The Duskbloods Network Test preview: meer dan gewoon multiplayer Bloodborne

Van 21 tot 24 augustus hield From Software een netwerktest voor hun opkomende Switch 2-exclusive The Duskbloods. De netwerktesten zelf zijn ondertussen traditie geworden voor de illustere ontwikkelaar van onder andere Dark Souls en Elden Ring. Uiteraard is het altijd de bedoeling om online interacties te stresstesten, maar vaak is het vooral een excuus om de wereld en de pers hun nieuwe, langverwachte titel voor het eerst in handen te laten nemen. Deze keer zijn beide luiken van kapitaal belang. Want The Duskbloods is niet alleen een PvPvE-online-multiplayer-only-ervaring, we hebben voor de rest ook nog geen iota gezien van hoe dit PvPvE-concept daadwerkelijk in elkaar steekt. Hoog tijd dus om te onthullen hoe de vork in de steel zit, of het smaakt en of de From Software-saus zal pakken op een Switch 2-enkel-online-ervaring…

Fear the old blood

Welkom in Lowanro, een pittoresk stadje temidden van de Lands of Dusk en voor deze netwerktest de achtergrond van een eeuwenoud en mysterieus ritueel. Bloodsworn worden er opgeroepen om te strijden tot de dood met maar één winnaar. De beloning? Een audiëntie met de bloedmaan en diens geschenk van maantranen. Het lijkt allemaal een sadistisch spel om een tweede kans tot leven te krijgen, maar wat de maantraan betekent en waarom juist al deze personages hieraan deelnemen? Geen flauw idee. En dat is ook iets dat we niet te weten gaan komen in deze netwerktest. Eén ding is wel overduidelijk: alles baadt in een heerlijk gotisch en edgy sfeertje dat we sinds Bloodborne met hart en ziel gemist hebben. De klokkentoren die trots in het midden van Lowanro pronkt en je prompt onder de neus geduwd wordt bij de eerste tutorial, is haast een referentie naar de Upper Cathedral Ward. Een feit dat opnieuw het slimme hergebruik van assets bij From Software in de kijker zal zetten. En dat net zoals voor Nightreign ook duidelijk aantoont dat dit niet ten koste van eigenheid moet zijn.

We duiken zo meteen in de gameplay en het spelverloop, maar deze situatieschets biedt wel de perfecte overgang om het te hebben over hoe een From-game presteert op Switch 2. De kaart is vrij groot en met heel wat verticaliteit, waardoor er ontzettend veel tegelijk te tonen is en je blik vrij ver kan reiken. Toch draait het allemaal uitstekend, met een stabiele 50 fps in zelfs de drukste zones en gevechten. Constante 60 fps had leuk geweest, maar het is met de movementopties en hoe verticaal de map is gewoon veel te eenvoudig om de console te overbelasten met het inladen van nieuwe zones. Losstaand daarvan is The Duskbloods wel prachtig vormgegeven. De Switch 2 heeft dan niet de rekenkracht van een PS5, het kan nog altijd wat meer aan dan de vorige generatie consoles. Combineer dat met de typisch geweldige art style van From Software, en je krijgt een titel die net iets mooier en detailrijker oogt dan een Bloodborne of Dark Souls 3. Wie vreesde dat een souls-titel op Switch 2 lelijk ging zijn, heeft het meer dan mis.

