Teenage Sex and Death at Camp Miasma review: geef je over aan je gevoel

We spreken al enkele jaren van een ware Summerween, maar dit jaar zijn de horrorfilms voor de grote vakantie uitgekomen. Behalve deze Teenage Sex and Death at Camp Miasma, waar het filmminnende internet nogal hard op gaat. Is dit een hype of echt een instant hit? Wij gingen zelf eens kijken.

Camp Miasma?

Teenage Sex and Death at Camp Miasma gaat over de fictieve slasherfranchise Camp Miasma. Denk genre Halloween, A Nightmare on Elm Street of Friday the 13th. De originele film stamt uit de jaren 80 en heeft reeds een groot aantal sequels op zijn naam, waarvan de kwaliteit steeds meer afneemt. In deze reeks is er een steeds terugkerende villain genaamd Little Death. Dit is de geest van een gepest kind. Dit kind werd door hun ouders opgevoed als zowel een jongen als een meisje en voelt zich eigenlijk geen van beiden of net allebei. De andere tieners op kamp begrijpen dit uiteraard niet en het pesten loopt zodanig uit de hand dat ze het kind verdrinken in het naastliggende meer. Om de zoveel tijd komt Little Death uit het meer om met hun speer iedereen af te slachten.

En dat brengt ons naar het heden. Jonge filmmaker (en queer persoon) Kris Williams is aangenomen om de filmreeks Camp Miasma te rebooten. Ze weet dat ze voornamelijk is aangenomen om de franchise (zoals je hierboven kon ontwaren) een nogal transfobe opzet heeft. Door Kris aan te nemen hoopt de studio om het jongere (en woke) publiek aan te trekken. Maar Kris heeft echt ook een persoonlijke connectie met de filmreeks. Ze zag deze reeds op jonge leeftijd en is oprecht fan van de reeks en ze kan dit plaatsen in de zeitgeist van toen. Haar grootste doel is echter om actrice Billy Presley terug te krijgen voor haar reboot. Presley was the final girl in de originele Camp Miasma. Billy is echter na de originele Camp Miasma van de radar verdwenen en weigerde terug te keren voor de sequels.

Kris gaat bijgevolg op zoek naar Billy en komt erachter dat Billy het kamp waar de originele Camp Miasma opgenomen werd heeft opgekocht en daar al jaren woont. Kris besluit dus in het midden van de winter naar daar af te zakken. En wanneer Kris en Billy elkaar ontmoeten, begint Teenage Sex and Death at Camp Miasma echt.

Een duo draagt de film

Zoals je hierboven leest, is de opzet een hele boterham. Dit is de derde film van Jane Schoenbrun, die hiervoor We’re All Going to the World’s Fair en I Saw the TV Glow gemaakt heeft. Samen met Teenage Sex and Death at Camp Miasma vormt dit de ‘Screen-trilogy’ van Schoenbrun. Hun films zijn niet altijd heel makkelijk om te kijken omdat er heel veel subtekst aanwezig is. Vaak is transseksualiteit of gendertwijfel een belangrijk thema in hun films. Als cis-persoon is dit niet altijd makkelijk mee te krijgen. In bijvoorbeeld I Saw the TV Glow begreep ik niet echt helemaal wat Schoenbrun wou zeggen, maar toch slaagde die erin om via emoties en sfeer mij een soort van begrip te geven. Hierdoor voelde ik veel meer dan ik initieel zou denken bij deze film. Teenage Sex and Death at Camp Miasma is dan iets rechtlijniger en meer toegankelijk (je hoeft de vorige films trouwens niet gezien te hebben). Toch is het naar het einde toe ook allemaal wat abstracter dan we gewoon zijn.

