Marvel’s Wolverine review: een klein luchtje aan

Marvel’s Wolverine is na de drie Spider-Man-games het volgende spel van Insomniac in het Marvel-universum. Deze keer is het een lineaire third-person action game met duidelijke levels in plaats van een open-worldervaring. Logan is Peter Parker niet, dus werden er ook veel meer gewelddadige momenten en bloed dan in de vorige games beloofd. Kan Marvel’s Wolverine zijn aankoopprijs verantwoorden met een goed verhaal en leuke gameplay? Niet enkel zochten wij dit uit, we bespreken in deze review ook meteen de hele controverse over de zogenoemde fart gasses en het handje vasthouden van Insomniac tijdens bepaalde delen van dit spel.

Marvel’s Wolverine is niet voor gevoelige zieltjes

In Marvel’s Wolverine valt nooit het woord X-Men. Magneto of Charles Xavier zijn nergens te bekennen. De wereld weet nog niet echt van het bestaan van mutanten, aangezien er wel veel mogelijke mutanten zijn, maar deze nog slapende X-genen hebben. Toch is er al een groep Reavers die mutanten opjaagt en een groep, Team X, die de mutanten wil beschermen. De aan geheugenverlies lijdende Wolverine/Logan behoort na een paar jaar afwezigheid terug tot die laatste groep en moet samen met hen proberen om hun leider, Nathaniel Essex, te bevrijden uit de cybernetische handen van de Reavers van Bolivar Trask. Dat is dan het begin van een avontuur dat alle mutanten in gevaar brengt en Wolverine confronteert met zijn eigen verleden.

Wie Spider-Man zegt, denkt aan webswingen, muurklimmen en constante grapjes. Als wij Wolverine zeggen, denken wij vooral aan SNIKT en aan veel bloed en geweld tegen racisten of andere mutanten. Gelukkig zijn die elementen zeker aanwezig in Marvel’s Wolverine. Je hebt geen problemen om je vijanden te doden, want er is nergens een moreel dilemma en als je ziet wat bijvoorbeeld de Reavers met mutanten doen, steek je hen met plezier neer. Je hebt zelfs een dedicated SNIKT-knop om je klauwen tussen gevechten uit te steken of terug in te trekken.

Het is ook helemaal niet zo braaf als Spider-Man. Om te beginnen zou je in die games nooit alle vierletterwoorden horen die je hier tegenkomt. Waar Peter Parker en de zijnen verder hun vijanden nog snel aan een spinnendraadje hingen als ze van een gebouw “vielen”, heeft Logan er geen enkel probleem mee om zijn tegenstanders zes dodelijke nieuwe gaten te bezorgen, in welk lichaamsdeel dan ook. Zijn medepersonages, zowel de protagonisten als de antagonisten, maken hun doelwitten ook met de regelmaat van een klok écht af. Dit spel is dus zeker niet voor gevoelige zieltjes (hoewel je het bloed in de opties kan uitschakelen, is het toch nog even slikken bij een klauw door een gezicht of nek). Omdat hij een healing factor heeft en dus quasi onsterfelijk is, ondergaat Logan zelf trouwens ook best wat vreselijke dingen. Er is minstens één scène waarbij je het moeilijk zal hebben om je ogen open te houden… 

Bekende namen

Naast al dat geweld is er ook wel wat tijd voor emotie. Dat komt dan vooral (maar niet exclusief) voor in de relatie tussen Wolverine en Jean Grey. Jean is immers een heel groot deel van dit spel en haar versie in dit universum is mooi gedaan. Als fan weet je het al: Wolverine en Jean lijken wel voorbestemd om in bijna al hun incarnaties de weg naar elkaar te vinden, of het nu als collega’s, vrienden, of echte of onmogelijke geliefden is. Logan toont ook nu en dan zijn zachtere kant, en je kan het einde van dit spel zeker niet vrolijk noemen. Er is verder wat plaats voor humor, zoals wanneer er in de level-select verwezen wordt naar een wel heel bekende meme.