Citytrip: 3 nachten, 8 personen

Nu de sfeer geschept is, is het tijd om een potje te lanceren. We zetten ons in de rij voor een casual match en worden gematcht met 7 andere spelers. Verbinden loopt hier wel een paar keer mis, maar bon, het is nog altijd een netwerktest. Het spelverloop van een potje The Duskbloods is tegelijk eenvoudig en vol nuance, en er is een smak te leren alvorens je erin kan vliegen, laat staan winnen. In grote lijnen is het de bedoeling om tegen de tijd zoveel mogelijk Virtue-punten te verzamelen over 4 verschillende rondes van 10 minuten. Deze kan je op uiteenlopende manieren verdienen. Verborgen punten vinden op de kaart, mini-bazen verslaan, andere spelers in de pan hakken of je persoonlijke submissies volbrengen… Na afloop van de tweede ronde vallen de twee spelers met het laagst aantal punten af, na de derde vallen er nog eens drie af om dus over te blijven met 3 Bloodsworn. De vierde ronde vormt dan de apotheose, waarin het ieder voor zich is en één winnaar uit de bus komt. In dit gevecht mag iedere speler bovendien twee keer sterven voordat die eruit ligt, wat samen met het free-for-all-gevoel van de finale het toch enigszins toegankelijk maakt als je geen PvP-god bent. Het doel blijft alleszins eerst punten verzamelen, want hoe meer je er hebt, hoe groter de levensbonus die je krijgt in de finale. Aan jou om je tijd juist te spenderen tussen punten pakken en levels pakken. Het voelt allemaal een beetje aan als een worker placement-bordspel: verken en word sterker, ga dan wat bazen verslaan voor extra bonussen, versla daarna elkaar voor het maximale aantal punten en de beste drie krijgen een beslissende bonusronde.

Alle nuances van The Duskbloods vormen een factor in hoe je dan die verschillende soorten Virtue-punten behaalt. Flame Virtue is verstopt en vrij te activeren op de kaart, maar eens geclaimd is het definitief weg. Repulsion Virtue krijg je dan weer van krachtige bazen, maar daarvoor moet je zelf eerst sterker worden. Door te levelen, of door te verkennen en upgrades te vinden voor je vaardigheden in de vorm van Bloodsacs. Er zijn ook overal en nergens items te vinden die je kunnen helpen in de strijd. De meest impactvolle upgrade – althans voor de eerste ronde – is Kin vinden. Die laat je een summon oproepen die je helpt in de strijd met z’n eigen vaardigheden en bovendien ook met jou mee levelt. Deze kan sterven, maar komt na een tijdje of als jij sterft terug. Hoe vroeger je deze dus kan meenemen, hoe sterker die is tegen de laatste ronde. Verder onder de Virtues vinden we ook de Ritual Virtue, die je beloont voor het verslaan van andere spelers en een punt op de map te houden, King-of-the-hill-stijl. Dat laatste is meestal het hoogtepunt voor de knokmis, omdat iedereen zich naar hetzelfde punt rept hiervoor. Dan zijn er nog de commendation Virtues die Mario Party-gewijs de speler met de meeste kills of items belonen met een bonuspunt aan het einde van een ronde. De laatste soort Virtue die je kan halen is een Sigil Virtue. De Sigil zelf is een zijdoelstelling die je vooraf zelf kiest. Kan je die vervullen, dan krijg je de punten. De objectieven zijn gevarieerd, gaande van het uitschakelen van één specifieke tegenspeler tot het trouwen met een andere speler! (En ja, dat kan onderbroken worden, dus moet het in het geniep gebeuren.) Voor deze test zijn het er vier en zijn ze vast per personage, maar het volledige spel zal er veel meer hebben en je vrij de keuze geven. Dit is ongetwijfeld het systeem dat voor zotte interacties en zeldzame events zal zorgen in het volledige spel.