De twee hoofdrolspelers zijn Hannah Einbinder (Hacks) als filmmaker Kris Williams en Gillian Anderson (Sex Education) als actrice Billy Presley. De hoofdrol is overduidelijk voor Einbinder, maar haar personage wordt doorheen haar ontmoeting met Billy steeds meer aangetrokken tot de actrice. Het is dus voor ons als kijker ook belangrijk om de aantrekking van Billy te voelen en Gillian Anderson brengt dat onwaarschijnlijk goed in beeld. Dat mysterieuze en verleidelijke brengt zij als de beste naar boven. Dit staat dan in contrast met het bedeesde beeld van Einbinder.

Een film in een film

Bovenop het verhaal van Kris en Billy krijgen we ook stukken te zien uit de originele Camp Miasma-film (en uit het zesde deel van de franchise). In deze film krijgen we veel jong talent te zien, zoals Jack Haven (Atypical), Arthur Conti (Beetlejuice Beetlejuice) en Eva Victor (Sorry, Baby). Natuurlijk hebben we hier ook een jonge Billy Presley nodig, waarvan de rol naar Amanda Fix (Daisy Jones & the Six) gaat. Haar personage heeft weinig gemeen met de versie die Anderson speelt, maar dat komt wel naar boven in de verdere ontwikkeling van het personage.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma trakteert ons eigenlijk een beetje op twee films. Want we krijgen zoveel te zien van de originele Camp Miasma (met de nodige jaren 80-korrel in het beeld) dat het echt als een volwaardige film aanvoelt. Binnen het hele gegeven van de Camp Miasma-franchise voel je wel dat er heel veel liefde zit voor de jaren-’80-slasher. De referenties zijn bijna niet te tellen en dat geeft net dat tikkeltje extra voor de liefhebbers.

Zoals ik hierboven al heb aangehaald, is de hele opzet van Little Death een beetje transfoob en dat is bewust gedaan. Dit komt niet uit het niets. Kijk eens naar Psycho of Silence of the Lambs. Ook hier wordt het idee van transeksualiteit gezien als iets geschift. Via het personage van Kris slaagt Schoenbrun erin om deze oude films zowel te eren als er kritiek op te geven. Zonder ooit met een belerend vingertje te wijzen. Ook krijgen we een beetje metakritiek op heel het studiogegeven en hoe hoge bonzen omgaan met franchises. En ook hier weer doet Schoenbrun dat op een heel natuurlijke manier.

Misschien toch niet voor iedereen. Maar misschien ook weer wel

Op het afgelopen filmfestival van Cannes ging Teenage Sex and Death at Camp Miasma naar huis met de Queer Palm. Hierdoor gaan velen op voorhand misschien denken dat ze niet het doelpubliek zijn voor deze film. Maar het tegendeel is waar. Het hoofdpersonage Kris is dan misschien zelf queer, maar de boodschap van Teenage Sex and Death at Camp Miasma is veel universeler. Uiteindelijk draait veel rond liefde, en dat het personage nu toevallig queer is, verandert daar niets aan. Eigenlijk is het zelfs volledig bijzaak. Als de hoofdpersonages nu cis waren, zou er niets aan het verhaal of de boodschap wijzigen. En laat dat nu misschien de belangrijkste les uit Teenage Sex and Death at Camp Miasma zijn. We zijn allemaal gewoon mensen met gelijkaardige gevoelens.

Of Teenage Sex and Death at Camp Miasma nu een film is voor iedereen, dat denk ik niet. En dat heeft meer te maken met hoe abstracter en meta het verhaal wordt in de tweede en derde act. Ik kan hier moeilijk over uitweiden zonder spoilers te geven. Maar de boodschap is wel dat je vooral moet voelen en niet met je hoofd moet kijken. Voor een breed publiek dat meer rechtlijnigheid gewoon is, zal dit voor velen eerder een afknapper zijn. Maar als je je eenmaal overgeeft aan je gevoel, is Teenage Sex and Death at Camp Miasma het volledig waard. En dankzij de film in een film is het ook een heerlijke ode aan het klassieke slashergenre.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma speelt momenteel in de bioscoop.