Nightshade review: gemengde gevoelens

Autumn Woods is in het dagelijkse leven een luchtvaarttechnicus, maar in de avonden schrijft ze romances met krachtige vrouwelijke personages en duistere mannelijke tegenspelers. In Nightshade ontdekken we de wereld van een mysterieuze universiteit waar alle elite samenkomt om opgeleid te worden in het verdoezelen van zaken die niet aan het licht mogen komen…

Over het boek

Dankzij een studiebeurs belandt Ophelia Winters op de eliteuniversiteit Sorrowsong, diep in de Schotse Hooglanden – een plek voor kinderen van machtige, corrupte families. Ze heeft maar één doel: uitzoeken wat er écht is gebeurd met haar ouders, die bij een vreemd ongeluk in de buurt van de universiteit om het leven kwamen.

Ophelia richt zich op de mysterieuze Alex Corbeau-Green, de zoon van haar belangrijkste verdachte én haar grootste vijand. Hij lijkt net zo gevaarlijk als zijn vader, tot hij onverwachts haar bondgenoot en alibi voor moord wordt. Ophelia kan niet in haar eentje overleven op Sorrowsong en heeft Alex’ hulp nodig. Terwijl ze langzaam zijn kwetsbare kant ontdekt, begint haar verlangen naar wraak te wankelen. Kan ze echt alles vernietigen wat hij liefheeft?

Verkeerde verwachtingen

Ik trap deze review af door te bekennen dat ik volledig verkeerde verwachtingen had bij dit boek. Misschien was het de cover, het mysterieuze van het verhaal, of misschien had ik ergens eens iets zien voorbijkomen op Booktok, maar ik was er vol van overtuigd dat dit boek een gothic romance zou zijn met paranormale verschijnselen. Dat leek ook eerst echt zo te zijn, met de beschrijving van het oude, moody kasteel, de zware Harry Potter-vibes door de vier huizen en het verschijnen van een effectief spook (dat later geen spook bleek te zijn). Ook de eerste lijn in het boek, “Voelt het soms alsof je bekeken wordt?”, geeft me helemaal die sfeer. Het duurde dan ook tot ongeveer de helft van het boek dat er niets paranormaals aan het verhaal was, en dat dit weldegelijk een “gewone” dark romance was.

Alhoewel, zo dark voelde ze dan ook weer niet echt aan. Er zaten zeker aspecten die volop bij de dark romance horen, alleen al de maffia is een frequente plotlijn in dark romance-verhalen. Maar het algemene verhaal voelde net niet dark genoeg om in die categorie geplaatst te worden. Er wordt meerdere keren verteld dat Ophelia geteisterd wordt op school, maar het wordt ons niet genoeg getoond. Het leek me ook zeer vlot te gaan dat ze plots toch omging met de vriendengroep van Alex, ook al was ze zo tegen het soort vrienden dat hij had. En Alex zelf is al zeker geen dark romance-protagonist, de man is een golden retriever at heart. Maar misschien komt dit ook omdat ik nog maar recent de Kingston University-reeks beginnen lezen was, die wél heel dark is.

Het moet ook wel gezegd worden, Autumn Woods noemt het boek zelf ook geen dark romance, dat heeft het internet er wat van gemaakt. Zij beschrijft het zelf als een academic romance, wat voor mij een genre is waar ik me eigenlijk amper iets bij kan voorstellen. Kunnen we Ali Hazelwood haar boeken dan ook niet als een academic romance beschouwen? Of bedoelde Woods hiermee dat ze een dark academia-novel wou schrijven waar ook smut in voorkomt? Want dat is Nightshade. Het heeft alles wat een dark academia-boek moet hebben – een moord, een mysterie, een beetje studeren af en toe – maar dan ook nog eens een romance. En laat net die romance nu eens zijn wat me écht overtuigd heeft.

Tweede helft beter

De eerste helft van dit boek was voor mij echt wel lastig om door te raken. Ik kan niet volledig benoemen waarom juist. Was het het mysterie dat nog op gang moest komen, waren het de personages waarvan eigenlijk niemand echt aangenaam was om over te lezen… Ik moest me er echt door sleuren. Het is pas vanaf dat Alex en Ophelia eindelijk als gewone mensen tegen elkaar beginnen te praten en toegeven aan de vonk tussen elkaar, dat het verhaal echt op gang komt en ik niet kon stoppen met lezen.

De romance is namelijk wel best goed geschreven. De enemies-to-lovers was misschien wel wat geforceerd, maar zodra het overgaat naar de lovers ben ik wel overtuigd. Het is namelijk eens een relatie die niet meteen alles goed maakt. Het plot blijft verder hollen en het lijkt bijna alsof de romance tussen de twee voornamelijk subplot is – tot de laatste paar hoofdstukken dan toch. Jammer genoeg was dat laatste hoofdstuk dan weer net iets dat me met de ogen deed rollen. Ja, het is deel één en er wordt in het begin van het boek gewaarschuwd dat er een cliffhanger zal zijn. Maar moet dat echt eentje zijn die je van ver ziet aankomen? Het haalde me een beetje weg uit het verhaal, jammer genoeg.

Conclusie

Ik heb zeer gemengde gevoelens bij Nightshade. De kans bestaat dat ik het boek oprecht beter had gevonden als ik het niet somehow in mijn hoofd had gehaald dat dit een paranormal romance ging zijn. Ik was de hele tijd aan het wachten op een bovennatuurlijke twist, die er dan niet kwam, waardoor ik voornamelijk verward was. Hier kan Woods natuurlijk niet aan doen. Wanneer ik de tweede helft dan las met de juiste mindset, werd het verhaal ook beter, maar ik kan dus moeilijk zeggen of het eerste deel écht heel traag las, of alleen maar zo leek.

Wel ben ik benieuwd hoe het verhaal nu afloopt. Het had perfect afgerond kunnen zijn in dit boek, maar door een kleine twist is er dan toch nog ruimte voor een tweede boek. Het is afwachten waar het verhaal daarin naartoe zal gaan…

Nightshade is te koop bij bol.com.

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.