Copycat review: emotioneel, maar zowel kort als langdradig

Copycat is een kort spel met focus op het verhaal door de kleine studio Spoonful of Wonder over de belevenissen van een geadopteerde poes in Australië. Wij zijn helemaal niet vies van een goede kattenervaring, en zijn altijd bereid om als viervoeter rond te lopen en vooral alles op de grond te gooien of overal onze nagels in te zetten. Het was al een tijdje uit op pc, maar komt nu ook naar consoles. Doet Copycat ons even hard spinnen als Stray? is het een mooie maar niet foutloze prestatie zoals Stars in the Trash? Of moet je eerder je kat sturen?

Hartverwarmend én -verscheurend

In Copycat word je geadopteerd door een lieve, oude Australische dame. De relatie tussen haar en jou, met al zijn ups en downs, staat dan ook centraal in dit spel. Je beleeft op een paar uurtjes een rollercoaster van emoties vol onder meer wantrouwen, vertrouwen, liefde, verwarring, verraad, bezorgdheid en woede. Het spel gaat over eenzaamheid, zowel bij mens als bij dier, en hoe we dit proberen te verhelpen. Kan je het alleen aan? Kan je terug leren lief te hebben als je hart al eens gebroken is geweest? Wat is ‘thuis’?

Het verhaal neemt dan ook de belangrijkste plek in in Copycat. Akkoord, je kan soms rondlopen als een kat in verschillende kamers, de tuin of de plaatselijke wijk, maar uiteindelijk is het een lineaire ervaring met een of twee keuzes naar het einde toe. Waarom ben je geadopteerd, hoe verging het je vroeger en hoe zal het je in de toekomst vergaan? De menselijke personages zijn geloofwaardig en hoe je als kat naar de wereld kijkt en commentaar hebt op alles is leuk, hoewel het soms niet helemaal duidelijk is hoeveel je kat al kent. Dit laatste wordt soms uit humoristische overwegingen gedaan. Een natuurdocumentaire kijken en dat ook zo benoemen is geen probleem, maar een grasmaaier is in het begin bijvoorbeeld voor jou een mythisch wezen. Er is een verteller, hoewel die in het begin maar weinig tot niet voorkomt en dan vooral veel commentaar op jou heeft. Na een tijdje komt hij wel meer en meer terug en kiest dan ook resoluut jouw kant.

Er zit zeker wat humor in Copycat, maar je zal toch ook soms met een gebroken hart achterblijven. Kattenliefhebbers zullen waarschijnlijk wenen. Er zijn veel optionele commentaren van je kat die je kan lezen, waardoor je bijvoorbeeld leert hoe slecht het je bij je vroegere bazen is vergaan. Gelukkig zijn er ook een aantal heel hartverwarmende momenten.

Gameplay soms op de tweede plaats

De belangrijkste elementen van een goed kattenspel zijn in ieder geval aanwezig in Copycat. Je hebt een knop waarmee je naar believen kan miauwen en je kan (en moet soms) veel in huis omver lopen of stuk maken. Hoewel er een paar stukjes in first person in het begin zijn, is het grootste deel van Copycat third person. Je loopt, springt en miauwt rond met hier en daar een minigame, zoals wanneer je een rolletje wc-papier met je klauwen bewerkt. De minigames zijn eenvoudig, maar sommige komen iets te vaak terug, zoals wanneer je andere katten confronteert.

Dat is dan ook het grootste probleem aan Copycat: pm het volledig uit te spelen, alle uitdagingen te doen en zoveel mogelijk van het spel te zien, ben je net geen drie uur bezig. Op die paar uurtjes kan Copycat echter soms echt langdradig of repetitief – om niet te zeggen saai – aanvoelen. Sommige scènes en minigames, zoals een heel gemakkelijke “endless runner”, duren te lang. De droommomenten zijn in het begin grappig, maar na een tijdje zijn het er ook te veel en is hun achterliggende symboliek veel te voor de hand liggend. De graphics zien er niet de modernste uit, maar dat hoeft ook niet, zeker niet met zo een klein team. Het is ook leuk dat je in het begin kan kiezen hoe je kat eruitziet. De camera is op zich geen probleem, maar als je hem tegen een muur draait, zit je al snel in de leegte of diepte te kijken. Ook krijg je hier en daar een kleine grafische glitch zoals flikkeringen. De stemmen van zowel de verteller als de twee belangrijkste mensen en de muziek zijn gelukkig wel mooi gedaan.

Geïnteresseerd in andere kattenspellen of in recente games?

• Stars in the Trash voelt aan als een korte, speelbare animatiefilm.
• Stray is een schitterend kattenspel met een licht cyberpunk-gehalte.
• Cat Cafe Manager is een fijne en warme ervaring.
• Wij mochten de Nintendo Switch 2 en alle launch games uitproberen!
• Clair Obscur: Expedition 33 is als emotionele en Franse turn-based rpg een prestatie van jewelste en maakt grote kans om het spel van het jaar te zijn.
• The Precinct is een leuke maar beetje repetitieve politiesimulator.
• Best Served Cold is een noir detectievespel waar je speelt als een barman.