Final Fantasy Resonance review: volwaardige liefdesbrief

Final Fantasy Resonance is de eerste echt volledige nieuwe Final Fantasy in HD-2D. De laatste jaren konden we in deze stijl al genieten van onder meer Octopath Traveler, maar nu is er eindelijk een officieel Final Fantasy-spel met deze look. Net zoals Octopath is het trouwens een meer oldschool turn-based JRPG, en net zoals Octopath Traveler 0 is Final Fantasy Resonance een remake van een free-to-play gacha-spel, in dit geval Final Fantasy Brave Exvius. Daarop gebaseerd belooft Final Fantasy Resonance bomvol verwijzingen naar de hele serie te zitten en kan je zelfs oude en geliefde personages meenemen in de gevechten. Is het een vulgaire cash grab die teert op je nostalgie of toch een volwaardige Final Fantasy vol leuke personages, fijne gameplay en prachtige muziek?

Final Fantasy Resonance heeft een competent verhaal

Final Fantasy Resonance brengt in principe het verhaal van het eerste seizoen van Brave Exvius. Er zijn wel een paar kleine aanpassingen gebeurd, zoals bij het einde, om hier een mooi afgewerkte ervaring te hebben. Na een korte maar indrukwekkende proloog die zich vele honderden jaren voor het begin van het avontuur afspeelt, kruipen we in de schoenen van Rain. Als commandant van de ridders van Grandshelt worden hij en zijn beste vriend Lasswell eropuit gestuurd om naar de Earth Shrine te gaan en ervoor te zorgen dat het Earth Crystal, dat samen met zeven andere Kristallen voor de balans in de wereld zorgt, veilig blijft. Dat is uiteraard slechts het begin van een avontuur waarbij al snel het lot van de wereld in jouw handen ligt.

Op zich is het typische JRPG-plot zeker niet slecht, maar al te revolutionair is het ook niet in 2026. Hoewel we één twist niet hadden zien komen, is Final Fantasy Resonance op de meeste vlakken wel voorspelbaar. Gelukkig zijn de personages best fijn en zijn ook hun dialogen bij momenten zeer goed. Op andere momenten is het wel pure anime-/JRPG-kwaliteit of -waarden. Zo is er nogal veel aandacht voor de liefde voor gevechten of het geloof in het goede van de mensheid. Ook duurt het einde best wat lang. De algemene sfeer is gelukkig meestal veel minder deprimerend dan bij sommige delen van Octopath. Er zijn ook side quests, maar deze zijn goed aangeduid en hebben elk hun eigen fijn verhaaltje dat past bij het spel en soms je personages of de wereld meer achtergrond geeft.

Je groepsleden zijn ook allemaal voor een groot deel wandelende clichés, zoals de héél idealistische (maar gelukkig niet aartsdomme) protagonist Rain, zijn ietwat stoïcijnse beste vriend met een katana, de mysterieuze magische dame met geheugenverlies of het jonge meisje dat meteen een van de beste ingenieurs van de wereld is. Gelukkig worden ze wel allemaal best goed uitgewerkt, en krijgen zelfs de personages die je wat later tegenkomt genoeg tijd in de schijnwerpers. We hadden best zonder de opmerkingen van de vrouwenverslinder gekund, maar hij krijgt genoeg lik op stuk, dus dat kon veel erger. Ten slotte zijn de slechteriken van dienst ook best interessant en is de motivatie bij een aantal van hen deels te begrijpen. Er wordt zelfs uitgelegd waarom een van je tegenstanders echt over-the-top wreed is.

Nostalgiebom

Heel Final Fantasy Resonance is een lekker warm dekentje als je vertrouwd bent met de rest van de serie. Alles baadt in een nostalgische sfeer, gaande van de kristallen, de vijanden en de namen van je magie tot de summons, de chocobo’s en – ja hoor! – de wereldkaart. Het is volgens ons bij Final Fantasy al geleden van FFIX, maar nu kan je dus terug tussen steden, kastelen en grotten rondlopen, -rijden en uiteraard -vliegen op een overworld. Was dat nodig of is het dan minder goed in pakweg Octopath of FFXII? Nee, maar het neemt je wel terug mee naar de sfeer van de eerste 9 games uit de serie. We zijn verder zelfs bij een van de locaties een duidelijke verwijzing naar een locatie uit Octopath tegengekomen.

