Tony Hawk’s Pro Skater 3+4 review: dubbele portie nostalgie

Het is een publiek geheim, nostalgie verkoopt. In 2020 wist Activision dit ook al en bracht het slim de oude Tony Hawk Pro Skater-games terug naar het heden met Tony Hawk Pro Skater 1+2. Twee voor de prijs van één, betere graphics, online multiplayer, extra content en algemeen gewoon de fun van toen naar de machines van nu brengen. De oplettende gamer heeft het al in het snotje: er zijn veel meer dan twee games in deze serie uitgekomen. Wel, na iets minder dan 5 jaar wachten is het tijd om 3 en 4 op te blinken. Gelukkig is het niet gewoon een cashgrab en is de kwaliteit ook op het appel. We trekken onze Dickies-broek en Etnies-schoenen aan, grijpen onze World Industries-plank en gaan weer op onze bek na een combo van 55 tricks om jullie deze review te brengen.

What’s in the box?

Tony Hawk’s Pro Skater is een absolute klassieker in het arcade skatespel-genre, en deze remasters zijn dat ook nog steeds in hart en nieren. Het spreekt voor zich dat je met deze 3+4-bundel de twee spellen van toen krijgt maar dan met een visuele upgrade. De upgrade is ook niet van de minste. Tony Hawk’s Pro Skater 3 kwam nog op Playstation 2 uit, dus het verschil is echt dag en nacht. Toch is THPS 3+4 meer dan dat, en ook een beetje minder. Meer omdat beide spellen nu aangevuld zijn met nieuwe levels, unieke uitdagingen en een hoop cosmetische spullen die niet in het origineel zaten. Minder omdat de story mode van Pro Skater 4 nu herleidt wordt tot de formule van Pro Skater 3.

Voor wie niet mee is, THPS4 stapte als eerste game in de reeks af van de kleine maps vol objectieven die je moest volbrengen in korte rondes van twee minuten. In plaats daarvan werd het een soort semi-open wereld waarin NPC’s je één per één en zonder tijdsdruk de opdrachten gaven. Een verandering die een succes was, want alle games die nadien kwamen, behielden dezelfde structuur. In deze remake dus niet. Een stap achteruit zullen sommigen wellicht vinden, al wordt het daarom ook niet plotseling een slecht spel natuurlijk.

Je kan dit wel ietwat omzeilen. Naast de nieuwe inhoud en graphics brengt deze remake ook enkele nieuwe opties en verbeteringen met zich mee. De eerste en meest ingrijpende is het aanpassen van de leveltimer, van enkele minuten extra tot maximaal 60 minuten. Het brengt niet helemaal het gevoel van Pro Skater 4 terug, maar het komt al in buurt. En ook voor wie gewoon horendol wordt van tijdsdruk (wij horen daarbij) is dit een meer dan welkome toevoeging.

Andere verbeteringen zijn minder ingrijpend maar daarom niet minder welkom. Een resem assists en no-fail opties voor beginnende spelers, toegankelijkheidsopties voor wie moeite heeft met de vele knoppencombinaties of de camera en zelfs opties om de snelheid van het spel te halveren of te verdubbelen (mocht je net 8 liter koffie gedronken hebben ofzo). Voor ieder wat wils zodat iedereen kan meegenieten van de geweldige chaos die Tony Hawk’s Pro Skater-games kunnen zijn.

Op je bek gaan in 4K

De grootste troef van deze remaster blijft uiteraard de grafische update. Technisch is het een gigantisch verschil met de originelen en dat verklaart ook meteen waarom het 5 jaar geduurd heeft sinds de 1+2-remaster. Elke texture, elk model en elke animatie is bijgewerkt om 4K 60FPS compatibel te zijn. Iron Galaxy heeft zich echter niet beperkt tot wat er al was en heeft zich ook uitgesloofd om extra effecten of partikels toe te voegen daar waar het ontbrak. Resultaat is een remaster die eruit ziet zoals de games er in je geheugen uitzagen: fotorealistisch en boordevol detail. Absoluut niets te bemerken op grafisch vlak, zoals het uiteindelijk hoort voor een remaster.

