The Choral review: klassiek Brits drama

Met The Choral verschijnt redactielieveling Ralph Fiennes al voor de tweede keer dit jaar op het witte doek. We weten dat Ralph Fiennes een heel brede range heeft, dus dat het deze keer een trager historisch drama betreft, hoeft ook niet te verbazen voor deze topacteur.

The Choral focust op een koor in een dorpje in Yorkshire in het Verenigd Koninkrijk in 1916. De meeste mannen in het dorp zijn te oud of te jong om mee te vechten in de Groote Oorlog. Alle vrouwen moeten dan weer ofwel omgaan met de onzekerheden over hun geliefden aan het front of met de veelal onderdrukte gevoelens van de aanwezige mannen. Je kan je al inbeelden dat de sfeer op en top is.

Het verhaal van The Choral start met de huidige koorleider die moet vertrekken om mee te gaan vechten op het continent, dus er is nood aan een vervanger. Net terug in het dorp is Dr. Henry Guthrie, die aangeduid wordt als vervanging om het jaarlijkse optreden in goede banen te leiden. Alleen is zijn persona niet perfect voor vele inwoners of andere mensen in de koorwereld. Ruim voor de oorlog is hij immers verhuisd naar Duitsland en heeft een academische liefde voor de kunst (muziek en literatuur) van Duitse oorsprong. Daarbij is hij ook nog eens homoseksueel en openlijk atheïst. Het perfecte plaatje dus voor iemand in een klein Brits dorp in 1916.

Muziek van Duitse componisten zoals Bach, Beethoven of Handel gebruiken in het optreden is absoluut verboden, dus Guthrie landt zo op The Dream of Gerontius van Edward Elgar. Heel blij is de gemeenschap hier ook niet mee, want de tekst is sterk katholiek met verwijzingen naar het vagevuur en dergelijke, wat ook niet helemaal strookt met de Anglicaanse Kerk en haar visie. Hij krijgt van Elgar zelf de toestemming om dit stuk te mogen brengen, al verzwijgt Guthrie wel de wijzigingen die hij wil aanbrengen. Omdat hij een tekort aan mannelijke stemmen heeft in het koor, besluit Guthrie ook nog eens wat knapen te rekruteren uit het nabijgelegen militaire ziekenhuis.

Dertien in een dozijn

Ik ga met de deur in huis vallen: persoonlijk deed The Choral me weinig. Dit soort Brits drama hebben we al vaker gezien en het laagje koormuziek kon me ook niet bekoren omdat ik echt niet thuis ben in die wereld.

Regisseur Nicholas Hytner (waarvan zijn laatste werk 10 jaar geleden was, het geweldige The Lady in the Van) probeert ons zo hard mogelijk te laten voelen dat we in een tijd van meer dan 100 jaar terug zitten en ondertussen duidelijk te maken dat de boodschap de dag van vandaag jammer genoeg nog steeds geldt. Toch vind ik dat de thema’s te hard in beeld gebracht worden met een bril van het heden op.

Hytner schept een samenleving in het dorp die heel normaal lijkt, maar onderhuids merk je wel het verdriet dat iedereen voelt door de afwezigheid van hun man, vader, zoon, vriend. Iedereen leeft in een soort limbo en probeert alles te laten draaien alsof er niets aan de hand is. Alle jonge mannen zitten dan weer te wachten of ze ook een brief krijgen om naar het front te gaan of niet. De ene al met meer goesting dan de andere. De continue angst dat iemand moet vertrekken weegt op de achtergrond steeds door.

Het personage van Ralph Fiennes voelt aan als een iets te gemakkelijk hoofdpersonage. Al is het natuurlijk altijd een plezier om Fiennes te zien spelen. Maar door van zijn personage een homoseksuele man te maken die misbegrepen wordt in zijn passie voor Duitse kunst, creëer je met de bril van vandaag een heel makkelijk underdogpersonage. Hij is de typische persona non grata in het dorp die toch een belangrijke rol moet spelen en toch heel de samenleving kan samenbrengen. Even ter info: homoseksualiteit was tot 1967 strafbaar in het Verenigd Koninkrijk.

Fiennes begrijpt zijn rol als Guthrie heel goed en speelt een beetje ingetogener om zijn medespelers ook hun moment op het scherm te geven. Zo geeft hij vooral de jongere acteurs zoals Emily Fairn (House of Guinness), Amara Okereke (Andor) en Shaun Thomas (A Knight of the Seven Kingdoms) hun kans. Al kan je wel zeggen dat de focus van The Choral iets te veel op de mannen (en hun afwezigheid) ligt. En te weinig op de interessantere kant van de vrouwen zelf. Al bij al een oké filmpje, maar eentje dat je volgens mij snel terug vergeet.

The Choral speelt vanaf 8 april in de bioscoop.