Death Stranding 2: On the Beach review – waanzinnig, maar minder uitdagend

Na ons gedurende meer dan 60 uur in de schoenen van Sam Porter Bridges geplaatst te hebben, kunnen we eindelijk onze volledige review over Death Stranding 2: On the Beach neerpennen. In onze review in progress vonden we dat de eerste 10-20 uur een leuke ervaring waren, maar dat alles gemakkelijker leek te gaan en nog niet helemaal de typische Hideo Kojima-waanzin bevatte. Is onze mening veranderd nu we de credits bereikt hebben? Hoe bevielen het verhaal en de acteerprestaties ons? Is Kojima nog steeds even profetisch? Zijn er nog nieuwe belangrijke gameplayvernieuwingen en blijft het spel technisch gezien goed draaien? We proberen zo spoilervrij mogelijk op deze vragen te antwoorden in onze volledige review.

Death Stranding 2 is uiteindelijk toch waanzinnig en volgt de “rule of cool”

In onze review in progress vonden we nog dat Kojima zich wat ingehouden had wat betreft zijn gebruikelijke waanzin, maar gelukkig kunnen we melden dat je vanaf het tweede deel van Death Stranding 2 toch weer een aantal zeer gekke scènes zal zien tijdens de avonturen van Sam Porter Bridges en zijn opdracht om Mexico en Australië aan het Chiral Network toe te voegen. Om nog maar te zwijgen over de finale, die een van de meest geschifte Kojima-finales ooit is en waarbij de woorden what en the, gevolgd door een niet nader te noemen vierletterwoord, zeker uit je mond zullen komen. Kojima schuwt het dan ook niet om bepaalde elementen in zijn spel of de finale ervan te verwikkelen omdat hij het gewoon cool vindt, en laat ook zo nu en dan eens in de actie of de dialogen een duidelijke referentie naar Metal Gear vallen. Je moet trouwens niet bang zijn dat je zoals in het vorige spel véél te lang naar een bepaalde uitleg zal moeten luisteren. Er zijn monologen, maar die vallen qua lengte best mee. Death Stranding had daarnaast ook nog de overduidelijke boodschap dat we ons moeten verbinden met anderen en was verder angstaanjagend profetisch in verband met de isolatie die Covid-19 zou brengen. In Death Stranding 2 is de politieke of sociale commentaar dan weer wat voor de hand liggend, maar nog steeds relevant voor de toekomst.

Kojima zet uiteraard zijn wereld uit het eerste spel verder en Death Stranding 2 is een heel goed spel, maar omdat je het meeste al weet of kan voorspellen (op een aantal elementen uit de geschifte finale na), heb je soms het gevoel dat het allemaal nét iets meer zou mogen geweest zijn. Dit geldt zowel voor het algemene plot, de eerder saaie (maar goed geacteerde!) antagonisten, plot twists die minder verrassend overkomen dan Kojima misschien had gehoopt en sommige personages. Protagonist Sam is bijvoorbeeld nog steeds de relatief stille koerier die zich het meest op zijn gemak lijkt te voelen zonder andere volwassenen in de buurt. Dit betekent jammer genoeg ook dat hij nu en dan met minder emotie reageert op wat er gebeurt dan je soms zou willen, hoewel de emoties er op andere momenten zeker wél afdruipen. Fragile heeft dan weer narratieve redenen waarom ze wel veel aanwezig is maar eigenlijk niet echt veel doet, wat haar minder interessant maakt in dit spel dan in het vorige. Om eerlijk te zijn kan Léa Seydoux in het algemeen in dit spel ook niet echt overtuigen en klinkt ze vaak nogal droog of emotieloos. 