Wel eist die grafische update zijn tol op het geheugen. De laadtijden zijn wat aan de lange kant voor de relatief kleine levels. Zelfs op PS5 – waar we op testen en welke in de meeste gevallen de dingen als de bliksem laadt – is het niet ongebruikelijk om 10 seconden te wachten. Dat lijkt niet lang maar als je een level om de twee minuten moet herstarten gezien de timer, valt het extra op en frustreert het snel. Nog een reden om die optie van meet af aan op 60 minuten te zetten.

Oud en nieuw in harmonie

Op vlak van gameplay blijft alles wel bij het oude, en dat bedoelen we positief. De reflexen van weleer komen snel weer naar boven en je vingers vinden ook de controls van toen meteen terug. Zelfde combo’s, zelfde button mapping, gelijkaardig gevoel in evenwicht, minigame voor grinds en manuals. Mocht het toch de allereerste keer zijn, is er gelukkig een tutorial beschikbaar om dit allemaal tot in de kleinste details uit te leggen. Het kan wat overweldigend zijn en alles hiervan meteen afwerken kost toch snel een dik halfuur, maar het steekt goed in elkaar. Ook voor veteranen kan deze recap nuttig zijn, vooral omdat een aantal handige mechanics zoals extended tricks of quick turnaround uit latere games retroactief zijn toegevoegd.

THPS 3 + 4 combineert op die manier slim oud en nieuw. Een lijn die ze ook doortrekken naar de inhoud. De oude garde skaters wordt geflankeerd door modern geweld zoals Rayssa Lael of Yuto Horigome. Wie toch liever zijn eigen skater maakt, zal dan ontdekken dat er veel meer opties zijn dankzij de uitgebreide cosmetics-shop die je met in-game punten kan leegroven. Schoenen, planken en zelfs wielen en krukassen zijn volledig aan te passen om je eigen stijl naar boven te laten komen. Niets baanbrekend uiteraard, maar het is wel broodnodig. We trappen een open deur in: THPS 3 en 4 zijn korte games en dat zijn de remasters ook. Als je weet wat je doet, zie je er het einde van in een handvol uren, zelfs al volbreng je elke missie op elk level en behaal je goud in elke competitie. Om te vermijden dat deze bundel je 10 euro per uur zou kosten, heb je nu wat extra. Maar wat nog het meeste de levensduur verlengt, zijn de achievements.

Het zijn er hier een pak en ze zijn verdeeld in grofweg zes categorieën, gaande van algemene dingen tot levelspecifieke uitdagingen. Belangrijker nog is dat alle skaters ook hun eigen signature uitdagingen hebben. Leuke knipogen voor de fans van X of Y en tegelijk een leuke manier om met wat meer focus te spelen. Als je weet wat je doet, mondt THPS immers vrij snel uit in random knoppen mashen om tricks aan de lopende band uit te spuwen. Zolang je combo niet gebroken is, maakt het niet echt uit of de laatste flip een shove it of een heelflip was. Met deze uitdagingen is het dus het tegengestelde en een verfrissende tempo-switch. Als je de smaak te pakken hebt, kan je je hier uren mee zoet houden.

Online skate-fiesta

De andere manier om de levensduur te compenseren is multiplayer, de modus die velen onder ons eigenlijk het meest gespeeld hebben destijds. Ook hier is de splitscreen 1 tegen 1 weer van de partij, net als zijn klassieke gamemodi van toen. High score, horse, grafitti… Alles uit de goeie ouwen tijd zit erin. Alleen is samen op de zetel uren verslijten op een Pro Skater-game niet meer even vanzelfsprekend dus combineert ook hier THPS 3+4 slim oud en nieuw met een online multiplayer-modus.

