People We Meet on Vacation review: charmante romcom

Op Netflix kan je deze week kijken naar People We Meet on Vacation, een romantische komedie over reizen en je thuis vinden. Het is de eerste boekverfilming voor auteur Emily Henry — een naam die je zeker mag leren kennen.

Weelde

Wat een romcomweelde deze week. In de bioscoop kan je gaan kijken naar Eternity, met sterren als Elizabeth Olsen, Miles Teller en Callum Turner. Maar ook op streaming is er dus een nieuwe romcom te zien, gebaseerd op een boek van Emily Henry. Emily wie? Henry is een van de meest geliefde romantiekschrijvers van het moment. Na een carrière in de youngadultwereld bracht ze in 2020 haar eerste volwassenenboek uit, Beach Read. Het boek was een instantsucces, en sindsdien schreef Henry elk jaar een nieuw boek. Een groot deel van haar aantrekkingskracht is te danken aan haar veelzijdige personages en vaak gelaagde verhaallijnen die niet alleen om romantiek draaien.

Zes jaar na haar debuut is nu voor het eerst een van haar boeken verfilmd. In People We Meet on Vacation draait het verhaal om Poppy (Emily Bader). Als extraverte reisjournalist heeft zij het leven waar velen van dromen: betaald worden om op reis te gaan. Het was ook haar droomjob, maar de laatste tijd heeft het zijn glans verloren. Door haar nomadische bestaan heeft ze niet echt een thuis, maar wel een houvast in de vorm van mensen: haar ouders en beste vriend Alex (Tom Blyth, The Hunger Games: The Ballad of Songbirds and Snakes). Of dat had ze toch, want de twee spreken al enkele jaren niet meer. Daar komt verandering in wanneer Alex’ broer haar naar zijn trouwfeest in Barcelona sleurt. Alex is natuurlijk de getuige.

Tegenovergestelden

People We Meet on Vacation is een romantische komedie, dus we moeten niet blijven herhalen dat je al weet waar dit eindigt. De makers weten dat ook en verschuiven de focus voor een groot deel van de film, door op te bouwen naar de reden waarom ze geen contact meer hadden. Het scenario (van drie relatieve nieuwkomers) schakelt mooi heen en weer tussen de opbouw van hun vriendschap en hun reünie in Barcelona.

We leren dat Poppy en Alex elkaar ontmoetten op de unief, toen zij een lift kreeg van hem naar hun gemeenschappelijke thuisstad, Linfield in Ohio. Vrienden leken het eerst niet te gaan worden, want de twee zijn complete tegenpolen. Zij is enthousiast, chaotisch en ambitieus; hij betrouwbaar, maar eerder gesloten en weinig spontaan. Hij haat kerst en hand in hand lopen, zij haat lopen. Maar tegenpolen — en een gedeelde moeilijke jeugd in een klein stadje — trekken elkaar aan.

Poppy kan na verloop van tijd haar liefde voor reizen een beetje doorgeven. Wanneer hun wegen na hun studies dreigen te scheiden, spreken ze dan ook af om elk jaar samen op vakantie te gaan. Hoe hun leven er ook uitziet. Dat doen ze ook, wederhelften ten spijt, tot er na zes jaar een breekpunt komt in Toscane, nota bene de enige vakantie met hun partners. Hoe dat allemaal precies verloopt, zullen we hier niet uit de doeken doen.

Volwassen

Kort gezegd is People We Meet on Vacation simpelweg heel erg charmant. Zo goed als alle personages zijn meteen sympathiek. Poppy, zeker de jongere versie, is een aanwezig personage, dat makkelijk irritant zou kunnen overkomen. Maar actrice Emily Bader geeft haar een levensvreugde en nieuwsgierigheid die dat uitbalanceert. Ze is niet egoïstisch, gewoon vrij. Bader kreeg bekendheid door de afgevoerde Prime-serie My Lady Jane, en ze lijkt me zeker bestemd voor meer. Qua uiterlijk en energie deed ze me vaak denken aan een mix tussen Monica Barbaro en Shiri Appleby, die een gelijkaardige scherpte had in UnReal. Blyth toonde zijn kunnen aan het grote publiek in The Hunger Games, en 2026 lijkt ook een goed jaar te worden.

Als duo gaan Alex en Poppy ook in tegen een veelvoorkomende dynamiek in romantische komedies. Meestal is de man heel erg vlot en open en is de vrouw eerder terughoudend. In People We Meet on Vacation verlangt Alex naar een gelukkig, stabiel leven en dito relatie. Poppy vindt haar thuisstad de saaiste plek op aarde. Dat heeft natuurlijk allemaal een verklaring… Ik vond alleszins dat de scenaristen Alex en Poppy voldoende ruimte geven, als individuen en als al-dan-niet-vrienden. Er is wel degelijk een reden waarom ze niet samen zijn die niet enkel te maken heeft met een gebrek aan durf. (Jong)volwassenen moeten soms verder kijken dan aantrekking, en dat komt hier goed naar voren. De chemie tussen Bader en Blyth is naturel en aanstekelijk, maar werkte voor mij beter in de opbouw dan de climax (pun intended).

Ik kan meegeven dat er best wat aanpassingen zijn in vergelijking met het boek. De locatie van het huwelijk, de reden voor hun ruzie, hoe hun reünie precies tot stand komt en verloopt… Geen idee hoe dat bij de boekenfans zal vallen, maar ik vond het verhaal goed gebalanceerd. Ook de comedy is zeker aanwezig. Een van de geestigste scènes toont een uit de hand gelopen vader-tot-beste-vriendgesprek tussen Alex en Poppy’s vader, en bevat geweldige cameo’s van comedyveteranen Molly Shannon en Alan Ruck als de ouders van Poppy. Verder zijn er ook te benijden reissequenties op prachtige locaties en een memorabele dansscène.

Met de warme cinematografie, opvallende kostuums en setontwerp en een goede soundtrack wekte de film vaak het gevoel op van To All the Boys I’ve Loved Before, een moderne romcomklassieker. Regisseur Brett Haley is in het genre overigens niet aan zijn proefstuk toe. Hij kent zijn weg in allerlei soorten liefde, want hij maakte ook het uitstekende Hearts Beat Loud. En natuurlijk roept de film ook When Harry Met Sally… op, van de onlangs betreurde Rob Reiner. People We Meet on Vacation haalt die hoogtes misschien niet, maar niet alle films kunnen klassiekers zijn, en de herkijkbaarheid is ook hier erg groot. Tenminste, tot de volgende Emily Henry-verfilming er komt.

People We Meet on Vacation is vanaf 9 februari te zien op Netflix.