Don’t Say Good Luck review: een bekend recept, subliem gebracht

Netflix heeft de voorbije jaren een handje geholpen aan de opmars van de Sandler-dynastie. Na Sadie Sandlers eigen vehikel is het nu de beurt aan haar zus Sunny, die op zeventienjarige leeftijd al 26 filmcredits op haar naam heeft staan dankzij de niet-aflatende steun van haar vader Adam. Met Don’t Say Good Luck, geregisseerd door Julia Hart, krijgt ze eindelijk een rol waarin je haar ook echt opmerkt. En dat is knap, want het verhaal zelf heb je op papier al vaker gezien.

Een musical en een diagnose

Sophie (Sunny Sandler, Happy Gilmore 2, You Are So Not Invited to My Bat Mitzvah ) is een aanstormend musicaltalent dat aast op de hoofdrol in de schoolproductie van Waitress. Buiten de repetities heeft ze een hechte band met haar moeder Elizabeth (Melanie Lynskey, Two and a Half Men, Yellowjackets), haar vader Ted (Max Greenfield, New Girl, The Neighborhood) en haar twee jongere tweelingbroertjes. Net wanneer Sophie die felbegeerde hoofdrol binnenhaalt, verschuift de grond onder haar voeten: het nieuws komt dat de kanker van haar moeder is teruggekeerd, na jaren in remissie.

Interessant weetje: de film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat scenariste Laura Hankin zelf meemaakte. Dat verklaart meteen waarom de moeder-dochterdynamiek zo authentiek aanvoelt, en waarom kleine details, zoals de spanning tussen grootouders en ouders en de manier waarop een tiener nieuws over ziekte verwerkt, nooit geforceerd overkomen.

De “pie-metafoor” als spiegel

Dat Sophie net Waitress instudeert, is geen toevallige keuze. Die musical draait om een vrouw die via het bakken van pies (taarten) grip probeert te krijgen op een leven dat ze niet meer in de hand heeft, en zichzelf herontdekt ondanks de omstandigheden. Dat thema van doorzetten, van iets moois maken uit iets moeilijks, legt Julia Hart bewust naast Sophies eigen verhaal. Het is een subtiele maar doeltreffende manier om een klassiek gegeven, ziekte, verlies, opgroeien, een extra laag te geven zonder dat de film het met de haren erbij sleept.

Bekende ingrediënten, verrassende uitvoering

Op papier is er weinig nieuws aan Don’t Say Good Luck: een dead-mom-drama met een zieke ouder, een kind dat moet opgroeien terwijl het leven blijft doorgaan, en een schoolmusical als symbolische ondertoon. Dat sjabloon hebben we al vaak gezien. Wat de film wel onderscheidt, is niet zozeer wat er verteld wordt, maar hoe. Julia Hart bewees met Fast Color en Stargirl al vaker dat ze uitblinkt in het regisseren van jonge acteurs en het geloofwaardig neerzetten van personages die op het eerste gezicht simpel lijken. Ook hier regisseert ze het verhaal met een precisie en ingetogenheid die het net dat tikkeltje geloofwaardiger maakt dan je van dit genre gewend bent.

Fantastische vertolkingen dus, vooral van Sunny Sandler, die me doorheen de hele film overtuigde van haar talent, zang inbegrepen. Na kleinere rollen naast haar vader in films als You Are So Not Invited to My Bat Mitzvah, is dit de eerste keer dat ze een film echt draagt, en ze doet dat zonder ooit geforceerd of overdreven te acteren. De moeder-dochterrelatie is iets speciaals, en de film vangt zowel de mooie als de moeilijke kanten daarvan. Melanie Lynskey is perfect als de moeder die met kanker kampt: nooit overdreven, altijd geloofwaardig in die balans tussen vechten en moe zijn van het vechten.

Ook de bijrollen zijn belangrijk: Max Greenfield als een vader die zijn eigen paniek probeert te verbergen, en Steve Buscemi (Boardwalk Empire, The Big Lebowski, Reservoir Dogs) en Bebe Neuwirth (Cheers, Chicago) als de grootouders die met de beste bedoelingen net iets te veel controle proberen te grijpen. Niemand van hen krijgt heel veel schermtijd, maar elke scène voegt iets toe aan het grotere geheel in plaats van gewoon opvulling te zijn.

Geloofwaardig tot in de details

Ook op technisch vlak zit “Don’t Say Good Luck” goed in elkaar. De cinematografie kiest bewust voor warme, ingetogen kleuren die nooit te veel de nadruk leggen op het drama, en houdt zo een zekere lichtheid vast, zelfs in de zwaardere scènes. Het productiedesign, van de huiselijke keuken tot het schooltheater, voelt herkenbaar en levensecht aan, wat de emotionele momenten alleen maar geloofwaardiger maakt.

Zwaar, maar niet verstikkend

Het is een zwaar verhaal, maar met net genoeg komedie om wat broodnodige lichtheid toe te voegen, zonder ooit afleidend te worden. Dat is meteen ook waar veel films in dit genre de mist ingaan: ofwel gaan ze te ver in het sentiment, ofwel verdrinken ze het verdriet in comic relief. Don’t Say Good Luck vindt daar een middenweg in die me nooit uit het verhaal trok, net dankzij die sterke uitvoering. Ook de musicalnummers zelf zijn functioneel: ze onderbreken het drama nooit onnodig lang, en de climax op het podium krijgt precies genoeg ruimte om te landen zonder in overdreven sentimentaliteit te vervallen.

Persoonlijk was ik klaar om te huilen, maar kwam er nooit helemaal, wat waarschijnlijk meer aan mij ligt dan aan de film. Toch is het een verhaal dat zal blijven hangen, en het behoort zonder twijfel tot de betere drama’s van dit jaar. Net omdat het weet wat het is: geen origineel verhaal, maar wel een dat met ongewoon veel zorg en vakmanschap is neergezet.

Don’t Say Good Luck is nu te zien op Netflix.