De liefdesbrief naar de hele serie gaat nog verder, want al snel krijg je de mogelijkheid om wel héél bekende personages te verbinden aan je eigen teamleden. Wel, misschien niet de personages zelf, maar dan toch hun Visions, hun wil om altijd het goede te doen of gewoon om te vechten. Dat je ze dan in gevechten achter je personages kan zien en dat ze ook hun iconische gewone aanvallen, superaanvallen of andere hebben (Zidane is goed in stelen, Cloud heeft zijn Braver, de Onion Knight kan van job wisselen, etc), maakt het allemaal extra leuk. Nostalgie, ja, maar je gebruikt de personages dus ook echt, ook al is er voor de rest met hen geen interactie.

Nieuwe Visions bemachtigen is ook vaak weer een kleine reis naar het verleden. Je komt een kristal tegen waarin ze zich bevinden, ziet beelden uit hun spel en – wat extra fijn is – hoort de bijhorende muziek, beantwoordt een paar vragen over hen en krijgt een samenvatting van hun verhaal voor ze zich bij je voegen. Doorgaans krijg je één Vision per genummerde Final Fantasy, maar “slechts” 19 – zie “doorgaans”! – personages zal te weinig geweest zijn toen er nog gacha-mechanics waren in Brave Exvius. Daarom zijn er ook nog Visions van een klein aantal personages uit Final Fantasy Resonance zelf en wordt er ook in het verhaal iets leuks met het concept gedaan. Alle gacha-mechanics zijn trouwens verdwenen, dus je zit niet met een idioot systeem van zeldzaamheidssterren naargelang een Vision krachtiger zou zijn, maar gewoon met een vaste lijst leuke Visions en vaardigheden.

Turn-based met een eigen versie van de stagger-mechanic

Ook de gameplay van Final Fantasy Resonance doet je als turn-based RPG op het eerste gezicht terugdenken aan de games van weleer, maar heeft toch wat eigen aspecten. De gevechten zien er qua beeld en gameplay trouwens misschien eerder uit als Octopath. Niet enkel heb je immers een belangrijke balk bovenaan die je toont wiens beurt eraan zit te komen, maar ook vijanden even verdoven om dan krachtig te kunnen aanvallen is bijzonder essentieel. In tegenstelling tot Octopath werken we hier echter met een stagger-meter (zoals in de meer recente Final Fantasy-games) en niet met een aantal schilden die je enkel kan verwijderen door bepaalde soorten aanvallen te doen. Vijanden hébben nog steeds elementen waar ze zwak tegen zijn, maar dit zorgt gewoon voor extra veel schade tegen hun levensbalk en stagger-meter.

Als je de stagger-meter leeg krijgt, zijn de vijanden niet enkel verdoofd, maar krijgt het personage dat dit gedaan heeft een bonusbeurt. Kan je alle vijanden samen verdoven, of het er nu een of meer zijn, dan krijgen al je personages die bonusbeurt én mag één van je Visions nog diens unieke en heel krachtige Resonance gebruiken. Deze speciale vaardigheid kan veel extra schade doen, maar je kan ook bijvoorbeeld een Vision met een healing Resonance gebruiken om je team na of in het midden van veel gevechten volledig te genezen. Resonances zien er bij momenten echt spectaculair uit, maar wees wel gewaarschuwd voor veel flitsende beelden bij deze aanvallen. Elke aanval kan een element hebben én is ofwel fysiek ofwel magisch, wat zowel voor jouw aanval als voor de verdediging van de vijand belangrijk kan zijn. Onze Rain kon bijvoorbeeld zowel fire als fire sword gebruiken, en die laatste deed meer schade omdat Rains fysieke kracht hoger was.

Final Fantasy Resonance laat je naar hartenlust combineren

Op het einde van gevechten krijg je gil, EXP voor je eigen personages én MRP voor hun banden met je Visions. Je eigen personages worden elk level krachtiger en leren net zoals in FFIV automatisch een vaste lijst met nieuwe skills of zelfs een nieuwe limit break. Daarnaast bouwen ze elk afzonderlijk met elke afzonderlijke Vision ook een band op voor steeds meer MRP, en hoe beter de band, hoe krachtiger de extra vaardigheden die Visions hen bieden. Veranderen van Vision is echter geen enkel probleem, want hoewel een ander personage misschien de band van nul moet beginnen, kan je ook de Visions met speciale kristallen (die je vaak na een side quest krijgt) voor iedereen krachtiger maken en hen zo een vaste lijst met extra skills geven, zoals naast thunder ook thundara of thundaga kunnen gebruiken. Zowel je personages als de Visions hebben elk hun eigen rol (gebaseerd op die van FFXIII), maar je kan zoveel combineren als je wil, hoewel er soms ideale combinaties lijken te zijn, zoals een Vision en een personage die beide op crit chance en damage ingesteld zijn of gewoon ervoor zorgen dat je over meer verschillende elemental attacks beschikt.

