On Wings of Blood review: teleurgesteld draakje

On Wings of Blood combineert enkele zeer populaire tropes in het romantasy-landschap in één verhaal. Slaagt het echter in de opzet om een interessant en coherent verhaal te vertellen? Niet echt…

Het verhaal

(Noot: ondanks dat de blub in de ik-vorm geschreven is, is deze overgeschreven van de officiële achterflap van het boek. Ik wist oprecht zelf niet hoe ik dit boek het best moest beschrijven.)

Ik ben Medra Pendragon – de laatste drakenrijder. Het grappige is dat er geen draken meer zijn. Geen enkele. Maar op de een of andere manier heeft dat de vampiers er niet van weerhouden om mij gevangen te nemen. Nu zit ik vast op Bloodwing Academy, waar de adelbloeden de macht hebben. En een doemgeboren zoals ik? Wij zijn er slechts om te dienen.

Maar dat is nog niet het ergste: het ergste is Blake Drakharrow. Kil, arrogant en veel te knap. Hij kwelt me al sinds we elkaar kennen, en nu zijn we, dankzij een of ander eeuwenoud ritueel, verloofd. Hij doet alsof ik van hem ben, maar ik ga niet zonder slag of stoot ten onder. Bloodwing is niet zomaar een school – het is een slagveld; adelbloeden vechten om de macht. En als je zwak bent? Dan ga je eraan.

Tussen dodelijke competities, leugens en een draakvormig geheim dat boven mijn hoofd hangt, moet ik alleen maar zien te overleven. Simpel, toch? Alleen begin ik te denken dat het echte gevaar niet de academie is, maar het wezen waar ik langzaam in verander door dit verdomde machtsspel.

Ze denken dat ze me kunnen beheersen. Ze denken dat ze me kunnen gebruiken. Maar ze hebben geen idee wie ze binnen hebben gelaten.

Wattpad (derogatory)

Nu we die beschrijving uit de weg hebben, de eerste reacties hierop nu ik het boek gelezen heb. Alleen al de zin “hij kwelt me al sinds we elkaar kennen” irriteert me zo hard. Tussen hun eerste kennismaking en verloving zitten er 40 pagina’s. Ja, Medra leert Blake kennen en is dezelfde dag nog verloofd met hem. En toch vindt ze het nodig te vermelden dat hij haar al kwelt sinds ze elkaar kennen. En dat “kwellen”? Eigenlijk echt niet zo hard aanwezig. Hij negeert haar voornamelijk, of noemt haar dom omdat ze gewoon domme vragen stelt. Voor de dochter van een krachtige heerser en blijkbaar de reden dat haar vorige wereld (want ja, ze is uit een vorige wereld in deze wereld gevallen) nog bestaat, is ze niet zo superintelligent. Want wat houdt haar tegen om Bloodwing Academy gewoon te verlaten? Gewoon weg te lopen? Als ze toch zo krachtig is zoals haar eerste vechtklassen laten zien, waarom loopt ze niet gewoon de voordeur uit en rent ze weg?

Wat me enorm hard stoorde aan dit boek was hoe Medra haar lot gewoon… accepteert. Haar eerste reactie op de lessen die ze moet volgen is dat ze een goede indruk wil nalaten op haar leerkrachten, terwijl ze de avond ervoor nog gewoon wou ontsnappen? Ik snap dat de auteur het plot van de academie wou voortsturen, maar er mocht toch even wat minder whiplash gebeuren bij de persoonlijkheid van ons hoofdpersonage. Ik vind het trouwens ook onmogelijk om leeftijden te plakken op de personages: zijn ze nu volwassen en is dit een universiteit, of zijn ze pubers?

Daarnaast maakt Medra de hele tijd referenties naar haar vorige leven in de wereld waaruit ze in deze wereld gevallen is. De auteur lijkt zelf te zeggen dat On Wings of Blood een standalone is, maar wanneer de constante referenties naar die andere wereld gebeuren en de lezer blijkbaar maar moet weten wat Medra hier allemaal mee bedoelt, voelt dat wel anders aan.

De school zelf is zeer herkenbaar, en dat bedoel ik niet als een compliment. Ik noem mezelf misschien geen Harry Potter-fan meer, maar ik kan nog wel herkennen wanneer scènes uit die boeken herwerkt zijn naar nieuwe scènes. De allereerste les die Medra krijgt, is een regelrechte kopie van de eerste Toverdrankenles in die andere magische school, en ook het plot waarin Remus Lupin Harry aanleert hoe hij een Patronus moet gebruiken is een plotlijn die terugkomt in dit boek.

Dit boek leest als Wattpad-fanfiction, en deze keer gebruik ik fanfic als belediging. Ik ben er zeker van dat ik plotlijnen zoals deze geschreven heb toen ik nog actief was op die site, maar toen was ik 14 jaar jonger. Ik snap dat de tropes in dit boek – enemies to lovers, drakenrijders, ‘dark’ academia – heel populair zijn nu, maar dat betekent nog niet dat ze ook samenvallen tot een coherent plot.

Conclusie

Ik hou van vampieren. Ik was dan ook enorm enthousiast voor dit boek. Maar jammer genoeg had ik tegen de laatste pagina’s die ik las enkel nog frustraties over. Dit was echt geen boek voor mij.

Misschien is dit boek wel iets voor jou? Ontdek het vooral zelf, en bestel het boek via bol.com!

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.