Nieuw bloed

Het is aan de andere kant natuurlijk ook logischer dat er meer aandacht gegeven wordt aan nieuwe personages. Kojima’s verzameling ingescande acteurs, regisseurs en andere beroemdheden bevat nu, naast een bepaalde v-tuber, ook de gelijkenis van onder meer regisseurs George Miller als Tarman en Fatih Akin als Dollman (wiens stemmen door anderen werden ingesproken) en actrices Shioli Kutsuna als Rainy en Elle Fanning als Tomorrow. De nieuwe personages hebben, naast een traditioneel idiote naam, ook elk hun eigen speciale character arc en een paar goede momenten. Fanning heeft iets minder dialoog gekregen, maar levert gelukkig wel goed werk met gelaats- en lichaamsexpressie. De speciale vaardigheden van de personages worden gedurende het verhaal ook goed gebruikt, ook al kan het soms wat duren.

Death Stranding 2 is vaak voorspelbaar, maar ook goed gebracht

De antagonisten van dit spel zijn nog een element waarover je een dubbel gevoel kan hebben. Aan de ene kant zijn ze goed geacteerd (Troy Baker amuseert zich duidelijk rot), zijn sommige van hun daden echt weerzinwekkend en is het hilarisch om te zien hoe een van hen soms gefrustreerd raakt omdat Sam niet doorheeft hoe de vork nu eigenlijk in de steel zit. Aan de andere kant zijn hun beweegredenen niet zo interessant, heeft een van hen te veel plot armor en kan je hun acties vaak voorspellen.

Hoewel we uiteindelijk niet helemaal overtuigd zijn van het verhaal, kan je niet ontkennen dat Kojima nog steeds gevoelige snaren kan raken. Wanneer hij je aan het lijntje houdt, kan dat soms misschien tijdelijk frustreren, maar uiteindelijk krijgt hij de gewenste emoties wel bij je los. Ook zijn regie is vaak zeer goed en sommige actie-cutscenes zijn om je vingers bij af te likken. Ten slotte zijn sommige momenten écht grappig.

Meer gestroomlijnde gameplay

Death Stranding 2 heeft nog steeds dezelfde basisgameplay als het eerste spel maar geeft je meer mogelijkheden om je doelen volgens je eigen speelstijl te bereiken. Tijdens meerdere leveringen of missies kan je bijvoorbeeld eerst stilletjes proberen iedereen uit te schakelen, of kan je meteen voor het grove werk gaan. Ook je voertuigen en de accessoires daarop kan je hiervoor gebruiken. Alles is gestroomlijnder, maar dit maakt wel het hele spel van het begin tot het einde eenvoudiger dan je zou denken. In Death Stranding moest je écht je route plannen, denken aan je uitrusting, zien dat je genoeg batterij had, nadenken of je voertuig wel gepast was voor het terrein en letten op nog een aantal andere details zoals BTs of je stamina. Wanneer je plotseling met dodelijke wapens aangevallen werd, was het een hele grote verrassing. In Death Stranding 2 ben je (zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad) door alle wapens, transportmogelijkheden en voorwerpen die je hebt, van het begin tot het einde van het spel bijzonder krachtig en volstaat het vaak zowel voor gevechten als voor leveringen in zowel onverkende als verkende gebieden om gewoon achter het stuur van je pick-up truck te kruipen. Niet dat we per se willen dat de gevechten moeilijk moeten zijn, maar je hebt nu iets minder het gevoel dat je de natuur overwonnen hebt en dat raken tot in een onherbergzaam gebied een ware triomf is.

We kunnen natuurlijk ook niet echt klagen, want een transportnetwerk uitbouwen met wegen en ziplines was een van onze favoriete en meest bevredigende activiteiten uit het eerste spel, en blijft dat – terwijl je luistert naar de zalige muziek – nu ook. Dat je er een monorailnetwerk bij kan uitbouwen, maakt alles er enkel leuker op. Het enige nadeel bij de monorail is dat je telkens je hem gebruikt, letterlijk je controller kan neerleggen voor de duur van de rit en dat hij eerder traag is. Aan de andere kant is het heerlijk zen en krijg je in sommige latere verhaalmissies de opdracht vanuit een locatie naar de andere kant van Australië te raken. Als je je transportnetwerk al uitgebouwd hebt, is dit eerder een gezellig ritje of een momentje om te relaxen terwijl je aan de monorail hangt. Ook het nieuwe voertuig, dat we niet willen spoilen maar dat wel hilarisch is, biedt leuke nieuwe mogelijkheden binnen alle verbonden gebieden.