De actieve en passieve vaardigheden die de Visions leren dankzij hun band, kunnen dan zelfs zoals in FFIX deels meegenomen worden als je van Vision zou veranderen! Elk personage heeft een maximum aantal AP, en elke vaardigheid kost een bepaalde hoeveelheid AP. Je Visions zijn dus eigenlijk je jobs uit bijvoorbeeld FFIII, FFV of Octopath. Twee van je personages kunnen trouwens ook nog summons (hier terug Espers) oproepen, waarna deze een paar beurten aan je zijde meevechten en daarna voor een heel krachtige finale zorgen. Het is bij de keuze tussen welke van de 26 (!) Visions je sterker maakt, welke je aan je personages geeft, welke andere skills je meeneemt in ruil voor AP en welke wapens en accessoires je gebruikt, dat je echt aan verschillende builds kan werken. Ook al gebruikt een personage bijvoorbeeld misschien niet veel magie, die ene passieve skill om meer dan max 9999 levenspunten schade te berokkenen, is er toch eentje die je tegen het einde voor iedereen wil, waardoor bijna iedereen wel vriendjes met Terra moet worden.

Leuk en lang genoeg

Dat alles zorgt voor een heel leuk vechtsysteem en ook een echt gevoel van vooruitgang of nieuwe mogelijkheden wanneer je een nieuwe Vision vindt of je band ermee beter maakt. Al snel begin je ook echt de tactiek door te hebben van misschien even te wachten om één bepaalde vijand te verdoven omdat een andere vijand nog een volle stagger-meter heeft, of besef je dat wanneer een vijand verdoofd is je best nog even moet verdedigen met je andere personages in hun gewone beurt omdat je enkel een Resonance krijgt als je vijanden kan doden in de bonusbeurt. Ook krijg je, naargelang je vijanden doodt, ten eerste zonder zelf geraakt te worden, ten tweede in de bonusronde en ten slotte wanneer ze verdoofd zijn respectievelijk meer EXP, gil en MRP.  

Je moet wel beseffen dat heel het spel echt rond de stagger-meter gebouwd is en dat daardoor zowel gewone vijanden als zeker een aantal bazen écht veel levenspunten hebben. Dit zal je vooral merken in de vele, vele optionele extra uitdagingen of baasgevechten. Zo kan je in een colosseum vechten of kan je in bepaalde grotten op de wereldkaart speciale monsters vinden. En geloof ons, sommige superbazen zijn geen coeurls om zonder mythril gloves aan te pakken… Je zal trouwens hierbij écht je MP nodig hebben voor al je skills, en wij hebben nog nooit zoveel inns of tents gebruikt als in dit spel, gewoon maar om onze MP terug te krijgen. Wij bereikten in ieder geval in een goede 50-55 uur, na al véél optionele zaken gedaan te hebben, de credits, maar door alle optionele uitdagingen aan te gaan, kan je daar nog wel een uur of 15-25 bijtellen.

Quality of life

Final Fantasy Resonance voelt dus aan als een mix van oldschool Final Fantasy en modernere ideeën, maar er zijn gelukkig ook wat quality-of-life-elementen die uit recentere games zoals Octopath zijn meegenomen. Zo zijn er drie verschillende moeilijkheidsgraden, is er een dialogue-log, kan je conversaties of zelfs bepaalde aanvallen doorspoelen, is er een snelheidsoptie tijdens gevechten en tonen puntjes op de minimap in steden met wie je kan praten en of je een hoofd- of zijmissie kan activeren. Ook kan je, zolang je niet op een gevaarlijke plek bent, naar hartenlust de fast travel naar elke locatie die je al gevonden hebt gebruiken. Handig als je eens een moeilijker gebied te vroeg wil inlopen en dan gebruik maakt van het feit dat in een locatie binnengaan de kans om een vijand tegen te komen weer reset voor je terug teleporteert naar een veilige zone! Dat maakt het wel een beetje raar dat er soms boten tussen verschillende steden zijn, aangezien je die helemaal niet nodig hebt om terug te keren.

