Mistfall Hunter review: action RPG in een extraction shooter-keurslijf

Extraction shooters zijn sinds het succes van de survival mode van The Division niet meer weg te denken uit het landschap. Het genre, waarin je alles riskeert in de hoop uit een arena vol andere bloeddorstige spelers te geraken met extra punten of materialen, kent vele telgen met evenveel gimmicks om zich te onderscheiden van de concurrentie. Escape From Tarkov drukte als eerste zijn stempel op het genre met zijn hyperrealistische first-person-gameplay. The Hunt Showdown bracht op zijn beurt dan wat meer fantasie-elementen in de mix, terwijl de recente Arc Raiders hetzelfde recept in 3rd-person-perspectief populariseerde. Marathon, dat andere spel van Bungie, pakt dan weer uit met zijn unieke visuele stijl maar vooral verschillende speelbare klasses. Evenveel verschillen als titels dus. Eén ding hebben ze wel gemeen: het zijn schietspellen. Wat als je deze formule nu eens toepast op het action-RPG-genre? Dat is de vraag die Mistfall Hunter probeert te beantwoorden. En ook al zijn er nog heel wat plooien glad te strijken, doet ontwikkelaar Bellring Games alvast een verdienstelijke poging met hun allereerste game ooit. We riskeren leven en loot om jullie deze review te brengen!

Fear the Gyldenblood

Als multiplayer-focused spel moet je van het verhaal van Mistfall Hunter geen Boon-literatuurprijs verwachten. Wat het wel doet, is zijn uitgebreide lore inzetten als overtuigende achtergrond (en excuus) om spelers een desolaat land in te jagen op zoek naar grondstoffen en gevechten tot de dood. In de wereld van Mistfall hebben de Noors-geïnspireerde goden het aan de stok gehad met familie buiten hun pantheon… En hebben die strijd ook verloren! Resultaat: hun vergoten bloed vloeit over het land en brengt twee nieuwe fenomenen voort: Gyldenmist en Gyldenblood.

Het eerste is een vreselijke vloek die iedereen die de mist inademt transformeert in een gecorrumpeerde, doorgeslagen versie van zichzelf. Het tweede is het gekristalliseerde bloed van de gevallen goden, en in een land waar plots geen regels en zekerheden meer zijn, is dat ineens het meest waardevolle goed op aarde geworden. Want te midden van heel die chaos is niet alles verloren. Een mysterieuze en onsterfelijke vrouw genaamd Dew ontfermt zich over de laatste veilige haven van de mensheid en die van gevallen krijgers. Ze worden onder haar bewind onsterfelijk om zo de door Gyldenmist getroffen regio’s terug in te kunnen duiken op zoek naar gerief dat de mensheid in stand kan houden. Later zal blijken dat Dew een fragment is van de laatste overlevende godin, die van het lot. Of ze dit allemaal doet uit de goedheid van haar hart is de hamvraag, maar ze doet het allemaal alleszins niet voor je schone ogen. Want onsterfelijk zijn, betaal je niet in eigen bloed, maar in de Gylden-variant…

We verwoorden het hier alsof we de poëtische Edda aflezen, maar ook al is de inspiratie en uitvoering van de lore wel geslaagd, het zijn en blijven excuses voor gameplay. De Gyldenmist vervangt de anders onverklaarbare cirkel die het speelveld om de paar minuten verkleint; de corrupted zijn de perfecte reden om datzelfde speelveld vol monsters en bazen te steken en Dew en haar Gyldenblood zijn er droogweg om respawnen te rechtvaardigen en een andere munteenheid dan gouden munten te hanteren. Allemaal niets mis mee, maar als je tot deze titel werd aangetrokken door de tag ‘soulslike’ op Steam, weet dat ze dan bedoelen dat je kan rollen en er een staminameter is, niet dat je de mysteries van een duistere wereld gaat ontrafelen op basis van vlaagjes verhaal en cryptische omgevingsvertellingen. Desalniettemin zijn er hier en daar een paar leuk gebrachte story beats en zijverhalen wanneer je er de missies voor volbrengt. Baadt het niet, dan schaadt het niet.

