After The Hunt review: vraag zonder antwoord

Regisseur Luca Guadagnino kan je niet op luiheid betrappen. Hij volgt in sneltempo z’n vorige release Queer op met een film die wat meer mainstream is, maar daarom geen lastige onderwerpen schuwt. Met kleppers in de cast als Julia Roberts, Andrew Garfield en Ayo Edebiri bleek de film ook populair op Film Fest Gent, met alleen uitverkochte voorstellingen. Ook wij gingen toen kijken en kwamen met stof tot nadenken buiten.

Oog van de storm

Alma (Julia Roberts) is al enige tijd filosofieprofessor aan de universiteit Yale en maakt kans op vaste benoeming. Haar nauwe collega Hank (Andrew Garfield) zit in hetzelfde schuitje, maar er lijkt weinig concurrentie tussen hen. Wanneer ze een etentje geeft met haar man Frederik (Michael Stuhlbarg), zijn ook hij en enkele studenten aanwezig, onder wie uitblinker en doctoraatsstudent Maggie (Ayo Edebiri, The Bear). Een gezellige avond vol filosofische discussies krijgt een donker randje wanneer Maggie Alma de volgende dag komt vertellen dat Hank haar na het feestje aangerand heeft.

Alma’s reactie is allesbehalve optimaal omdat ze het niet had zien aankomen, maar tegelijk vertrouwt ze Hank niet meer echt. Hij verklaart dat Maggie hem terug wil pakken omdat hij haar beschuldigt van plagiaat bij haar thesis. Alma weet dus niet goed hoe ze met de situatie moet omgaan, vooral omdat de ouders van Maggie ook belangrijke donoren zijn van de school. Tegelijk ontdekt Maggie ook iets over het verleden van Alma dat relevant is voor wat ze zelf meemaakt.

Stof tot nadenken

De film speelt zich grotendeels af in 2019, niet toevallig kort nadat de MeToo-beweging impact maakte. Het is wel belangrijk om te vermelden omdat je de film toch in een ander licht bekijkt. Anders dan de meeste films over dit onderwerp biedt het script van debutant Nora Garrett geen pasklare antwoorden. Zo krijgen we niet te zien wat er zich juist afspeelde tussen Maggie en Hank, waardoor ook wij ons op woord tegen woord moeten baseren. Ik was inderdaad ook geneigd om Maggie te geloven, want je kan je moeilijk inbeelden dat iemand dat zou verzinnen. Maar zeker wanneer je alle bijkomende intriges erbij neemt, ben je toch niet zeker en blijf je je wel afvragen wat er nu precies van aan is. Dat lost After The Hunt nooit echt op.

Voor sommigen komt deze ambiguïteit over alsof de film niet echt iets over het onderwerp te zeggen heeft, en het dus allemaal op weinig uitdraait. Maar ik vond dat net een van de sterke en memorabele kanten aan deze film. Iedereen moet zo z’n eigen mening vormen met de informatie die we hebben, net zoals dat vaak in het echte leven voorkomt. Ik betrapte me er achteraf op dat ik nog terugdacht aan de verschillende elementen die meespeelden. Er worden veel vragen opgeworpen, alleen weet je ook niet meteen welke boodschap er nu achter zit.

Zo maken de verschillende personages ook wel vreemde of gewoon verkeerde keuzes. Dit zijn duidelijk geen perfecte mensen en door hun acties wordt de situatie vaak nog messier dan ze al was. Maggie denkt er bijvoorbeeld aan om naar de pers te stappen, terwijl de band tussen Hank en Alma ook foute proporties aanneemt. Van het onderliggende geheimzinnige verhaal van Alma was ik iets minder overtuigd omdat het me eerder schadelijker leek voor het onderwerp van After The Hunt. Het belicht wel de verschillende machtsstructuren die er kunnen zijn, maar een situatie die toch minder voorkomt.

Sterke cast

De academische setting vond ik ook wel interessant, al is het departement wel even wennen. Zo is filosofie nu niet meteen m’n favoriete onderwerp en gingen de discussies dus soms nogal m’n petje te boven. Tijdens sommige dialogen dwaalden m’n gedachten soms wel af en kan het wel wat pretentieus overkomen. Maar sowieso haalde de uitstekende cast me altijd wel terug. Eigenlijk spelen alle acteurs een beetje tegen onze perceptie van hen. Zo is Julia Roberts hier niet zo loveable als we van haar gewend zijn. Alma laat niet vaak kwetsbaarheid zien en kan dus best ijzig zijn. Ze zit er ook duidelijk warmpjes in, en de chique kleren die ze draagt, creeëren mogelijk nog meer afstand. Roberts zet hier een heel goeie, genuanceerde vertolking neer.

M’n zwak voor Andrew Garfield is geen geheim maar in een rol als deze heb ik hem nog niet vaak gezien. Hank verliest een aantal keer de pedalen en Garfield brengt een soort onderliggende arrogante kwaliteit, waardoor je toch een afkeer van z’n personage krijgt. Tenslotte is er ook Ayo Edebiri in een van haar eerste grote filmrollen, die Maggie kwetsbaar maakt maar ook een muur optrekt. Ze moet zeker niet onderdoen voor haar meer ervaren collega’s. Als laatste zorgt Michael Stuhlbarg in een bepaalde scène voor de komische noot met z’n droge, misnoegde echtgenoot.

After The Hunt blijft bij als een redelijk ingetogen film voor dit onderwerp. In tegenstelling tot Queer of Challengers (zijn film van vorig jaar) is deze ook redelijk conventioneel gefilmd. Het einde, dat zich afspeelt in het heden, is dan weer verrassend. Ik vraag me wel af hoe de film overkomt als je hem niet op groot scherm ziet, want uiteindelijk is hij wel redelijk lang en zeker niet heel opbeurend. Het is wel een film die bij wat losmaakte en bleef nazinderen, wat toch niet altijd het geval is.

After The Hunt is vanaf nu te bekijken op Prime Video en zou later nog in de bioscoop verschijnen.