Over teleporteren gesproken, meestal kan je van een save point aan het einde van een dungeon je verplaatsen naar dat in het begin (en eenmaal het einde van de dungeon bereikt, vice versa) om dan bijvoorbeeld eventjes terug naar de stad te gaan of tijdens een side quest een al gespeelde dungeon grotendeels te negeren. De dungeons op zich zijn trouwens (te?) gemakkelijk om je weg in te vinden, iets waarbij de minimap ook helpt. Heel soms is er wel een verborgen pad dat je niet meteen op je minimap ziet en dat je leidt naar een kleine beloning zoals een kist. Ten slotte krijg je een cirkel op je minimap die aan de hand van de kleur aanduidt of er een random encounter zit aan te komen of niet en hoe lang dit nog duurt.

Final Fantasy Resonance heeft indrukwekkende HD-2D graphics

Final Fantasy Resonance is niet het eerste HD-2D spel, maar misschien wel voorlopig het visueel indrukwekkendste. Naast het feit dat de bloom-effecten niet zo overdreven zijn als vroeger, is het vooral de dynamische camera die indruk maakt. Zowel tijdens gevechten als in cutscenes (zoals in die indrukwekkende proloog!) doet de camera dingen die we tot nu toe in dit soort games nog niet veel gezien hebben. Wanneer je een Resonance of een summon gebruikt, krijg je vaak wel opeens in volledig 3D een veel modernere mini-cutscene dan de sprites die er tot dan toe te zien waren, wat de eerste keer wat schrikken kan zijn wanneer bijvoorbeeld een scherp ogende Zidane uit je scherm lijkt te willen springen. Dat gezegd zijnde hebben we een klein aantal visuele bezwaren. Om te beginnen is het design van je personages niet zo uniek (en lijden de dames onder de aloude problemen ivm korte rokjes en diepe decolletés), hoewel het allemaal zeker niet slecht is. Wat wel slecht is, is het vuur. Tijdens gevechten geen probleem, maar wanneer personages tussen gevechten door op een brandende plek lopen, krijg je opeens heel pixelachtige vuurhaarden te zien, die zeker niet bij de achtergronden en misschien zelfs niet bij de sprites van je personages passen.

Heel het hoofdverhaal heeft voice acting gekregen en de acteurs hebben hun best gedaan met zowel de epische, bedreigende, grappige als emotionele momenten. Bij zijmissies (en uiteraard ook gewoon wanneer je zelf tegen NPC’s gaat praten) moet je het wel stellen met tekstkadertjes en bij een Resonance hoor je plots enkel Japanse voice acting, ook al speel je de rest van het spel in het Engels. Ten slotte zou je bij de sfeer van de muziek misschien eerst denken dat de componist van Octopath, Yasunori Nishiki, hier voor de muzikale begeleiding heeft gezorgd , maar niets is minder waar. Noriyasu Agematsu leverde immers puik werk met bijvoorbeeld een aantal leuke thema’s en heel opzwepende vechtmuziek waarbij het einde van een Resonance soms echt goed past. Daarnaast komen er ook nog een klein aantal arrangementen van bekende FF-deuntjes – nog meer nostalgie! – die fans zeker zullen kunnen appreciëren.

Final Fantasy Resonance is een volwaardige Final Fantasy

Is Final Fantasy Resonance gewoon een cashgrab die je nostalgie wil uitbuiten? Neen! Er is zeker een hele hoop nostalgie mee gemoeid, maar Final Fantasy Resonance doet er iets mee en toont dat nostalgie een heerlijk warm dekentje kan zijn als het het goed gebruikt. Het heeft ook zijn eigen versie van het klassieke jobsysteem en de iets modernere stagger-mechanic. Hoewel noch het verhaal noch de gameplay écht innoveren, is het geheel gewoon een heel leuke ervaring en een heel goede moderne turn-based JRPG die oldschool genoeg aanvoelt. Wie kloeg dat tegenwoordig de Final Fantasy-games meer en meer actievol aan het worden zijn, kunnen we Final Fantasy Resonance dus (naast Octopath!) zéker aanraden!

Geïntereseerd in Final Fantasy Resonance, andere turn-based RPGs of HD-2D?

• Lees zeker onze reviews van Octopath Traveler 0, 1 en 2.
• The Adventures of Elliot: The Millenium Tales gebruikte dan weer HD-2D om de Oracle of Ages-achtige gameplay bij te staan.
• Het is geen JRPG, maar bij turn-based games moeten we het schitterende Baldur’s Gate 3 aanraden.
• Bizar genoeg kan je zelfs in het Like a Dragon-universum twee goede maar knotsgekke (en lange) turn-based RPGs spelen.
• Ten slotte is ook de fenomenale FRPG Clair Obscur: Expedition 33 een must-play.

.

Final Fantasy Resonance is te koop bij o.a. bol.com

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.