is ons uitgangspunt voor de tweede helft van de film. Zijn soms zenuwachtige energie is hier dan ook perfect op zijn plaats terwijl Charlie alle kanten uitschiet om de hele situatie te verwerken. Samen maken ze van The Drama een even wilde als memorabele en entertainende rit.

The Drama is vanaf 1 april te zien in de bioscoop. (En da’s geen grap.)