Kick’n Hell review: Getting Over It met karate kicks

Tijd om nog eens een game van eigen bodem te belichten. Op de nationale feestdag nota bene brengt Opwijkse en kersverse studio Fire Foot Studios zijn take uit op het rage/climbing game-genre met Kick’n Hell. Op papier heeft het alles om te slagen: PS1-graphics om de aandacht te trekken, een spelverloop op maat gemaakt voor streamers en als klap op de vuurpijl valt er nog écht geld te verdienen ook met tal van speedrun-wedstrijden. Of het dat in de praktijk ook doet, komen jullie te weten in de review.

Kan ik met de manager spreken?

De pitch van Kick’n Hell is eenvoudig. Je bent dood en verbannen naar de diepste cirkel van de hel. Alleen ben je niet akkoord met dit vonnis (wie wel?) en daar is maar één oplossing voor: bekijk het eens met Satan. In tegenstelling tot hoe Dante het beschreef, zit de duistere prins niet helemaal beneden. Satan bevindt zich hier net onder de aardkorst, zo een dikke drie kilometer boven je hoofd. Omhoog is dus de boodschap. Een simpele opdracht, ware het niet dat er geen ladders zijn in de hel…

Hoe ga je dan omhoog? Op de enige manier die je als voormalige karatemeester kent: een goed geplaatste sjot. De hel ligt bezaaid met sponzige hersenen die je bij impact katapulteren volgens de derde wet van Newton. En daarmee is heel de gameloop uit de doeken gedaan. Kick, vlieg en vooral, val niet.

Verder is de presentatie enigszins pover. De retro PS1-esthetiek van de titel heeft wel iets en de muziek is op sommige momenten opzwepend, maar zonder echt memorabel te zijn. Satan heeft een voice actor, maar dat zal het zowat zijn. Geen cutscenes of fanfare als je iets bereikt. Buiten jou tarten als je van hoog valt, heeft Satan ook bijzonder weinig te vertellen. Gaandeweg kom je ook nog andere verloren zielen tegen. Zij zeggen ook niet veel, al zijn ze een welkome en luchtige afwisseling voor een anders vrij zenuwslopende ervaring. Kick’n Hell is dus absoluut geen spel dat je voor het verhaal speelt, maar dat was sowieso al niet het geval.

Ideale rage/streamergame

Een goede climbing platformer moet vooral een beetje een abstracte manier van bewegen hebben. Iets waar je niet meteen zo comfortabel mee bent als pakweg Super Mario spelen. Kick’n Hell komt hier gewaagd uit de startblokken. Eerst en vooral is het in first person, wat sprongen inschatten inherent wat moeilijker maakt. Om echt hoogte te maken, moet je je met je kick afduwen op schedels in de omgeving. De hoek en afstand tot de schedel doen er ook toe voor je launch, en idealiter vlieg je zelfs met je rug naar je doel gekeerd voor maximale afstand. Het werkt goed – bij falen kan je nooit echt de schuld op bugs of zo steken – maar het eerste halfuur is het een serieuze aanpassing. Er zijn ook verschillende kleuren hersenen, elk met hun eigen lanceerafstand, en dan kan je ook nog springen vlak voor je trapt om nog een andere soort hoek te bekomen. Voeg daar mid-air kicks en nog wat monsters aan toe om roet in het eten te gooien en je hebt al snel de perfecte dosis moeilijkheid om stevige ongelukken te veroorzaken, zelfs al kan je goed mikken en heb je stalen zenuwen.

De formule in zijn geheel blijft wel een classic. Ja, je gaat vallen en ja, de weg terug zal irritant zijn want door de frustratie maak je nog meer fouten maar het zorgt nog altijd voor die low lows en high highs die fans van het genre achterna zitten. Kick’n Hell heeft deze ook. Deze keer is het zelfs toegankelijker met een “easy” mode met checkpunten. Tussen aanhalingstekens, want de checkpunten maakt het aantal verliezen gewoon kleiner, niet de game makkelijker. En er zijn ook grote gaten tussen de checkpunten, dus je zal nog steeds de frustratie voelen. Toch is dit, samen met de save-functie om even te stoppen en een level select-optie om bepaalde stukken te oefenen, een geweldige toevoeging om nieuwe spelers niet af te schrikken. Eeuwige roem zal je echter niet vinden in deze modus, voor echte leaderboards moet het in één keer en/of zonder checkpunten.

De gameloop verliest na een tijdje wel zijn charme. Doorheen de 6 levels vernieuwt de mechanic zich niet genoeg en ook het leveldesign biedt geen soelaas. De marge voor fouten wordt kleiner en de omgeving verandert, maar je bent nog steeds aan het trappen op diezelfde schedels. Hoe verder je komt, hoe gevaarlijker de val, maar an sich verandert er dus niks. Het kerkhoflevel schiet hier ietwat uit omdat het meer focust op goed getimede sprongen, maar hierdoor is het tegelijk en paradoxaal het minst interessante level. Een echt cool stuk waar je instincten levelen en je eindelijk door hebt hoe uitgebreid je bewegingspalet wel is, komt er nooit.

Het helpt ook niet dat de main mechanic geen goede flow biedt. Hoe goed je ook bent, je moet nog steeds je rug draaien naar je doel, nauwkeurig staren naar je voeten en dan snel een 180 doen om te zien waar je naartoe vliegt. Een goed ritme vinden is lastig en de flik na elke kick wordt snel vervelend, en zelfs gewoonweg visueel irritant. Het kan er wel cool en snel uitzien als je speedrunt, maar in een gewoon scenario waar je absoluut niet wil vallen, is het iedere keer weer diezelfde trage setup-lus. Alles samen geeft de climax van Kick’n Hell meer het gevoel “ik ben ervanaf” dan “ik ben erin geslaagd” en dat is spijtig voor een game met een anders leuke pitch.

WYSIWYG

Kick’n Hell kan je uitspelen op zo een kleine 4 uur met checkpunten, maar die levensduur hangt natuurlijk volledig af van je skills en doorzettingsvermogen. Eens je de route kent en wat beter kan spelen, is de klim zo’n uurtje lang. Daarna kan je het opnieuw spelen zonder checkpunten of de individuele levels speedrunnen als je er nog niet genoeg van hebt. In-game timer en leaderboards zijn inbegrepen, zodat je ook de vrienden of de wereld kan uitdagen. Je kan zelfs rechtstreeks een naam selecteren om tegen een ghost hiervan te racen (maar helaas niet gewoon een replay zien). Voorlopig is het rustig aan de top, slechts één persoon heeft het volbracht zonder checkpunten, dus laat je gaan.

Heb je dat allemaal gedaan, dan kan je ook op zoek gaan tien verstopte Chi-symbolen in de levels. Sommige zetten je echt aan het verkennen in de levels en tonen je geheime paden, maar voor de rest is het bezigheidstherapie. What you see is what you get dus met Kick’n Hell, maar voor een eerste game en aan de zachte prijs van €7,79, is dit meer dan voldoende.

Meer reviews? We got you covered!

• Het langverwachte vervolg op Death Stranding blijft steengoed, al is het iets (te) gemakkelijk geworden…
• Nightreign is geen slecht spel, maar je moet in de ideale omstandigheden spelen om er echt van te kunnen genieten.
• Copycat is kort en emotioneel, maar is ook lang niet spannend genoeg voor hoe kort het is.
• Best Served Cold mixt slim detective en heerlijke cocktails.
• The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered is een zeer getrouwe heruitgave van het gelauwerde origineel.