In ronde 2 en 3 steken ook random events de kop op. We zagen bijvoorbeeld een zeppelin aan de hemel verschijnen, klaar om door iedere speler ingeroepen te worden om een airstrike uit te voeren. Een andere keer was het een storm met blikseminslagen die je naar random stukken op de kaart teleporteren of sterfragmenten die je moet verzamelen en zo lang mogelijk zien bij te houden voor punten. Het ideale moment ook om de coöp te testen van dit spel. Want ja, The Duskbloods is geen kill-on-sight-spel en je kan, weliswaar tijdelijk, allianties vormen met andere spelers via een contextueel menu als je ze tegenkomt. Het helpt in vele aspecten van het spel, zoals naar elkaar teleporteren als de bliksem je wegstuurt, maar hoe je het ook draait of keert, tegen de finale is sowieso ieder voor zich, dus raak niet te gehecht aan je kompaan. Helaas was er geen andere soort ronde 4, al zou dat in de finale versie wel het geval zijn, met mogelijk unieke bazen in een PvE-setting. Ook al bevestigd is dat je in de uiteindelijke versie ook instellingen zal hebben om meteen in coöp te starten met een vriend en zelfs opties zou hebben om meer PvE- of meer PvP-gefocuste matches te krijgen, al dan niet in Ranked-formaat. De optie was er nu ook deels in de netwerktest, maar we hebben helaas geen enkele match kunnen vinden met deze settings aan.

Nog mee? Wij waren ook overdonderd. From Software gaf gelukkig een cheatsheet om het op voorhand allemaal te bestuderen, maar toch. Nu, alle info hebben is één ding; dit in de praktijk omzetten tot een efficiënte en snelle route is andere koek. Mapkennis is van vitaal belang uiteraard, maar evenzeer hoe je speelt. En in dat departement is er in The Duskbloods nog veel, veel meer te leren.

Dikke Springmuis

The Duskbloods bevat voor deze test 6 verschillende personages van de later beschikbare 10. Elkeen heeft zijn eigen speelstijl, uiterlijk, vaardigheden en Sigils om mee aan de slag te gaan. Albert, de John Duskbloods van het spel, start gebalanceerd met een vuurwapen en zwaard, terwijl Zork, het personage in steampunk power armor uit de trailer, een jetpack kan gebruiken om snel de kloof te dichten en met zijn massief stalen wapen aan het werk te gaan. Trang Lanh verkiest op haar beurt dan weer de mid-range met haar werpbare Chakram, terwijl Sniper Layla’s favoriete speelstijl letterlijk in de naam zit. De andere twee zijn het beste samen te vatten als “het Bloodborne -personage in pyjama”, met ingebouwd rallysysteem en Hunter’s Bone en “die kerel die transformeert in een T-Rex”. De cast is dus heel divers, al bezit iedereen wel dezelfde basismoves. Elk personage heeft verder 2 unieke vaardigheden en 2 passieve bonussen die een bepaalde speelstijl aanmoedigen. In ieder geval een bont allegaartje waarvan je na velen uren nog kleine details van kan leren, een beetje zoals een Hero leren in Overwatch of een wapentype in Monster Hunter. Gelukkig is er een training dummy zoals in Nightreign om te oefenen tussen twee matchen en biedt de uitgebreide tutorial in minipotjes met bots ook een perfecte leerschool.

Alle personages delen wel een aantal eigenschappen. De meest opvallende en ingrijpende zijn de sprongen. Iedereen kan meters hoog springen, heeft een vierdubbele(!) sprong en kan ook nog eens dashen in de lucht. Het speelt uitstekend, zeker gezien de verticaliteit van het speelveld, maar de gevechten met anderen zijn hierdoor verre van het Bloodborne-esque dansje dat we hadden verwacht. Aanvallen al pre-laden in de lucht of mid-sprong annuleren met een dash maken van The Duskbloods soms meer Armored Core 6 dan wat anders. Het zal wel wennen, en de gevechten waren daardoor ook niet minder intens dan in andere Soulsborne-titels. De camera, die aanvoelt als copy-paste uit Nightreign, is misschien nog wat het meeste last heeft van deze nieuwe gameplay.

