Carrie review: verfrissende remake die het boek alle eer aandoet

Mike Flanagan heeft zich de afgelopen jaren ontpopt tot dé man om Stephen King te vertalen naar het scherm, met bewerkingen als Gerald’s Game, Doctor Sleep en The Life of Chuck. Nu was Carrie aan de beurt, een verhaal dat zo vaak verteld is dat je je kunt afvragen of er nog iets nieuws over te zeggen valt. Toch weet deze versie het bekende verhaal opvallend fris te laten aanvoelen.

Carrie in een moderne wereld

Carrie volgt Carrie White (Summer H. Howell, Cult of Chucky, Curse of Chucky), een tiener met een afgeschermd leven die na de dood van haar vader naar een gewone middelbare school moet. Daar belandt ze in een viraal pestschandaal, onder de druk van sociale media en de wreedheid van haar klasgenoten, terwijl mysterieuze telekinetische krachten bij haar ontwaken.

Flanagan (The Haunting of Hill House, The Fall of The House of Usher) houdt het niet bij een kopie. Hij liet weten dat hij nieuwe dingen wilde bouwen met de ingrediënten van Carrie, en dat voel je vanaf de eerste aflevering. Je kijkt naar een verhaal dat je denkt te kennen, maar dat zich in zijn eigen richting ontwikkelt.

Pijnlijk actueel

De grootste troef is de verplaatsing naar het heden. In het boek draaide de wreedheid al om publieke vernedering, maar social media tilt dat naar een ander niveau. Een gênant moment verdwijnt niet meer na de schooldag: het wordt gefilmd, gedeeld en eindeloos herhaald. Daardoor voelt een reeds gruwelijk verhaal opeens nog erger en pijnlijk actueel.

Ook het acteerwerk is ronduit uitstekend. Je verafschuwt de pestkoppen oprecht, precies zoals het hoort, en je voelt elke emotie van Carrie mee. Howell wist meer dan duizend kandidaten achter zich te laten voor de rol, en dat zie je terug in elke scène. Wat begint als een gewoon tienerdrama, bouwt langzaam maar zeker op tot iets emotioneel verwoestends. De internationale pers is het er dan ook grotendeels mee eens: de reeks haalt 85% op Rotten Tomatoes, de best onthaalde Carrie sinds 1976.

Leerkrachten in de frontlinie

Wat deze versie onderscheidt, is dat de volwassenen eindelijk meetellen. Flanagan staat stil bij hoe het is om les te geven in een turbulente tijd, waarin sociale media het leven van leerlingen én leerkrachten ontwricht. Amber Midthunder (Prey, Legion) is als lerares Miss Desjardin de belangrijkste verdedigster van Carrie in het gebouw, maar ze is meer dan alleen de steunende lerares die Carrie tegen haar pestkoppen wil beschermen. Daardoor voelt haar personage menselijk en geloofwaardig.

Matthew Lillard (Scooby-Doo, Scream) sluit daar mooi bij aan als directeur Grayle. Hij speelt een bestuurder die zich overweldigd voelt wanneer de pesterijen van de speelplaats naar de telefoons verhuizen, en hij doet oprecht zijn best te midden van onhandelbare ouders. Samen laten ze zien hoe moeilijk ingrijpen is wanneer de wreedheid zich grotendeels buiten het zicht afspeelt. Ook Tim Bagley (Somebody Somewhere, The Comeback) schittert als warme, vriendelijke schoolbegeleider.

Een moeder die meer is dan een monster

In het boek is Margaret White vooral een angstaanjagende fanaticus. Flanagan kiest een andere insteek: de Whites worden veel herkenbaarder neergezet dan in de film van 1976. Haar religieuze fanatisme blijft beklemmend, maar je ziet ook een moeder die haar dochter op haar eigen verwrongen manier wil beschermen. Volgens Samantha Sloyan heeft die afscherming Carries karakter zelfs deels bewaard, waardoor Carrie niet van het begin af aan gebroken is.

Dat werkt dankzij Sloyans overtuigende spel. Ze werkte eerder met Flanagan in onder meer The Haunting of Hill House, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher, en Flanagan schreef de rol van Margaret speciaal voor haar. Het is dan ook haar beste prestatie tot nu toe. Zo kun je Margaret nooit helemaal verafschuwen, maar ook nooit helemaal vertrouwen.

Ingetogen en dreigend

Flanagan heeft de reeks niet alleen geschreven; hij regisseerde ook vier van de acht afleveringen, en dat merk je aan de rustige, doordachte aanpak. De beelden zijn ingetogen en sfeervol, en de reeks vertrouwt vooral op kleine, alledaagse momenten die langzaam onheilspellend worden, in plaats van op spectaculaire effecten.

Dat past bij de keuze om meer in te zetten op emotie dan op horror. De muziek van de Newton Brothers, de vaste componisten van Flanagan, bouwt de spanning geleidelijk op zonder je te overvallen, en niet iedereen vindt de reeks even eng als verwacht. Wie schrikmomenten zoekt, komt misschien wat tekort. Wie een verhaal wil dat je raakt en bij je blijft, krijgt juist wat hij nodig heeft.

Boek versus reeks

Wie het boek meermaals las, merkt snel hoe vrij Flanagan met de roman omspringt, en dat begint al bij Carrie zelf. Ze is niet van meet af aan een gebroken meisje, maar iemand die thuis les kreeg en beschermd werd tot de plotse dood van haar vader. Die dood zet het gezin in het vizier van de overheid en dwingt Carrie naar een openbare school, waardoor ze voor het eerst in een wereld belandt die ze niet kent. Dat geeft de pesterijen een andere lading: je kijkt naar iemand die zorgeloos en naïef is, niet naar een kind dat al jaren gekweld wordt.

Verder neemt de reeks de tijd om uit te breiden wat het boek slechts schetst. Waar eerdere verfilmingen het verhaal in minder dan twee uur moesten vertellen, heeft Flanagan nu acht afleveringen om met personages en relaties bezig te zijn. De leerkrachten van Ewen High krijgen echt aandacht, Chris blijkt meer te zijn dan een pestkop, en het verhaal reikt verder dan het stadje Chamberlain. Flanagan knipoogt ook naar de structuur van de roman: hij weeft fragmenten zoals oproepen en getuigenissen door het drama. En wie denkt de bekende hoogtepunten precies zo te zien als in het boek, komt bedrogen uit.

Knipoogjes naar het King-universum

Het boek zelf bevat nauwelijks verwijzingen naar andere werken, en Flanagan houdt zich daar grotendeels aan. Toch zijn er connecties met Kings bredere universum te vinden voor wie goed oplet. Wie King kent, zal er meteen van smullen, en wie hem niet kent, mist er niets aan.

Dat past in een groter plaatje. Carrie sluit aan bij de vele begaafde kinderen in Kings wereld, zoals Danny Torrance en Abra Stone, en Flanagan werkt zelf aan een adaptatie van The Dark Tower. Dit zou dan ook wel eens het begin kunnen zijn daarvan. Een officiële verbinding is er (nog) niet, maar het voelt aan als een eerste stap. En King zelf lijkt de veranderingen goed te keuren.

Kijk zelf naar deze rauwe herinterpretatie van een horrorklassieker op Prime Video!