Lanterns review: menselijkheid centraal

Met Lanterns zet het DCU zijn eerste echte stappen richting het kleine scherm (seizoen 2 van Peacemaker niet meegerekend, want dat hoort er ook niet echt bij). In de films wil het DCU al experimenteren met genres: zo zal Clayface eerder een bodyhorrorfilm zijn en Swamp Thing een gothic horror. Ook op het kleine scherm probeert het DCU meerdere genres uit, zo ook met dit verhaal over meerdere Green Lanterns.

Eigen stijl

De keuze voor Lanterns is gevallen op een detectiveverhaal dat veel van zijn mosterd haalt bij True Detective en Slow Horses. En laat me direct met de deur in huis vallen: dit werkt ongelooflijk goed.

De eerste aflevering speelt zich grotendeels af in 2016. Ook krijgen we een flashforward te zien naar 2026 op het einde van de pilot die ons mogelijks al hints geeft waarom Guy Gardner The Green Lantern is in Superman en niet onze hoofdpersonages.

In Lanterns zien we zowel Hal Jordan als John Stewart. Beiden hebben in de comics al de rol van Green Lanten op zich genomen. Dus hoe zit hun relatie hier in Lanterns in elkaar?

Meerdere tijdlijnen en verhalen

De hoofdmoot van Lanterns speelt zich af in 2016. Op dat moment reizen Hal en John samen af naar Rushville in Nebraska. Hier heeft recent een mass shooting plaatsgevonden tijdens een high school football-wedstrijd. John helpt de lokale sheriff om een verdachte op te pakken, terwijl Hal vermoedt dat er meer achter zit en hij verwijst naar mogelijke aliens die zich vermomd tussen het volk begeven. Als dit waar blijkt te zijn, is er meer aan de hand in dit dorpje dan aanvankelijk gedacht.

Boven dit verhaal zijn er nog twee tijdlijnen te volgen in Lanterns. Er is in de eerste plaats een tijdlijn waarin we zien hoe Hal Jordan in 1996 The Green Lantern wordt en hoe hij door de jonge John Stewart bewonderd wordt. In deze tijdlijn zien we ook hoe dit het leven van de jonge John gevormd wordt tot het punt hij de leerling van Hal wordt in 2016. Deze tijdlijn geeft ook wat meer info over de beginjaren van Hal Jordan als Green Lantern met toch enkele belangrijke karakterontwikkelingen.

De andere tijdlijn is deze van 2026. Hier wordt in de pilot naar gehint, maar blijft daarna vooral op de achtergrond sluipen tot de reeks er net over de helft volledig in leunt. Wat er daar aan de hand is, is vrij onduidelijk en het is ook niet zeker of het iets te maken heeft met wat er in 2016 gebeurd is.

Personages boven verhaal

Wat Lanterns zo interessant maakt is dat zowel Hal Jordan als John Stewart eigenlijk geen aangename personen zijn. Al hebben ze wel beiden een eigen gevoel van rechtvaardigheid. Daarbij zijn ze ook nog eens heel verschillend, waardoor ze meer botsen dan samenwerken. Dit genereert een soort buddy-cop-dynamiek die soms voor humor zorgt in een voor de rest zeer serieuze reeks. Dit staat heel haaks op hoe we superhelden normaal zien. Zeker in DC-verfilmingen zien we eigenlijk de ultieme goedzakken, zo ook in de Superman-film in dit universum. Supergirl bevindt zich ook al in een grijzere zone, maar de context blijft heel comicbook-achtig. En daar blijft Lanterns van weg. Neem het superheldengegeven weg en je hebt met Lanterns nog steeds een heel sterke reeks over twee onderzoekers die moeten samenwerken.

Daarbij is de reeks ook heel zuinig met het superheldengegeven. De grootste zwakte van The Green Lantern, namelijk dat de ring (die kracht geeft) opgeladen moet worden, is een vaak terugkomend issue. Het gebruik ervan wordt daarom ook beperkt, wat de reeks een veel menselijker karakter geeft.

Lanterns heeft in het totaal 8 afleveringen en er is echt goed nagedacht over elke aflevering. Zo bevat de reeks een aflevering die zich zo goed als volledig focust op John zijn verhaal zonder het grotere geheel te vergeten. En op een cruciaal moment komt er ook weer een aflevering die meer informatie geeft over de motivaties van Hal. En beiden zijn op een heel andere manier gedaan waardoor de reeks nooit formulaïsch aanvoelt. De minst interessante aflevering is misschien de 6de aflevering, die vooral een brug tussen bepaalde verhalen moet vormen en daarom een beetje als een rustpunt aanvoelt. Maar toch is deze noodzakelijk voor het complete plaatje. Er voelt uiteindelijk geen enkele aflevering te veel aan deze reeks.

Superhelden zijn bijzaak

Lanterns is uiteindelijk een reeks geworden die volledig op zichzelf staat en perfect zonder de andere projecten gekeken kan worden. Zelden heb ik in zo een beperkt aantal afleveringen zo een sterke dynamiek en karakterontwikkeling meegemaakt bij twee personages. En dat nota bene in een superheldenreeks. Al voelt dit eerder aan als een dramareeks met een vleugje superhelden, waardoor dit zeker voor een breed publiek te pruimen valt.

Naar het einde van de reeks toe komt dit wel iets meer naar boven en wordt alles iets grootser. Maar de gekozen visuele stijl maakt alles veel meer down to earth dan het bombastische Superman of Supergirl. Het is bijna niet in te beelden dat deze films zich in hetzelfde universum afspelen als deze grauwere, brutalere reeks. Het is dan ook het gastoptreden van Nathan Fillion als Guy Gardner (nog steeds met schandalig lelijk kapsel) dat de brug tussen beiden maakt.

Maar beide acteurs, Kyle Chandler als Hal en Aaron Pierre als John (The Underground Railround), zijn de reden om naar Lanterns te kijken. Al is het enkel de jongste van de twee die we zullen terugzien in Man of Tomorrow (het vervolg op Superman). Persoonlijk vind ik dat Chandler de interessantste van beiden is en ik hoop dat we hem ook nog terug gaan zien. Over de rest van de cast wil ik niet te veel zeggen, zodat ook de comicbookfans niet gespoild kunnen worden.

Kijk zelf naar deze rauwe karakterstudie van twee personen die toevallig ook superkrachten hebben op HBO Max!