All-terrain vehicles

Dit alles zorgt ervoor dat de grote besneeuwde berg, één van de verhoopte hoogtepunten in dit spel, minder uitdagend is dan in zijn voorganger. Niet enkel met een motor, maar zelfs met een truck geraak je zo goed als overal, vaak terwijl je rijdt in mooi weer. Na een tijdje krijg je zelfs winterbanden! Uiteraard kan je daarna nog steeds alles verbinden met ziplines. Eenmaal je een zone in het netwerk hebt gezet, is het nieuwe voertuig trouwens ook ideaal voor deze locatie. Vergelijk dit met het écht moeten zoeken naar een pad in een sneeuwstorm of een zone met BTs terwijl je meer en meer uitgeput raakte uit Death Stranding. Je kan de bergmassa uit Death Stranding 2 ook te voet doen, maar dit maakt het enkel langer, niet moeilijker.  Jammer.

Een andere lichte teleurstelling is dat de nieuwe weereffecten die in het begin van het spel bijzonder interessant lijken, uiteindelijk maar een flauw afkooksel zijn van wat ze hadden kunnen zijn. Een zandstorm of sneeuwstorm zorgen er inderdaad voor dat je tijdelijk niets ziet, maar zolang je een pad hebt aangeduid op je kaart, kan je dat voorzichtig blijven volgen. Een aardbeving kan zorgen voor steenlawines, maar is enkel gevaarlijk als je een berg of heuvel aan het beklimmen bent, en zelfs dan is het allemaal gemakkelijk te ontwijken. Overstroomde rivieren zijn vooral te voet lastig, maar de kans dat je in een voertuig zit is zoals gezegd heel groot. De vuurhaard die zowel visueel als qua gameplay heel interessant was, bleek bijna een unicum te zijn. Wij hebben slechts twee inferno’s gezien in het spel, beide als deel van een korte verhaalmissie.

We hadden in onze review in progress ook al opgemerkt dat je mobiele basis het dankzij de fast travel-optie wel heel gemakkelijk maakt om van de ene locatie naar de andere te gaan en zelfs je voertuig en materialen (maar best niet de pakketjes) mee te nemen. Intussen zijn er nog twee andere methoden om snel naar een eerdere locatie te gaan bijgekomen, waarvan je er een in het netwerk kan plaatsen waar je wil, hoewel deze je niet toelaten iets mee te nemen. Aan de ene kant is het over en weer gaan tussen locaties dus gestroomlijnder en gemakkelijker, maar aan de andere kant klagen wij ook niet dat we nu in het westen van de map (of zelfs op een ander continent) in een distributiecentrum, stad of speciale mijn alle materialen kunnen gaan halen die we dan in het oosten kunnen gebruiken om wegen of monorails aan te leggen.

Death Stranding 2 heeft meer gevechten met meer opties

Zoals gezegd zijn de gevechten talrijker maar ook gemakkelijker in dit vervolg. Ook al zijn er meer menselijke vijanden die bereid zijn om dodelijk geweld te gebruiken, kan je hen gemakkelijk zowel stilletjes als luid uitschakelen. Naast mensen en BTs heb je wel een nieuwe soort vijanden, dus je moet bij het fabriceren van je wapens wel op verschillende sterktes en zwaktes letten. Om de zoveel hoofdstukken word je net zoals in deel één naar een andere wereld gezogen worden voor een speciaal moment met sluipen en/of vechten. Deze momenten zijn wel beter (en visueel indrukwekkender) gedaan dan in het eerste deel. Mexico en Australië zijn al heel mooi, maar in deze meer ingesloten omgevingen spat de pracht er zowel binnen als buiten op verschillende manieren helemaal af. Tijdens deze momenten of bij de verplichte gevechten in het verhaal liggen er altijd wapens die je kan gebruiken of kan je deze laten verschijnen door om hulp te roepen. Normaal gezien zal je dus nooit te weinig mogelijkheden hebben om een gevecht tot een goed einde te brengen.