Andere gedeelde gameplay-elementen: iedereen heeft een schild, iedereen heeft een parry move door te schreeuwen (vraag ons niet wat de lore-reden hiervoor is) en iedereen kan leven terugwinnen met zijn “visceral” attack, die hier een dikke beet in de nek voorstelt. Hierdoor is de kern van de combat weer het schaar-steen-papier-systeem waar we From Software-titels voor liefkozen, met een PvP waarin op elke situatie wel een antwoord is. Parry, block en break de vijand, riposte met je skills of ga voor de visceral, huppel door de lucht met een ranged aanval… Het kan allemaal. De staminameter is uiteindelijk wat het eb en vloed van het gevecht zal dicteren, dus let daar ook nog op. Overprikkelend is het zeker en vast, des te meer als dit je eerste From Soft-game zou zijn, maar eens het klikt, werkt het geweldig. Hier ook even benoemen dat ieder personage vasthangt aan diens startwapens. Er zijn geen andere in het spel te vinden, enkel upgrades om het een element te geven of passieve bonussen om het sterker te maken. Met hoe uniek de personages zijn en spelen, zijn we stiekem wel dankbaar dat je mid-match niet iedere keer een geheel nieuwe moveset moet gaan leren. En levelen gebeurt tijdens het spelen automatisch voor iedereen, dus over stats hoef je je ook geen zorgen maken.

De vijand van mijn vijand is mijn vriend

Nu weten jullie alles van de mechanics, maar hoe voelt het om The Duskbloods te spelen? Wel, om het kort te stellen: ’t is ingewikkeld. Aan de ene kant is het in de duimen weer datzelfde nerveus plezant boeltje als in andere From Software-spellen. Het is vlot, responsief, en de vijanden die je route bezaaien om die gameplay op te botvieren zijn divers, cool ontworpen en met (h)eerlijke movesets om te leren uitbuiten. De kaart is uitgebreid en bevat schitterende leveldesign. PvP is intens maar fair en dankzij de diepgaande gameplay en vaardigheden van elk personage is het nooit een op voorhand geklonken strijd. Aan de andere kant blijft het wel een PvPvE-spel, en we hebben zelf geleerd met de review van Mistfall Hunter dat dat niet altijd zonder frustratie verloopt. Duskbloods is extreem complex, dus doe je de eerste paar potjes echt nog niet mee voor de overwinning. En denk je het dan toch onder de knie te krijgen, dan moet je nu ook nog eens tonen dat je het niet enkel van je bonussen hebt, maar ook de skills hebt in PvP. Er is uiteindelijk maar één winnaar. Gelukkig wordt dat goed opgevangen door tal van kleine tweaks die het coöpsysteem, de Sigil-missies en de uitgebreide PvE-content echt aanmoedigen.

Om te beginnen verdien je geen Virtue door willens nillens te vermoorden. Ja, je vijand verliest wat punten, maar die komt steeds even sterk terug en uiteindelijk is het vaak een potentieel verlies van tijd en punten. Sterven beïnvloedt niet of je uit de match bent, enkel de Virtue-punten. Bovendien is coöp aangaan extreem gemakkelijk en biedt het veel voordelen. Je kan elkaar zien door muren, kan elkaar niet meer raken met combo’s en je hebt natuurlijk ook dubbel zoveel firepower, viermaal zelfs als jullie beiden Kin hebben. Als het je Sigil-missie is, krijg je er bovendien nog eens smak punten voor ook. Als dat niet genoeg was, is er ook een automatisch systeem om te engagen in jolly cooperation wanneer iemand op de kaart een Trespasser – de minibazen in het spel – heeft aangevallen. Met een druk op de knop kan je dat gevecht vergezellen als summon en deel je mee in de loot achteraf. Aan de mensen die het PvP-aspect van het spel betreuren, goed nieuws dus. Het spel is oprecht ook plezant als je zoveel mogelijk wil samenwerken om content te zien.