Hoewel Professor X nog nergens te bekennen is, vallen er dus wel een paar bekende namen. Heel Marvel’s Wolverine zit dan ook bomvol verwijzingen naar andere personages of locaties uit bijvoorbeeld de comics. Je moet de albums, films of series niet beleefd hebben om het verhaal te begrijpen, maar het zal je toch bij minstens één antagonist wat helpen. Trask, Essex, Madripoor, Sentinels, The Hand, Sabertooth, Mystique: het zijn allemaal namen die hier een belangrijke rol spelen. 

Marvel’s Wolverine heeft een leuk verhaal in drie aparte delen

Om dit alles te verbinden, speelt Marvel’s Wolverine zich af in drie grote delen. Hier heb je wel een beetje het probleem dat de reden voor de overgang naar deel 2 wel wat abrupt en gekunsteld is en je opeens in een heel ander soort verhaal lijkt terechtgekomen te zijn. Maar kijk, dat je opeens Yakuza: Like a Wolverine aan het spelen bent in Kabuchiko is natuurlijk zowel leuk als grappig. Naast Like a Dragon en Ghostwire: Tokyo krijg je hier een van de betere weerspiegelingen van deze straten, hoewel je enkel in de gebouwen kan die nodig zijn voor het verhaal. 

Alle onderdelen van deel 1 en 2 komen dan in het derde deel goed samen om een verhaal te vormen waarvan je het einde toch wil weten. Het uiteindelijke plan van de grote slechterik is minder interessant dan de opbouw ernaar, maar er zitten toch een paar goede plotwendingen in het spel die een ander verhaal neerzetten dan je uit de comics misschien gewoon bent. Het is wel jammer dat kleine achtergrondverhaaltjes gereduceerd zijn tot voorgelezen stukjes tekst die je krijgt nadat je in de optionele nightmare doors telkens een uitdaging hebt voltooid. De échte epiloog van het spel krijg je ook pas wanneer je al deze uitdagingen allemaal succesvol hebt kunnen afronden.

Gevechten vol woede

Marvel’s Wolverine is in de eerste plaats een third-person action-spel waarbij je enkel met Logan speelt. Je hebt snelle aanvallen en krachtigere aanvallen. Met de snelle aanvallen begin je een combo van maximaal een paar aanvallen, eventueel af te werken op elke stage van die combo met een zwaardere finisher. Met die krachtige aanval kan je ook vanop redelijke afstand naar je vijand springen, wat je constant zal doen als je aanvallen niet afweert of ontwijkt. Je aanvalsknop even ingeduwd houden zorgt ook voor andere effecten waarmee je bijvoorbeeld de vijand kan verdoven. Lukt dit, dan kan je kiezen tussen met je snelle aanvallen extra schade te doen of met je krachtige aanval de vijand te raken en meteen jezelf wat te genezen. Daarnaast kan je (na een tijdje) vier speciale aanvallen instellen die met een cooldown werken. In het begin lijkt deze cooldown best lang te zijn, maar later krijg je manieren om deze speciale aanvallen meer te kunnen doen. Ten slotte kan je soms wat sluipen en vijanden “stilletjes” (relatief gezien dan) doden, maar dit is vooral om er minder te hebben wanneer je tot de actie overgaat en is nooit verplicht.

Wolverine is tijdens gevechten één grote hoop woede, dus bouwt vijanden raken je woede of rage op. Je rage is verdeeld in drie fases. Hoe meer rage je hebt, hoe krachtiger je aanvallen. Indien je het derde niveau bereikt, zie je nog maar een paar kleuren en is het mogelijk om instant kills te doen op vijanden die al wat geraakt zijn. Wolverine is naast woedend ook zo goed als onsterfelijk, met het toppunt in de comics dat hij uit de ruimte doorheen de atmosfeer kon vallen en genezen, of dat hij zelfs helemaal kon regenereren vanuit één enkel bloedcelletje. Hoe vertaal je dat dan naar gameplay in een actiespel dat uitdagend genoeg moet zijn? Via die woede. Zolang je de tweede woedefase hebt bereikt, genees je volledig wanneer je geveld wordt en eigenlijk zou sterven! Dit kost je dan natuurlijk wel al je opgebouwde woede om het niet te krachtig te maken en je nog steeds te laten verliezen als daarna de vijanden je te veel kunnen raken. Het is een interessante manier om een quasi onsterfelijk makende healing factor toch in de gameplay te betrekken.

