A Knight of the Seven Kingdoms review: de redding van het GoT-universum

De tweede spin-off en tevens prequel van Game of Thrones heeft net zijn eerste seizoen afgerond. A Knight of the Seven Kingdoms is een feit. Later dit jaar volgt nog het derde seizoen van House of the Dragon. Maar hebben we eigenlijk nog nieuwe zaken te ontdekken in Westeros?

De boeken

We weten allemaal dat George R. R. Martin nooit zijn A Song of Ice and Fire zal afmaken. Wel heeft hij een hoop andere, voornamelijk novelles, geschreven die zich allemaal ruim voor de hoofdreeks afspelen. Zo speelt House of the Dragon zich ruim 200 jaar voor de hoofdreeks af. Over deze reeks op zich valt veel te zeggen, bijvoorbeeld dat deze een beetje in dezelfde valkuilen begint te lopen als Game of Thrones. Te veel extra willen vertellen bovenop het bronmateriaal, waardoor de focus van de hoofdlijn verdwijnt. Veel te donker gefilmd zodat je als kijker niet altijd mee bent met wat er gebeurt. En veel te serieus. En dode kinderen, altijd oppassen met dode kinderen!

Zo verschijnt A Knight of the Seven Kingdoms. De reeks, waarvan reeds een tweede seizoen in de maak is, is gebaseerd op 3 novelles. The Hedge Knight, The Sworn Sword en The Mystery Knight behoren allemaal tot de Tales of Dunk and Egg-reeks. Bij dezen hebben we opeens ook onze twee hoofdrolspelers benoemd. Dit verhaal speelt zich 90 jaar voor de hoofdreeks af en dus ook een dikke 100 jaar na House of the Dragon.

Klein verhaal

Ser Duncan ‘Dunk’ The Tall (Peter Claffey, Small Things Like These) is de schildknaap van Ser Arlan of Pennytree. Die komt te overlijden en wanneer Dunk zijn mentor begraven heeft, neemt hij het zwaard en schild over en reist naar Ashford waar hij mee wil doen aan een toernooi. Hij hoopt zo om glorie te behalen die zijn vroegere meester nooit gehaald heeft. Op weg naar Ashford ontmoet hij een kale jongen, Egg (Dexter Sol Ansell) die smeekt om de schildknaap van Dunk te mogen zijn in het toernooi. Zo komen onze twee hoofdpersonages elkaar tegen en gaat de reeks verder over hoe zij samen door het toernooi gaan en alles wat daarbij hoort. Ja, dit lijkt een beetje op A Knight’s Tale, maar is dat per se erg?

Wat als eerste opvalt, is de speelduur van de afleveringen. De eerste aflevering duurt ongeveer 40 minuten, terwijl de overige afleveringen beperkt zijn tot ongeveer 30 à 35 minuten. In totaal zijn er 6 afleveringen, wat het seizoen beperkt tot minder dan 3,5 uur. Dit hebben de makers van de reeks bewust gedaan omdat ze zo dicht mogelijk op het bronmateriaal willen blijven. De focus blijft op deze manier liggen op Dunk en Egg. Er zijn duidelijk lessen getrokken uit de andere reeksen die zich in Westeros afspelen.

Dunk en Egg vormen eigenlijk een beetje een soort buddy-duo waar humor in zit. We zouden het soms vergeten, maar in de eerste seizoenen van Game of Thrones zat dit ook. Net als humor: de woordenwisselingen tussen Tyrion Lannister en Lord Varys bijvoorbeeld of The Hound en Arya Stark. En om dit te doen werken, is casting heel belangrijk. Gelukkig is Peter Claffey een geweldige Dunk. Direct geloof je zijn oprechte goedheid en kan je enkel juichen voor deze mens.

In de opening van de reeks willen ze iets te hard tonen dat ze niet de deprimerende zwaarwichtigheid van House of the Dragon met zich meedragen door een beetje geforceerd pipi-kaka-humor op een Game of Thrones-deuntje te monteren. Voor mij was dit eerder ergerlijk, maar gelukkig vervalt de reeks hier verder niet in. De grootste minpunten van dit eerste seizoen van A Knight of Seven Kingdoms zijn direct ook te vinden in de eerste 2 afleveringen. In dit eerste uur gebeurt er eigenlijk niet superveel en is er veel namedropping van bekende achternamen uit de hoofdreeks. Dit is vooral wat sfeerschepping die voor de fans van het grotere geheel misschien aanvoelt als warm thuiskomen. Voor mij was dit eerder vrij saai en een beetje verspilling van het eerste derde van het hele seizoen.

Wordt per aflevering beter

Gelukkig wordt de reeks in een sneltempo beter. Dit is ook volledig te danken aan de pure focus op Dunk en Egg. Er wordt geen tijd verspild aan andere verhaallijnen. En dan gebeurt er in de voorlaatste aflevering iets geweldigs. Uit de andere reeksen van Westeros weten we dat de voorlaatste aflevering altijd de beste en meest cruciale is van een seizoen. En aflevering 5 van A Knight of Seven Kingdoms doet er nog een schepje bovenop door misschien zelfs de beste aflevering te zijn uit het Game of Thrones-universum.

Verhaalgewijs kan ik niet zeggen waarom zonder te spoilen. Maar er wordt gevochten. En dit wordt goed (en belicht!!!) in beeld gebracht. Je wordt zelfs in Dunk zijn standpunt gezet, wat de inleving zoveel intenser maakt dan we voorheen al zagen. Het is heerlijk om geen verheerlijkt gevecht te zien, maar de pure chaos en verschrikking die een gevecht eigenlijk is. En dan de verhaalstructuur van de aflevering, prachtig. De ontwikkeling en groei die we van Dunk te zien krijgen in maar 30 minuten is fenomenaal. En deze aflevering is onbewust de eerste kleine dominosteen die alles in gang zal zetten voor A Song of Ice and Fire.

Op voorhand had ik het niet gedacht, maar A Knight of Seven Kingdoms is wat het Westeros-universum dringend nodig had. Ontdek het zelf op HBO Max.