En het is doordat het PvE-aspect als het dominante naar voren wordt geschoven dat de PvP tot zijn recht komt. De ritual events zijn dan alle remmen los uitlaatkleppen tussenin de uitgebreide verkensessies en bieden een kans om je kracht te meten als een bonus, niet een verplichting. Maar doordat het punten oplevert, het een Sigil-missie kan zijn of het die van je coöppartner misschien is, wil je het eigenlijk ook echt doen. Het feit dat de laatste ronde ook eindigt in een deathmatch, maakt het vaak een spannender einde dan in pakweg de eerste boss-probeersels in Nightreign, waar je onwetendheid je vaak in seconden terug naar het startscherm stuurt met lege handen. Hier is dat met twee levens, de chaos van een free-for-all en alle powers een overweldigend, maar mooi afgebakend, deel van het Duskbloods-spektakel.

Verliezen frustreert ook veel minder dan in de klassieke PvPvE-game. Gezien er geen wapens en echte stats zijn, verliest niemand levels of gear als ze sterven, enkel denkbeeldige punten. Een comeback maken kan altijd in de PvP-rituelen en loopt het toch mis en geraak je achterop de curve, dan is een uitschakeling nog de beste beloning om de frustratie van je af te werpen en opnieuw te proberen. From Software belooft ook dat je, winnen of verliezen, alleszins toch altijd iets vrijspeelt als je naar de hub terugvliegt. The Duskbloods speelt zoals geen ander multiplayerspel op de markt en het is die frisheid die je keer op keer weer inzuigt, ondanks zijn in se competitief aspect. Er zal ongetwijfeld meer content nodig zijn om langer dan een weekend leuk te zijn, maar het spel is alleszins al goed op weg. De hamvraag blijft wel hoe goed het netwerk dan zal zijn om de competitie fair te houden.

Want om het even over de echte test van het netwerk te hebben, is het rapport toch matig. De eerste spelsessie ging niet eens door omdat de servers overbelast waren. Niemand kon inloggen in welke regio dan ook. Pas zaterdag konden de mensen spelen, maar ook toen liep het niet van een leien dakje. Een match vinden duurde toch gemakkelijk al enkele minuten, maar het was een dubbeltje op zijn kant of het dan effectief zou starten, of je dan een netwerkfout kreeg en terug naar start ging. Eens in een match liep het vlotter, maar ook daar hebben we wat desyncs, lag en zelfs één disconnect gehad. Kan gebeuren uiteraard, maar dit zijn echt de beste omstandigheden die het spel zal kennen. Het aantal simultane spelers is afgebakend; iedereen speelt docked met de lan-kabel in, enzovoort. Wat het spel gaat doen als iemand dit op McDonald’s-wifi gaat spelen met 500 ms ping of het aantal spelers even te laag is om 8 mensen uit dezelfde regio te verbinden, is nog maar de vraag. Als ze willen dat er gemeenschap ontstaat en blijft terugkomen naar The Duskbloods, hebben ze nog werk aan de winkel.

Oost west…

Tussen twee matches verblijf je in het House of Night, de hub voor het spel. Hier kan je van personage wisselen, je loadout verfijnen (in de finale versie, nu nog niet), de tutorials nog eens raadplegen en je inlezen in het verhaal. De netwerktest onthulde nog niet al te veel op dat vlak helaas. Item descriptions geven wat prijs in typische From-stijl en met hetzelfde schrijfniveau als altijd, maar van het grotere geheel leren we nog niets. Ongetwijfeld zal dit een beetje zoals in Nightreign verlopen met objectieven die je moet vervullen in andere matches en verhaalstukken in de hub. Verder was er ook geen meta progression in dit netwerk. Winnen of verliezen, je vloog gewoon terug naar de hub (na de cutscene van de moontear als je wint). De finale versie zou dit allemaal wel bevatten. Tot hoever het systeem zal rijken en welke verhalen ze te vertellen hebben, blijft helaas onbeantwoord.