Unreal 5 déjà-vu

Heel die dark fantasy-achtergrond, gemengd met Noorse mythologie, zorgt wel voor een visueel aantrekkelijke wereld. De vikingthema’s en huisjes, de heerlijk gore en toch folkloristische monsterdesigns, de donkere wereld overgoten met goud als symboliek voor de oppervlakkige maar vergane glorie van de wereld… We hebben al veel lelijkere extraction shooter-werelden gezien. Althans qua design. In de uitwerking is het soms wat plat qua kleur en belichting en het geheel heeft toch wat last van de typische Unreal Engine 5-allure. De engine doet zijn werk uiteraard naar behoren, maar het is tegenwoordig zo de defacto engine geworden voor high fidelity-/fotorealistische graphics, dat veel spellen die hierop draaien wat hun eigenheid verliezen. Het camerastandpunt en de default movement heb je al duizend keer gezien. Net zoals je spelersmenu met tabjes bovenaan voor elk onderdeel van je inventaris, dat pijnlijk generische actie RPG schreeuwt. Het spel is opnieuw verre van lelijk, en al zeker niet voor een online multiplayer-only game. Het had wat ons betreft misschien wat unieker geweest zonder veel van de standaardinstellingen in Unreal 5 klakkeloos over te nemen.

Want – publiek geheim #1 in gameland – Unreal 5 is niet zonder problemen of bugs. Mistfall Hunter dus ook niet. De eerste die we optekenden waren flikkerende vuren op fakkels en andere, maar het hele partikelsysteem van Unreal is waar het meeste van de problemen vandaan komen. Denk aanvallen wiens partikelseffecten niet uitlijnen met het wapen, of effecten rond bomen die plotseling poppen omdat je de zone achterwaarts bent binnengelopen. Zonder de nodige driverupdates en patches van de ontwikkelaars hadden we ook heel wat stuttering in sommige delen van de kaart of bij het lanceren van een expeditie. Allemaal kleinigheden die de match niet beïnvloeden (al kan je wel een boom opzetten over hoe pijlen maar al te graag in onzichtbare stukken decor haperen) maar wel de immersie breken. Plus, het komt gewoon wat amateuristisch over dat net zoiets kleins niet te fixen viel voor de full release, terwijl een cashshop en battlepass (later hierover meer) dan wel met alle toeters en bellen geïmplementeerd zijn. Mistfal Hunter is uit uit, niet in free-to-play early access, iets waar je op basis van de prestaties en visuele uitvoering soms over zou twijfelen.

Over builds en bogen

De gameplay van Mistfall Hunter is exact wat je zou verwachten van een ARPG en een extraction game respectievelijk. Aan de RPG-zijde heb je verschillende speelbare klassen, over de schouder-combat met staminabeheer, ontwijkrollen en een resem skills met cooldown timers. Mistfall heeft zelfs zijn eigen versie van de Estus Flask! Aan de extraction-kant heb je een gameloop waarbij je een vaste map verkent op zoek naar gekleurde loot, op tijd moet zien te extraheren uit die map om alles mee naar huis te pakken en een hub waar je met die zuurverdiende materialen je kamp mondjesmaat kan upgraden. In een vacuüm en op zichzelf helemaal niets baanbrekends, en spelers van deze of beide genres gaan zelden tot niet van hun stoel vallen met de gemaakte designkeuzes. Wat niet betekent dat de som van beide niet groter kan zijn dan zijn individuele onderdelen, en het is net daar dat Mistfall Hunter zijn weinige – maar niet onbestaande – innovaties doorvoert.

Voor we daar geraken, even inzoomen op de combat en de verschillende classes. Net als de gameplay breekt ook deze selectie geen conventie. Alle archetypes zijn aanwezig. De oké-in-alles-maar-uitstekend-in-niets krijger, de boogschutter, de tovenaar, de healer cleric, de tank met zwaar schild en uiteraard ook de snelle maar bijzonder fragiele backstabber met twee dolken. Een kleine maar uitgebreide character creator later en we zijn al vertrokken voor een eerste potje. Het enige waar Mistfall (enigszins) in uitblinkt, is dat al deze classes twee verschillende speelstijlen hebben dankzij hun wapen-loadout. De krijger kan zijn zwaard en schild ruilen voor een hamer met meer oomph; de tank mag zijn schild ruilen voor een zweihander waarmee je vijanden kan afweren en ga zo door. Dit kan ook wanneer je wil tijdens het spelen, waardoor je vriend en vijand kan verrassen met die plotse stijlbreuk. Enkel de cleric moet dit op voorhand bepalen, aangezien de makers blijkbaar dachten dat een knokkende healer misschien te ingewikkeld zou zijn voor de PvP-balans. Daarnaast heeft elke class ook zijn eigen skills en talent tree om punten in te spenderen tot het maximale level van twaalf. De meeste van deze talenten zijn eerder numerieke bonussen maar samen met de wapenkeuze, skill loadout en passieve buffs op je gear, is er toch wel de mogelijkheid om van een personage jouw personage te maken. Natuurlijk is er al een meta en objectief betere keuze in al die builds, maar dat zal wel veranderen en verbuigen naarmate de in-game seizoenen vorderen.