Vijanden doden of nauwelijks verborgen containers of beeldjes vinden levert je EXP op, waarmee je een level-up kan krijgen. Hierbij ontvang je dan één skill point om te investeren in een nieuwe vaardigheid of om je speciale aanvallen krachtiger te maken. Je zou telkens wat keuze moeten hebben, maar omdat latere vaardigheden gewoon vasthangen aan een (soms veel) hoger level, is die keuze jammer genoeg eerder beperkt of zelfs soms onbestaande. Een interessanter systeem om jezelf krachtiger te maken zijn je adaptations. Door in onmogelijk te missen nightmare doors bepaalde uitdagingen te doen of door whiskyflessen te vinden, krijg je adaptation points waarmee je dan bepaalde permanente bonussen kan activeren en een soort build kan maken. Vind je dat je speciale vaardigheden te traag laden? Kies er dan voor om die cooldowns te verkorten telkens je een finisher gebruikt, ontwijkt of afweert en zo de gevechten meer variatie te geven. Of geef jezelf meer tijd bij het afweren, of geef jezelf nog meer mogelijkheden om te genezen.

De gevechten zijn niet perfect

Is deze gameplay nu bevredigend en genoeg om je een goede 15-20 uur bezig te houden? Ja en nee. Op zich kunnen gevechten in het voor het grootste stuk eenvoudige hoofdspel echt een leuke power fantasy zijn wanneer je gewone vijanden laat kennismaken met je klauwen. Ook is het best uitdagend later in het spel of in de optionele uitdagingen wanneer je constant moet ontwijken, afweren, springen naar vijanden, je speciale aanvallen gebruiken, je rage opbouwt, besluit wanneer de vijand krachtig te raken en wanneer jezelf te genezen, etc. Wie meer uitdaging wil, kan ook altijd voor de hogere moeilijkheidsgraden gaan (die je op elk moment kan wisselen). Er zijn echter een aantal problemen met heel dit systeem. Om te beginnen duurt het wat voor je alle mogelijkheden hebt (met nog een soort speciale aanval erbij die je pas in de tweede helft van het spel krijgt) en kan het zeker daarvoor wat repetitief aanvoelen.

Een ander groot probleem is dat de camera vaak niet wil meewerken, zeker als je tegen een muur of meubelstuk staat. De gevechten zijn snel en dynamisch, maar je moet zelf je camera constant draaien omdat de lock-on bij momenten echt niet goed functioneert. Als je dan van de ene vijand naar de andere springt, betekent dat dat je ofwel de camera zelf véél moet draaien, ofwel veel vijanden niet meer zal zien. Daarbij komt nog dat er vaak aanvallen komen van vijanden die niet op je scherm te zien zijn. Hun ranged attacks zijn dan duidelijk aangeduid met rode tekens, maar het zal zeker gebeuren dat je opeens melee attacks op jou krijgt die je letterlijk niet had zien komen. Verder kan je, wanneer je wél een aanval ziet komen, deze proberen af te weren, maar als je in het midden van een combo zit, kan het zijn dat je deze soms kan onderbreken, maar soms ook niet. De animation cancel heeft zo precies zijn eigen willetje. Ten slotte is er één heel saai baasgevecht (maar zijn de andere baasgevechten gelukkig véél beter).

Optionele extra’s

De hierboven beschreven optionele uitdagingen moet je voltooien in de nightmare doors. Deze bestaan uit drie soorten: een platforming race, een stukje kleinere combat of een grote uitputtingsslag met telkens 25 golven van vijanden. De eerste soort is veel te gemakkelijk en vereist enkel wat goede timing bij het springen of klimmen. De tweede soort vraagt je vaak om binnen korte tijd een aantal vijanden te doden of andere acties te doen, maar het is vooral de derde soort die best leuk en uitdagend kan zijn. Doorheen de 25 golven moet je je rage en levenspunten hoog genoeg houden. Tussen elke 5 golven krijg je ook een soort roguelike-achtige upgrades, waarbij je vaak keuzes krijgt met voor- en nadelen. Zo kan je kiezen om in ruil voor minder rage Jean te laten meevechten voor de rest van de hele uitdaging of kan je vijanden meteen doden als je ze kan afweren in ruil voor een ander nadeel. Het is zeker niet het beste roguelike-systeem, maar het is amusant genoeg.