Er zijn nieuwe BTs, maar ook deze zorgen niet meer voor zoveel uitdaging, of zelfs kippenvel. In Death Stranding probeerden wij zoveel mogelijk de BTs te vermijden. Ze tegenkomen was een bron van stress en je moest hopen dat ze je cargo niet op de grond zouden trekken of jou in de teer zouden meenemen. De grotere BTs duurden ook eventjes om te bevechten. In Death Stranding 2 heb je zoveel mogelijkheden te voet of op je voertuigen dat het helemaal niet moeilijk is om gewone BTs letterlijk met je vuurwapens gevaarloos uit te schakelen. De angst is na een paar uur spelen dus helemaal verdwenen en chiral crystals farmen ging nog nooit zo eenvoudig. Ook de grotere BTs bieden helemaal in het begin misschien een uitdaging, maar na een tijdje krijg je een nieuwe en leuke mechanic die ontmoetingen met grotere BTs niet enkel gemakkelijker, maar zelfs grappiger maakt en latere gevechten tegen deze vijanden (of zelfs grote en imposante bazen op het einde van het spel of in de postgame-activiteiten) trivialiseert. 

Technisch hoogstandje

Technisch gezien blijft het spel van het begin tot het einde een triomf op de Decima Engine. Er zijn meerdere momenten waarbij je je afvraagt hoe die genieën bij Kojima Productions (en Guerilla) erin geslaagd zijn zo mooie of indrukwekkende beelden te tonen op je scherm. Jammer genoeg horen we ook na een aantal patches – die ook niet beweerden dit op te zullen lossen – nog steeds de ventilator van de console veel harder beginnen draaien in de map en de menu’s, maar gelukkig hebben we geen spelonderbrekende hittewaarschuwing meer gekregen. Ook hebben de patches nog geen extra accessibility-opties verschaft. Hopelijk zit er toch in de toekomst nog een patch voor deze problemen in het verschiet.

Death Stranding 2: Porters for life

Begrijp ons niet verkeerd. Hoewel we streng zijn over sommige aspecten van het spel in deze review, hebben we echt genoten van de meer dan 60 uur die we nodig hadden om de credits te bereiken en hebben we ook nu in het postgame nog veel zin om alle locaties volledig af te werken, netwerken uit te bouwen en uiteraard pakjes te bezorgen. Death Stranding 2 biedt je nog steeds de heerlijkere ervaring van “Tijd voor een verhaalmissie! … Of eerst nog snel een levering naar die twee plaatsen.” en de gedachte die je twee uur later hebt van “Oké, is het NU dan tijd voor een verhaalmissie? Hmm, ik kan die weg hier afwerken en die ene persoon gaat mij bij de volgende levering waarschijnlijk een betere beloning geven.” Als dit je als muziek in de oren klinkt of als je fan bent van Kojima of het eerste spel, kunnen wij Death Stranding 2, ondanks dat het gemakkelijker is en iets van het unieke gevoel van het eerste spel mist, enkel maar aanraden.

.

Death Stranding 2 is te koop bij bol.com.

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

Geïnteresseerd in recente games?

• The Precinct is een fijne maar beetje repetitieve politiesimulator.
• Clair Obscur: Expedition 33 is als emotionele en Franse turn-based rpg een prestatie van jewelste en maakt grote kans om het spel van het jaar te zijn.
• Ruffy and the Riverside is een fijne en creatieve platformer die doet denken aan de N64-klassiekers van weleer.
• Elden Ring Nightreign is vooral leuk als je het met vrienden kan spelen, maar kan anders frustreren.
• Monster Train 2 neemt alles van de eerste rit mee en verbetert het.