Clayface review: volwassen tussendoortje in het DCU

Met Clayface is derde langspeler in het DCU een feit. Net zoals Lanterns al een andere stijl was, gaan ze met Clayface nog een stapje verder door volledig op bodyhorror in te zetten. We gingen zelf eens kijken hoe dat eruit ziet in Kinepolis Gent.

Mengeling van klassieke origins

Voor zij die het nog niet weten: Clayface is een comicbookverfilming die gaat over het gelijknamige personage dat zowel fungeert als vijand en soms medestander van Batman. In de comics zijn er verschillende versies van Clayface. In deze film is er gekozen voor de naam Matt Hagen, al is het verhaal een beetje een mengeling van meerdere verschillende versies uit de comics.

Matt Hagen is een acteur die net genomineerd wordt voor een Academy Award. Ja, de Oscars zijn blijkbaar ook nog een ding in deze wereld. Hij gaat dit vieren in zijn thuisstad Gotham samen met zijn jeugdvriend Corey Bowery. Op het feestje ontmoet hij Mia Torrez, een actrice, en ze belanden samen in bed. Ook al had Corey Matt gewaarschuwd dat ze de vriendin is van gangster Markos Szabo. De volgende dag staan Szabo en zijn mannen dan ook klaar en verminken het gezicht van Matt met een mes. Szabo kan vervolging ontlopen wegens te weinig bewijs en het ontbreken van getuigen. Ook Mia vertelt later aan de pers dat Matt haar gedrogeerd zou hebben. Dus niet alleen is zijn gezicht verminkt, maar ook zijn imago is om zeep. En daarbovenop heeft de rechtzaak tegen Szabo zoveel gekost dat hij zo goed als geen geld meer heeft.

En dan kruist Caitlyn Corr het pad van Matt. Ze is een dokter die een nieuwe techniek aan het ontwikkelen is die snel huidweefsel kan doen herstellen. Matt dringt zich op als menselijk proefkonijn en met tegenzin gaat ze akkoord. En vanaf dan hebben we wel al een idee hoe het verder zal verlopen.

Perfecte crew voor het genre

Toen het DCEU nog een ding was, had Mike Flanagan (The Haunting of Hill House, Carrie) al interesse getoond in een adaptatie van Clayface. Tegen dat hij het kon pitchen, bestond het DCEU al niet meer, maar was het idee van het DCU wel ontstaan. Gezien Flanagans gigantische succes in het horrorgenre en capaciteiten in het schrijven van dialogen en menselijke verhalen, kreeg hij dan ook snel groen licht. Samen met schrijver Hossein Amini (The Alienist) schreef hij het script. Alleen was het planningsgewijs niet meer mogelijk voor Flanagan om de regie op zich te nemen. James Watkins (Speak No Evil, de Amerikaans remake, niet het superieure Deens-Nederlandse origineel) nam de fakkel over. Het verhaal op zich is vrij simpel en de tegenstander is geen sterk uitgewerkte slechterik. Wat het wraakverhaal betreft, is Clayface vrij voorspelbaar en is de climax niet memorabel. De verwerking van de bodyhorror daarentegen, maakt het allemaal amusant om naar te kijken. Ik denk dat The Substance nog de beste vergelijking zal zijn.

Tom Rhys Harries vertolkt Matt Hagen in Clayface. En dit is om eerlijk te zeggen niet direct de grote naam. Harries heeft wel een deel projecten op zijn naam zoals The Gentlemen, maar nooit de grote kleppers. Los daarvan steelt hij wel de show. Hij speelt vol overtuiging en dat loont. Alleen zijn sommige keuzes van zijn personage een beetje vreemd. Het is niet duidelijk of dat aan het script ligt of aan de cuts die later gebeurd zijn. Maar aan Harries ligt het alvast niet.

Verder is de grootste rol nog voor Naomi Ackie (Mickey 17) als dokter Caitlyn Corr. Haar personage is moreel misschien interessanter dan dat van Matt Hagen, al wordt ze een beetje onderbenut. Elke keer als zij en Tom Rhys Harries samenspelen, wil je meer zien. In andere rollen hebben we nog David Dencik (No Time to Die) als de slechterik van dienst, karakterkop Eddie Marsan als Matt Hagens manager en Max Minghella (The Handmaids’s Tale) als politieagent en verloofde van Caitlyn Corr.

Plaats in het DCU

Het is al vanaf het eerste beeld van Gotham City duidelijk dat Clayface niets te maken heeft met Pattinsons The Batman. Dit is de eerste keer dat we Gotham te zien krijgen in het DCU en het ziet er heel herkenbaar uit voor onze wereld. Geen speciale stijlkeuzes of extreem vuile stad. Wel de typerende monorail. Maar dat we in Gotham zitten, maakt eigenlijk niet uit voor Clayface. Er wordt niet echt gebruik van gemaakt en dit had perfect een film kunnen zijn die niet verbonden is met het DCU. Op geen enkel moment valt ergens een naam die een belletje doet rinkelen. En zelfs over Batman is nog geen sprake.

De politie is wel nog zeer corrupt, waardoor het vermoedelijk zich nog afspeelt voor de komst van Batman. Binnen het korps wordt ook geen enkele verwijzing gemaakt naar Gordon of een andere bekende naam. James Gunn had al laten weten dat Clayface zich afspeelt voor Superman en dus chronologisch gezien de eerste film is. Echter kan het ook niet gigantisch veel eerder zijn want er worden wel wat uitspraken over AI gedaan, maar tegelijkertijd filmt dokter Caitlyn Corr haar onderzoek met een digitale camera terwijl je dit nu met een smartphone zou verwachten. Waarom ik dit aanhaal is omdat twee films na Clayface het de beurt is aan The Brave and the Bold. En dit gaat over de Bat-family, met zelfs Damian Wayne (zoon van Bruce) als Robin.

Dus de chronologische plaats van Clayface is niet heel duidelijk in het DCU. Maar ook valt deze nogal moeilijk te rijmen met een Superman of Supergirl qua stijl. Wel is Clayface een goede afronding van het oorsprongsverhaal, waardoor de bodyhorror makkelijk weggelaten kan worden als Matt Hagen niet de hoofdfocus van een verhaal is. Clayface is niet zomaar opgezet, hij zal sowieso terugkeren, vermoedelijk tegen Batman-personages. Maar gezien de afronding van dit oorsprongsverhaal past hij ook wel in een meer kindvriendelijke setting dan deze film.

Geniet als volwassene zeker van deze bodyhorror met een perfect op zichzelf staand verhaal in de bioscoop.