In tegenstelling tot Spider-Man is Marvel’s Wolverine géén open-worldgame. Je loopt, slaat, springt en steekt in lineaire levels. Op bepaalde momenten zit je wel in grotere zones, zoals kleine delen van een stad, maar ook hier heb je een duidelijk doel. Een straat inlopen waar je niet hoeft te zijn of te ver een meer willen inzwemmen, en je wordt automatisch teruggestuurd. Ook zijn er een aantal tragere momenten waarbij je in een bepaalde omgeving moet wandelen en soms verplicht, soms optioneel kan praten met personages of voorwerpen moet zoeken. Dit onderbreekt de actie en adrenaline wat, maar kan soms toch te traag aanvoelen. Gelukkig zijn er ook soortgelijke momenten die beter gedaan zijn, zoals eentje in een casino.

Technisch weer van de bovenste plank

Waar Marvel’s Wolverine absoluut hoge punten haalt, is bij de technische prestaties. Om te beginnen draait heel het spel vlot op onze gewone PS5 en zijn de laadtijden zo goed als onbestaande, of we nu voor performance of fidelity mode kozen. Alles oogt mooi en cinematisch, met goede gelaatsuitdrukkingen, veel extra details op bepaalde locaties, heel veel objecten die je in kleine stukken kan slaan en bloed dat overal in het rond spuit tijdens gevechten, wat extra leuk kan zijn in de goede photo mode die je op elk moment kan activeren. Logan zelf ziet er niet uit als Hugh Jackman, maar eerder een kleinere en veel meer behaarde woesteling.

Naar Insomniac-traditie heb je hier weer de keuze uit een aantal verschillende outfits, waar uiteraard veel geelblauwe pakjes tussen zitten maar toch ook wat anders. Je kan bij veel van die pakken je kap aan- of uitdoen. Wie wil, kan ook spelen als Wolverine uit de Animated Series of uit het recente Tōkon. Je kan verder je klauwen aanpassen, hoewel veel van die klauwen echt op elkaar lijken en je dit niet echt merkt tijdens het spelen. Logan is trouwens niet de enige die pakken (of verwijzingen ernaar) uit het verleden draagt! Naargelang je geraakt wordt tijdens gevechten (of in cutscenes) worden je pakken ook meer gehavend tijdens het spelen. We kunnen ook enkel hopen dat Insomniac net zoals bij hun Spider-Man-games doorheen de komende maanden of zelfs jaren gratis pakken blijft uitdelen.

Ook de voice actors hebben puik werk geleverd, met in de hoofdrol Liam McIntyre als Logan. Hij kan zowel tijdens de stukken waarin Wolverine schreeuwt van woede of pijn als bij de stukken waarin hij zijn zachtere kant toont een geloofwaardige prestatie neerzetten. Ook Krizia Bajos is heel sterk als Jean Grey. Dat Troy Baker een echt talent is, weten we natuurlijk al lang, en ook hier toont hij als Essex – met een Brits accent! – weer het beste van zichzelf. De muziek van David Fleming is niet slecht en past bij wat er op je scherm gebeurt, maar toen de credits gepasseerd waren, konden wij ons jammer genoeg geen enkel thema echt herinneren.

Marvel’s Wolverine houdt je handje (te?) veel vast

Zoals gezegd kan Marvel’s Wolverine tijdens de optionele nightmare doors (of de laatste levels van het spel) best uitdagend zijn. Dat neemt niet weg dat op andere momenten je handje wel heel veel vastgehouden wordt, hoewel het misschien niet zo erg is als je op het internet intussen gelezen hebt. Zo kan je sommige quick-time-events in se gewoon negeren en zijn er een kleine aantal stukjes op een motor en kan je voor het eerste deel van dat eerste stuk gewoon gas ingeven zonder het verkeer te ontwijken, wat heel betuttelend is. Daarna moet je echter wel wat actiever zijn en ook in een later stuk op de motor moet je wél sturen en is het veel gemakkelijker om te sterven. Wolverine kan verder uiteraard heel goed horen en ruiken. Dat laatste wordt in dit spel getoond door hem geurlijnen te laten volgen. Het internet heeft dit meteen tot “fart gas” gedoopt, maar lijkt het nog een irritantere controverse te worden dan die over gele verf, of hebben de klagers een punt?