Online is wel veruit het meest ontgoochelende deel van deze remaster. Eerst moet je al een bijkomende Activision-account maken die verder geen nut heeft buiten data doorsluizen. Op pc kan het helpen om cheaters te bannen, maar op console is dat een nodeloze drempel om gewoon even te skaten gezien je al een PSN/Xbox live-account hebt. Daarnaast is er gewoon niet veel te doen online. Niet alle modi uit de lokale multiplayer zijn aanwezig en die dat het wel zijn, zitten in een playlist waar je geen inspraak in hebt. Resultaat is dat veel mensen gewoon van lobby wisselen als hun favoriet niet opstaat en je achterblijft met z’n drieën in iets dat niemand per se wil spelen.

Ook de gloednieuwe HAWK-modus, waar je elk 4 letters moet verstoppen om daarna op die van de tegenstand te jagen, is ontgoochelend. Wat op papier skate-verstoppertje is, mondt in de praktijk uit in het uitbuiten van bugs of het stalken van je tegenstand zodat die geen kans krijgt om iets subtiel te verstoppen. De match daarna is kort, oninteressant en zonder enige interactie met elkaar. Het deed ons vooral de klassieke HORSE- en SKATE-spelletjes missen. De laatste gamemode – vrij skaten – biedt echt geen enkele meerwaarde buiten om je cosmetics te showen. Om maar te zeggen, je kan beter een extra controller kopen en een vriend IRL uitnodigen dan een online abonnement hieraan te verkwisten.

Viva la mixtape

Wat is een Tony Hawk’s Pro Skater-game zonder je eigen skatepark te kunnen bouwen? Ook in deze remaster heb je meteen toegang tot build-a-park en is alles hierin meteen vrijgespeeld. Het blijft nog altijd een kunst om een goed park samen te stellen, maar nu meer dan ooit krijg je er de tools voor. Standaardblokken – die nog steeds behulpzaam aan elkaar kleven om geen fouten te maken – zijn uitgebreid met zogeheten smart blocks. Deze kan je naar hartenlust uitrekken in verschillende richtingen om zo de funbox van je dromen te beeldhouwen. Voeg daar nog wat missies of combomerkers aan toe, en je leert al snel hoeveel werk er kruipt in één THPS-level, laat staan deze ook leuk maken. Dankzij de online features kan je het nu ook aan wildvreemden voorleggen. Een park publiceren verloopt vlot en dan zorgt een upvote/downvote-systeem voor de rest. Spijtig dat de meeste user parks momenteel vooral maps met glitches zijn om de 1.000.000 score in een trick-achievement te halen, maar dat komt wel snor.

Nee, wat in een THPS-game echt niet mag ontbreken, is een banger mixtape. De OG-games hadden het al, en dus zal het misschien sommige spelers ontgoochelen dat deze niet ongerept de overgang maakt. De onmisbare zijn er wel. Ace of Spades van Mötörhead of 96 Quite Bitter Beings van CKY, maar we missen onder andere wel de iconische Blitzkrieg Bop van The Ramones en Wish van Alien Ant Farm. Het gemis wordt wel opgevangen door alweer het motto ‘oud en nieuw samen’ toe te passen met – naar onze mening – minstens even goede liedjes. Tracks als Kick, Push van Lupe Fiasco of Boys in the Better Land van Fountaines D.C. klinken echt alsof ze altijd al deel uitmaakten van de ervaring.

Meer reviews? We got you covered!

• Het langverwachte vervolg op Death Stranding blijft steengoed, al is het iets (te) gemakkelijker geworden…
• Nightreign is geen slecht spel, maar je moet in de ideale omstandigheden spelen om er echt van te kunnen genieten.
• Copycat is kort en emotioneel, maar is ook lang niet spannend genoeg voor hoe kort het is.
• Best Served Cold mixt slim detective en heerlijke cocktails.
• The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered is een zeer getrouwe heruitgave van het gelauwerde origineel.
• Pax Augusta is een heel klassieke en best moeilijke city builder met een paar moderne trekjes.
• In The Precinct bestrijd je ook misdaad, maar op een heel andere manier.
• Clair Obscur: Expedition 33 is als emotionele en Franse turn-based rpg een prestatie van jewelste en maakt grote kans om het spel van het jaar te zijn.