The Devil Wears Prada 2 review: toch blij weerzien

Het was al lang geleden dat ik nog zoveel vrouwen, en vooral jongere vrouwen, op een persvisie zag dan bij The Devil Wears Prada 2. Velen van ons, onder wie ikzelf, zijn dan ook met de originele film uit 2006 opgegroeid. Objectief gezien was dat misschien geen topfilm, maar met een geweldige cast en vooral een iconische rol voor Meryl Streep was hij wel heel entertainend en geliefd. 20 jaar later komt er dus een vervolg, maar is dat ook de moeite waard? Of hadden we het beter bij “that’s all” gelaten? Het antwoord ligt ergens in het midden.

Blij weerzien?

Andy (Anne Hathaway) is 20 jaar na haar job bij Runway aan het werk als journaliste. Ze staat op het punt een prijs te krijgen voor haar werk, wanneer zij en haar collega’s ontslagen worden omwille van besparingen. Bij Runway staat Miranda Priestly (Meryl Streep) nog steeds aan het hoofd, met Nigel (Stanley Tucci) als haar eeuwige rechterhand. Het magazine heeft echter met imagoschade te maken nadat het een dubieus merk promootte.

Door de virale speech van Andy op de awardshow waarbij ze journalistiek verdedigde, springt ze in het oog bij de grote bazen van Runway. Ze wordt dan ook aangenomen om een koerscorrectie te doen voor de redactie. Dat blijkt moeilijk, maar een interview met Sasha Barnes (Lucy Liu) zou daar verandering in kunnen brengen. Tegelijk duikt ook ex-collega Emily (Emily Blunt) op nu ze bij een van hun belangrijkste adverteerders werkt. Na wat wijzigingen aan de top van het bedrijf staat de toekomst van Runway ineens op de helling, maar dat wil Andy niet zomaar laten gebeuren.

Minder meeslepend verhaal

Er zijn nog maar weinig legacysequels die de spark van het origineel behouden en al zeker niet overstijgen. Ook The Devil Wears Prada 2 slaagt daar niet helemaal in. De sterkste kant van het origineel was het simpele maar tijdloze verhaal en de leuke personages: Andy is een vis op het droge en krijgt een ultramoeilijke baas die de slechterik lijkt, maar uiteindelijk ook maar een mens blijkt te zijn. In dit vervolg is dat ook weer een beetje waar, maar is het verhaal toch meer een product van z’n tijd: zo zijn de superrijke bazen eerder de slechterik, en dat blijven ze ook. Dat zorgt toch voor minder nuance en verandert de dynamiek wel, waardoor het meer wij-tegen-hen is en de personages soms wat onwennig aanvoelen.

In vergelijking met de eerste film verwacht ik dat deze minder goed de tand des tijds zal doorstaan. Waar de eerste film nog wat kwistig was met grote namen, worden er hier veel bekende figuren op je afgevuurd, en niet allemaal even bekend of tijdloos. De humor in het origineel was ook zeker van z’n tijd, gezien de mode-industrie toen. Zo verwijst Andy naar zichzelf als “the smart, fat girl” om Miranda haar te helpen herinneren, waardoor het ook snel duidelijk wordt hoeveel er op twintig jaar veranderd is.

Hier vond ik dat de humor in het script van Aline Brosh McKenna, die ook het origineel schreef, wat te geforceerd voelde. Vooral het personage van Justin Theroux leek echt in een andere film thuis te horen. Ook de moppen over generatieverschillen en hoe weinig je nog mag zeggen, vond ik toch een beetje ongemakkelijk om te horen uit de mond van Meryl Streep (hoe goed ze ze ook aflevert). De momenten waarop we herinnerd worden aan hoe wereldvreemd Miranda is, werken wel veel beter, bijvoorbeeld bij een bezoek aan de cafetaria. Ook leuk is de cameo van Rachel Bloom, met wie Brosh McKenna het geweldige Crazy Ex-Girlfriend maakte.

20 jaar later

Waar je deze film wel credit voor moet geven, is dat ze niet te veel in het verleden blijven hangen. Er zijn wel easter eggs naar het origineel, zoals een bepaalde kleur riemen of Tracie Thoms als beste vriendin Lili, maar op zich ook niet tot in den treure. Daarnaast weet ik ook wel dat je niet de hele film hetzelfde verhaal als in de eerste kan gebruiken, dus was ik misschien te streng en moet je er vooral in meegaan.

Daarnaast tonen ze wel goed de gigantische veranderingen voor een tijdschrift in die twintig jaar. Op dat vlak is het niet Miranda maar Andy die aanvankelijk met de mindset van inhoud-vs-clicks wat in het verleden blijft steken. (Ik ben wel echt een Andy, maar dat terzijde.) Het is een heet hangijzer waar veel publicaties en journalisten tegenwoordig mee worstelen, zeker in tijden van besparingen. De terugkeer van Andy laat toe om op een minder geforceerde manier hierop te focussen.

Die cast

Hoewel ik het verhaal dus wat minder vond, blijft het wel een genot om deze cast samen te zien. Anne Hathaway is al iets minder de “girl next door” dan vroeger, maar overtuigt nog steeds met haar oprechtheid. Het romantische subplot van Andy lijkt dan weer wat overbodig, ook al is Patrick Brammell wel heel charmant als de love interest. De komische timing van Emily Blunt en Stanley Tucci blijft geweldig, al zijn de oneliners soms iets minder gevat dan vroeger.

En tja, Meryl Streep blijft iconisch in deze rol. Ze blijft met verve de ijzige afstraffingen en geweldige blikken afleveren, maar tegelijk is Miranda duidelijk wat milder geworden met de jaren. Misschien maar goed ook, want zo’n type baas kan tegenwoordig minder door de beugel. De film leeft het meest op wanneer deze personages en acteurs scènes delen. Zeker naar het einde toe zorgt dat voor oprechte emotie.

Nadat Simone Ashley (Bridgerton) uit F1 werd geknipt, heeft ze hier een leuke maar kleine rol als Amari, de nieuwe Emily van Miranda. En ik noem Kenneth Branagh niet gauw overbodig, maar z’n rol was dat toch een klein beetje. Lucy Liu had voor mijn part ook een grotere rol mogen hebben, maar bleef me nu ook al bij.

Ogen uitkijken

Met liedjes van onder andere Dua Lipa, Miley Cyrus én Lady Gaga is de soundtrack ook wat geüpdatet. Cinematograaf Florian Ballhaus keert ook terug, maar toch ziet deze film er minder goed uit dan het origineel. Net als vele blockbusters tegenwoordig mist er wat contrast om de outfits en omgevingen echt tot hun recht te laten komen.

Wel blijft de mode in The Devil Wears Prada 2 iets om je bij te vergapen, en modefans zullen hun hart nog meer kunnen ophalen dan in de eerste film. Iedereen ziet er constant geweldig uit en het budget is duidelijk nog verhoogd, ook qua locaties. Al bij al waren m’n verwachtingen misschien wat te hoog, of ben ik net iets te nostalgisch over het origineel, want deze cast maakt al veel goed.

The Devil Wears Prada 2 is vanaf 29/04 te zien in de bioscoop.