Combat werkt alleszins naar behoren, zowel met controller als muis/toetsenbord, en buiten wennen aan het gebrek aan lock-on, is alles vrij intuïtief. Het feit dat de meeste monsters oneindige poise hebben en zelden onderbroken worden door zelfs je sterkste aanvallen is irritant, maar overkomelijk. De grote “maar” voor de gameplay van Mistfall Hunter is echter het verschil in gevoel tussen melee en ranged classes. Waar de melee-vechters gewicht en momentum bezitten in zowel aanvallen als animaties en verdomd fijn zijn om te spelen, zijn de schutters in Mistfall Hunter oprecht flauw. De aanvallen voelen aan alsof je papieren vliegers gooit en betrekken je ook amper in dat typische eb en vloed van soulslike-gevechten, waarbij je zorgvuldig je openingen moet inschatten afhankelijk van je wapen en stamina. Ranged spelen is een point-and-click-avontuur op z’n best, maar gezien de balans hier bewaard moet worden ten opzichte van de melee-vechtersbazen, is het op z’n slechtst echt gewoon vervelend traag. Alleen zijn dit de sterkste classes van het spel want range > melee, of je het nu door de PvE- of PvP-lens bekijkt, waardoor ze dus strategisch de slimmere keuze maken. En dat leidt wel tot enkele problematische situaties als je elkaar tegenkomt…

Loopgravenoorlog

PvP staat uiteraard centraal in een extraction shooter en dat is voor Mistfall Hunter niet anders. Je kan het spel solo of in trio betreden, al geldt dit enkel voor de eerste van de twee maps in het spel. De andere, Brandrgarde, is enkel te betreden in groepjes van drie en vanaf level 5. Sound design is in Mistfall uitstekend, en wie goed luistert en strategisch te werk gaat, kan eenvoudig de overhand hebben op een onoplettend groepje. De pret en adrenaline eindigen daar weliswaar. Mistfall Hunter is een ‘kill on sight’-ervaring. We hebben tientallen keren geprobeerd om via chat, emotes en proximity voice chat wat goeie wil en samenwerking te forceren, maar tevergeefs. Vaker dan niet heeft de boogschutter of tovenaar al een projectiel gelanceerd nog voor je je menu open krijgt, want – wederom – dat is het punt van op afstand spelen. En in het zeldzame geval dat het lukt, maakt de permanente friendly fire van die impromptu samenwerking het quasi onmogelijk om eender welke PvE-content samen te doen.

Maar zodra het gevecht met anderen start, zakt het kaartenhuisje ineen. Melee-personages hebben niet veel andere keuze dan te proberen de kloof te dichten terwijl ze een regen van projectielen op hun dak krijgen. Diezelfde schutters hebben niet veel anders te doen dan geleidelijk naar achter te stappen, want de loopsnelheid van elke klasse is exact dezelfde. Dat iedereen bijna instant kan healen zonder poise break of andere hitstun met de estus flask, laat de gevechten aanslepen dat het geen naam heeft. Als er geen lid van de tegenstand een fout maakt en zich per abuis afsplitst van het team, mondt het bijna altijd uit in een loopgravenoorlog waar iedereen verliest, daar de tijd dan ieders echte vijand wordt. We hebben al PvP-gevechten gehad waar iedereen uiteindelijk gewoon gestorven is aan de Gyldenmist na 10 minuten knokken. Boeiend!