The House of Night is wel nog eens de plek om alweer het uitstekende artistieke werk op te nemen. From Software ontgoochelt alweer niet, met een unieke wereld boordevol detail en een soundtrack die alle overdaad en mysterie perfect ondersteunt. De orchestratie doet uiteraard denken aan Bloodborne, maar vindt toch wel zijn eigen stijl en identiteit in de rustigere momenten. Een soundtrack die, wat ons betreft, nu al online mag vliegen (alsjeblieft?!). Het bevestigt in ieder geval wat we allemaal al wisten, en dat is dat From Software ook zijn spin-offtitels veel aandacht biedt op het vlak van worldbuilding en sfeer.

Blik op morgen

Wat betekent deze test nu voor de release van The Duskbloods? Eerst en vooral hebben we nog steeds geen vaste datum, enkel de belofte dat het nog voor 2026 zou zijn. Als het er komt, weten we wel al dat er gratis balance-updates zullen komen met mogelijk ook extra content. Hoe lang er ondersteuning komt, zal wellicht afhangen van het succes van het spel, al staat From Software er niet om bekend om van hun spellen een live service te maken. Nightreign kreeg ook updates, maar sloot uiteindelijk af met een betalende DLC en kan nu ongeveer als afgewerkt beschouwd worden. The Duskbloods zou dus ook wel eens deze route kunnen uitgaan.

Anderzijds valt of staat zo’n spel met zijn community en zal deze enkel blijven plakken als er genoeg variatie zit in elke ronde. De finale versie zou 3 maps hebben, meer dan 10 personages en Sigils bieden én nog een hoop meer bazen en finales toevoegen dan we nu al gezien hebben. Als dit allemaal met elkaar kan interageren, zijn de mogelijkheden vrij uitgebreid. Plak daaraan de variatie van PvP-gevechten en er zou normaal genoeg te doen moeten zijn. Grootste pijnpunt nu zijn de servers. Die sloegen, zoals gezegd, nog geen goed figuur.

Krijgen ze het echter allemaal gefixt, dan zal The Duskbloods zonder twijfel één van de meest unieke spellen in zijn genre zijn en in de catalogus van From Software. Of je er een Switch 2 en onlineabonnement voor moet aankopen, is misschien wel nog een brug te ver, maar als je ooit de kans krijgt om dit eens te proberen, moet je deze eigenzinnige ervaring eens in handen nemen.

Om op een persoonlijke noot te eindigen: ik ben zelf niet de grootste fan van competitieve multiplayergames. Een nieuwe singleplayertitel had me ook meer gezind en de Switch 2-exclusiviteit maakt het ontdekken van een nieuwe titel van een van de beste ontwikkelaars in de business echt nodeloos onpraktisch. Maar ondanks dat scepticisme, betrapte ik mijzelf erop steeds weer een match te willen lanceren. Dat gezegd zijnde, heb ik na 16 matches en 1 overwinning wel mijn plezier gehad met deze test. Als de finale versie meer metacontent biedt, ook pure PvE-content bevat en dieper zijn wereld uitdiept, zie ik me met plezier Lowanro nog eens bezoeken. Als het echter blijft bij ‘potjes winnen maar nu met meer keuze’, vrees ik dat The Duskbloods aan mij voorbij zal gaan, al blijft de kwaliteit ontegensprekelijk. De toekomst zal zeggen of From Software alweer een geniaal risico neemt, of misschien beter terug focust op waar zijn doelpubliek naar hunkert: single-playeravontuur.

Nog niet uitgelezen? Dan vind je hieronder wat we nog zoal gespeeld hebben deze zomer!

• Marvel Tokon: Fighting Souls is alweer een schot in de roos voor Arc System Works
• We waren zelfs uitgenodigd voor de Belgische launchparty van Tokon in Kinepolis Antwerpen!
• Agent 64 is dé definitieve ode aan Goldeneye 007.
• Mistfall Hunter doet een verdienstelijke poging om ARPG en extractie-shooter te combineren.
• Dave the Divers DLC In the Jungle verlengt de levensduur van het geweldige indiespel met een hoop activiteiten en een nieuwe zone.
• Mina the Hollower is een retro Bloodborne en moderne Link’s Awakening in één.