Om te beginnen dit: het spel wil niet dat je de nightmare doors mist, en zal deze met vibraties, geluid en grote donkere lijnen heel duidelijk aanduiden. Op bepaalde momenten (maar zeker niet altijd!) volgt Logan ook zijn neus, bijvoorbeeld om Jean te vinden. Er is dan één stukje in het eerste deel van het spel waar die lijnen elkaar doorkruisen, wat inderdaad héél gekunsteld overkomt, maar dit is dan ook het moment dat de nightmare doors geïntroduceerd worden. Daarnaast kan je ook je neus volgen om whiskyflessen te vinden (enkel zodra je dicht in de buurt bent) en krijgen de kisten met materialen waarmee je nieuwe pakken kan kopen (en om de zoveel gekochte pakken je max health te vergroten) een heel duidelijke visuele aanduiding. Het spel is nu eenmaal ook een lineaire ervaring, met vooral weinig zijpaden in de levels in gebouwen, wat ervoor zorgt dat je al die hulpmiddelen zeker niet altijd nodig hebt. Toch zijn er ook een aantal grotere zones waar het gemakkelijker is om kisten of flessen te missen, waarbij wij blij waren wat visuele hulp te hebben. Via een patch is de visuele intensiteit van de geurlijnen trouwens intussen al wat verminderd.

Marvel’s Wolverine is zeker niet het enige spel dat je lijnen geeft om te volgen. Bij The Witcher 3 kon je Geralt ook zijn neus of witcher senses laten gebruiken en in het intussen al wat oudere (maar echt heel goede) Sleeping Dogs was het zelfs een goede manier om ervoor te zorgen dat je tijdens het rijden niet op een minimap moest kijken. Het probleem is dat het bij Marvel’s Wolverine soms echt wel overdreven is. Hulplijnen/gps/fart gasses kunnen handig zijn, maar het moet ook bij het spel of het genre passen. Dat je in een open-worldgame met veel activiteiten zo’n hulpmiddel krijgt, kan zeer handig zijn. Als je echter maar één hoofdpad kan volgen en eventueel een zijpad kan inslaan…

Degelijk, maar ook niet meer

Of anders gezegd: In het recente Onimusha: The Way of the Sword was het handig, in Dark Souls of Lies of P zou het de ervaring wat verpesten om constant de weg gewezen te krijgen. En hoewel het hier dus niet zo erg is als je intussen overal op het internet kan lezen, is het soms wat betuttelend. Toch is het geen Gollum en is de hele ervaring veel beter dan bijvoorbeeld Forspoken. Dat is meteen een kleine samenvatting van heel Marvel’s Wolverine: het kan heel leuk zijn en dat het “slechts” een goede 15-20 uur duurt is niet zo erg, maar er zijn na de schitterende ervaring met Spider-Man bij Logans avontuur genoeg fouten om je toch goed te laten nadenken om het voor de volledige prijs van 70-80 euro te kopen.

Geïnteresseerd in Marvel’s Wolverine, andere Marvel-games of recente games?

• Marvel’s Tōkon: Fighting Souls is een zalige fighting game.
• Marvel’s Spider-Man was een schitterende open-world superhero game dat ook nog een heel goede PS5-remaster én pc-port gekregen heeft.
• Marvel’s Spider-Man: Miles Morales was korter dan zijn voorgangers, maar nog steeds héél goed en ontving ook een heel goede pc-port.
• Marvel’s Spider-Man 2 deed alles grootser dan zijn voorganger, maar kwam daardoor soms een beetje té overweldigend over.
• Marvel’s Guardians of the Galaxy oversteeg onze verwachtingen met een leuk verhaal, degelijke gameplay en zalige muziek.

Marvel’s Wolverine is te koop bij o.a. bol.com

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.