Bovendien is er te weinig belonends aan teamplay en zo’n overwinning. Klassen zoals de cleric en de tank hebben vaardigheden die je team kunnen versterken, maar deze hebben lang niet de impact die ze op papier lijken te hebben. Je bent echt altijd beter af om alles in damage te steken voor het geval je afgesplitst raakt van je groep. Tegelijk is een win maar half zo nuttig als in andere spellen in het genre. De uitrusting die je krijgt van verslagen spelers hangt af van diens klasse. Als die dus geen goeie loot heeft kunnen verzamelen en niet jouw kleren deelt, heb je eigenlijk gewoon centjes verdiend of vulling gevonden voor je inventaris tot je beter vindt op de kaart. En als een win al niet bevredigend aanvoelt, beeld je dan in hoe frustrerend het is om de duimen te leggen en al je gear te verliezen. Het resultaat is dat de beste plek om zinvol PvP te doen net buiten de arena is van een nietsvermoedend team dat de PvE-baas aan het leggen is. Een speelstijl die veel opbrengt maar vooral beloond wordt wanneer je als team in een Discord-call de perfecte hinderlaag kan afspreken met een stel schutters in de ploeg. De implicatie is dan wel dat je enige plezier in dit spel dan komt van andermans avond te ruïneren. Voer voor psychologen, ongetwijfeld…

Vallen en opstaan

Helemaal niets mis mee en inherent aan het genre, maar we hebben het gevoel dat dit toch meer wringt dan in de extractie shooters, waar het gebalanceerd(er) arsenaal van alleen maar vuurwapens en een heersend verdedigersvoordeel zulke situaties evenwichtiger en spannender maken. Zeker gezien Mistfall Hunter met zijn soulslike-tag toch ook een hoop spelers aantrekt die hier zijn voor het RPG- en PvE-gedeelte. Mistfall heeft in dat departement gelukkig wat goeie ideeën om deze spelers op te vangen. De kleine bazen en grote Mistlords op elke map zijn op zich al leuk gedaan. Coole patronen, leuke settings en originele gimmicks maken ze, meer dan de PvP, een trekpleister die je moet bezoeken. Het goede idee hier is dat ze spelers ook belonen met een safe zone, waar je bovendien ook één revive krijgt, mocht het ergste gebeuren. Eens in de baasarena kunnen andere ploegen er tijdelijk niet meer bij en bij de Mistlord – de grote eindbaas van een map – is die barrière zelfs actief tot die de pijp aan Maarten geeft. Hun beloningen zijn, opnieuw in tegenstelling tot de PvP, wél de moeite waard. Komisch genoeg kan je er de eerste weken van de launch zelfs een Alienware-pc mee winnen. Probeer dat maar van een random boogschutter te krijgen!

Natuurlijk is deze bazen leggen geen fluitje van een cent en moeten zowel je personage als je uitrusting van voldoende hoog level zijn om dit nog maar te overwegen. Onderweg al je spullen verliezen is echter altijd mogelijk door de permanente PvP. De setback van al die gear verliezen zou niet alleen frustrerend zijn, maar het tijdverlies om al die spullen terug te bemachtigen is niet te onderschatten. Om dit probleem op te vangen, bevat Mistfall alweer een aantal goede ideeën die de combo ARPG/extraction game proberen te doen werken.

De eerste oplossing is combat bags. Deze voorwerpen met beperkt gebruik gunnen je terug een hele uitrusting van éénzelfde zeldzaamheid die je mag houden als je de volgende missie succesvol kan extraheren. Zo niet, verlies je gewoon een combat bag en mag je opnieuw proberen. Deze bags kan je vinden en maken, maar krijg je ook als je 3 keer op rij in de pan gehakt wordt door een andere speler. Het andere goede idee is de forge, vooral gecombineerd met de scavengers guild. In het ene kan je wapens laten maken die beter zijn dan wat je kan vinden op de map, de andere laat je toe de materialen hiervoor te gaan ophalen terwijl je niet aan het spelen bent. Samen betekent het dat je je zuurverdiende maar verloren gerief terug kan opbouwen tussen je speelsessies door en dus zo de onvermijdelijke grind toch ietwat kan verzachten.

Premium shop

Mistfall Hunter heeft dus ideeën en identiteit, maar het is en blijft een extraction game en dat is nu eenmaal een genre dat je mag of niet. Heb je de smaak te pakken, dan ben je met 6 personages en een hele basis tot max level te brengen al tientallen uren zoet. Om nog maar te zwijgen over de inherente herspeelbaarheid als je gewoon leeft voor de kick van PvP. Toch kan je het nog verder drijven met talrijke quests, een persoonlijke en seasonal tracker die premium munten oplevert, timed events, daily challenges en zelfs een battlepass. Die laatste komt verbonden met een cosmetics-shop waar je dingen uit verdient via de battlepass of voor kan betalen met de te winnen premiummunt. Nu, en dat kan een punt van kritiek zijn voor sommigen, kan je deze munten ook kopen met echt geld. De prijzen zijn vrij absurd, met één bundel die net geen €100 kost. Maar het is allemaal cosmetisch, niets wat het evenwicht van het spel om zeep helpt. Een keuze die je ultiem zelf maakt, maar dus op zich niet nodig is. En het valt, althans bij de launch en de vele gulle giften van de devs, nog mee om die premiummunt in het spel te verdienen om zo de battlepass te bekostigen. Dé vraag is gewoon of ze de ontwikkeltijd die gestoken was in al die kostuums niet beter hadden gebruikt om de bugs uit hun game te patchen.

De lange levensduur hangt echter puur af van jouw plezier in het extraction-genre. Kom je over voor de soulslike-combat en de bazen, dan ga je mogelijk sneller uitgekeken zijn op de titel. Er zijn maar 5 minibosses en twee Mistlords bij het schrijven van deze review. Hiervoor gaan is de moeite, maar een grindy bedoeling als de PvP je niet kan bommen. Elke ronde opnieuw hetzelfde doen, duizend keer op interact duwen om dezelfde hoop kisten open te doen in de hoop net genoeg materialen te verzamelen voor een level-up van het kamp, en dat allemaal zonder dat een random Joe je het laatste uur opnieuw verplicht te doen omdat die je molt voordat je kan extracten… Het is een gruwelijke grind naar die bosses, zeker alleen. Er zijn gelukkig matchmakingtools en LFG-commando’s in het spel, maar als je kan, speel dit met twee vrienden in een call en bedank ons later. Er is ook crossplay en matchmaking in het spel, dus voor de lage prijs van €25 kan je wel twee mensen in je crew warm maken op hun platform van keuze. De matchmaking zelf is soms nog wonky, maar zodra de pot start, hebben we nooit verbindingsproblemen of zware lag ondervonden.

Moet je Mistfall Hunter dan spelen? Als je een ARPG-fan bent en je bent nieuwsgierig hoe dit in een PvPvE-keurslijf past (al dan niet met het oog op The Duskbloods later dit jaar), dan is Mistfall Hunter een leuke intro voor het subgenre. De combat kon naar ons gevoel wat beter, maar de vele opties en builds maken het toch nog fun om vooruitgang te boeken en competent gemaakte bazen uit te dagen. Wees je gewoon bewust van de valkuilen van het extractiegenre, maar wie weet is dit dan waar je de smaak te pakken krijgt voor deze meedogenloos competitieve ervaring. Ben je extraction shooters gewoon, dan gaat het gebrek aan nieuwigheid in dat departement, gecombineerd met de verwaterde schutterervaring, misschien te weinig vlees in de kuip hebben. In het beste geval geeft het je misschien zin om een “echte” soulslike te proberen (in welk geval wij onmetelijk jaloers zijn dat jij die nog allemaal zonder voorkennis mag ervaren). Zijn extraction games in het algemeen totaal niet je ding, dan zal Mistfall Hunter helaas niet de titel zijn die je van mening doet veranderen. De grind en onverbiddelijke PvP van het genre zijn hier zo goed als hetzelfde als in de shootervarianten.

Bega je een miskoop met Mistfall Hunter? Nee. Zijn de matige reviews op Steam gegrond? Sommige. Is Mistfall Hunter dé sensatie en sleeper hit van het jaar die je nu moet gaan spelen? Helaas niet. Maar voor hun allereerste game onderneemt Bellring Games alleszins een lovenswaardige poging om twee populaire genres met elkaar te mengen.

ROADMAP

Veel is er nog niet gekend buiten dat seizoenen elkaar gaan opvolgen, dat seizoen twee een nieuw wapen brengt voor de boogschutter en dat we in tussentijd Twitch-drops krijgen. Wel hebben de ontwikkelaars al laten weten dat ze overwegen een solo-modus toe te voegen aan de tweede map en te onderzoeken of een PvE-modus haalbaar zou zijn.

Onze recente reviews

• Dave the Divers DLC In the Jungle verlengt de levensduur van het geweldige indiespel met een hoop activiteiten en een nieuwe zone
• Assassin’s Creed Black Flag Resynced is een waardige remake
• The Adventures of Elliot: The Millenium Tales steekt Oracle of Ages-gameplay in een Octopath-jasje.
• 007 First Light is een goed Bond-avontuur en misschien wel het beste spel van de Britse spion ooit.
• Mina the Hollower is een retro Bloodborne en moderne Link’s Awakening in één.