Castlevania: Belmont’s Curse review – een nieuw tijdperk

We zeiden het al in ons previewartikel van Gamescom, maar na 12 lange jaren wachten is het eindelijk tijd voor een nieuwe Castlevania, en onze vreugde kan niet op. Konami durft na een lang hiaat eindelijk de franchise nieuw leven in te blazen met een nieuwe, volwaardige mainline 2D-episode waarin de Belmonts weer de hoofdrol spelen. Die terugkeer doet Konami niet alleen. In de ontwikkeling laten ze zich bijstaan door een studio die in die 12 lange jaren wachten wél het genre durfde te vernieuwen met hun kaskraker Dead Cells: Motion Twin en diens spinoff-studio Evil Empire. Tijden veranderen en de new kids on the block moeten voor Konami de zekerheid bieden dat hun franchise getrouw terugkeert maar ook de verwachtingen van de moderne speler kan inlossen. En ook al slaagt Belmont’s Curse in die oefening met vlag en wimpel, valt het niet te ontkennen dat er iets verloren gaat van het Castlevania-DNA in die modernisering. Pak je zweep, het is eindelijk weer tijd om Dracula een pak rammel te geven!

Chateauxvania

1499, Parijs. Trevor en dochter Rose Belmont worden opgeroepen door de aartsbisschop van de Notre Dame om ongebruikelijke verschijningen te onderzoeken. Eens toegekomen blijkt ‘ongebruikelijk’ een understatement. Demonen krijgen vrij spel door de straten van de Franse hoofdstad, dat zelf in lichterlaaie staat door de onophoudelijke invallen van het leger der duisternis. De plotse opkomst kan maar één ding betekenen, en de Belmonts zijn zich bewust van het appel. Dracula komt terug, 23 jaar nadat Trevor hem ogenschijnlijk voor goed had gestopt. Trevor is niet meer de jonge knul die hij was, en gewapend met zijn vechtervaring en de magie van tarotkaarten via haar moeders kant, trekt Rose eropuit als de Belmont die het moet fixen. Eén probleem. Rose draagt ook een deel van Dracula’s vloek, te zien aan haar zwartgeblakerde rechterarm. Kan ze de vloek overkomen voor Dracula die zwakheid benut? En kan Parijs gered worden? Wie houden we voor de gek? Tuurlijk wel. En je lost het op door Dracula’s kasteel in te gaan en één voor één zijn generaals neer te halen.

De story beats van een Castlevania zijn niets nieuws, en dat hoeft ook niet voor deze Belmont’s Curse. Net als een Mario-game zullen er altijd een spreekwoordelijk kasteel, prinses en Bowser zijn. De formulaïsche hoogtepunten vernieuwen in deze telg door hun presentatie enerzijds, en de interacties die je hebt met alle antagonisten nadat je ze verslaat anderzijds. Het is echter niet altijd even goed. De meeste anime-gestileerde cutscenes zitten bomvol acties en effecten. Deze zijn absoluut geweldig, no notes. Maar hier en daar, vooral bij gebabbel, worden deze gepresenteerd als povere stillevens die een beetje schuiven en klaar. Het oogt haast amateuristisch in contrast.

Deze tussendoortjes leggen ook het probleem met de dialogen bloot. Het schrijfniveau van de talrijke gesprekken scheert zelden hoge toppen. De catchphrase van Rose, “a trap is just a mystery waiting to be solved if you know it’s trap”, is oogrollend flauw maar denkt wel clever genoeg te zijn om een handvol keren terug te keren als een gotcha-moment. Het is symptomatisch voor het algemene niveau, met meer delen die je wil overslaan dan andersom. Castlevania blonk nooit uit in zijn verhaal, maar het schepte wel een wereld met een hoop rollercoastermomenten en twists out of nowhere. Hier is het nét niet allemaal opgelost door de Power of Friendship en klaar. Gelukkig is het wel allemaal goed geacteerd en ingesproken. Dracula en Death leveren hier in het bijzonder uitstekend werk en zijn echt wel de hoogtepunten in je avontuur die ze horen te zijn.

De beste momenten van het verhaal zijn dan nog de uiterst zeldzame inkeermomenten van de bazen. We komen nog terug op de mechanics hiervan, maar volmaak een Tarotkaart en je krijgt eenmalig een uniek one-on-one gesprek met de ziel in die kaart. Deze tonen een verbazingwekkend kwetsbare kant van de anders zeer karikaturale slechteriken. Het zijn oprecht leuke bonussen om achterna te zitten, maar hun zeldzaamheid weerhoudt ze ervan eigenhandig het verhaal interessanter te maken dan het Rose-coming-of-age-verhaal en het zoveelste Dracula-akkefietje dat het nu is. Opnieuw, dat is niet per se een probleem. Een goede Castlevania moet het hebben van zijn gameplay en design. De modernisering laat zich dus nog niet meteen voelen in het scenario. De gameplay is waar het wel allemaal wat anders is.

En actie!

Rose is van meet af aan een ervaren krijger. Ze beheerst meteen de slide dash, heeft combo-aanvallen in alle richtingen en een korte tutorial later krijgt ze al een zweep om niet alleen mee te platformen maar zich ook naar vijanden te hijsen met een bijzonder snelle grapple-aanval. Het is een beetje floaty en wat trager dan we gewend zijn in Castlevania, maar de talrijke flashy animaties maken het meer dan goed. Nuttiger dan Belmont’s Curse te vergelijken met andere Castlevania’s, is deze tegen het licht houden van Dead Cells. Het valt dan op hoeveel de gamefeel uit de afstraffende roguelike overkomt en Castlevania stuurt naar een meer actie-gefocuste ervaring. De 7 beschikbare wapentypes hebben allemaal zwakke en sterke aanvallen, vijanden kunnen gebroken worden door ze te parryen, healen gebeurt via een ersatz estus flask-systeem… Het doet Belmont’s Curse meer lijken op een titel als Blasphemous dan Castlevania.

Eén ding is wel zeker: dit is de beste combat die een Castlevania ooit al heeft gehad. Er valt amper iets te verwijten aan deze gameplay. De actie is flitsend, de knoppen zijn responsief en de hitstuns zijn superbevredigend. Bij bazen bereikt dit zijn climax dankzij hun goed design met duidelijk aangekondigde en geanimeerde moves. Er voelt geen enkel gevecht oneerlijk aan en samen met het magiesysteem is er vrij veel skill-uitdrukking mogelijk. Daarover gesproken, er zitten 16 spells in Belmont’s Curse met gevarieerde effecten. Sommige zijn iconisch herkenbaar – zoals het kruis dat je kan werpen en naar je terugkomt – terwijl andere dan weer helemaal uniek zijn. Op een bepaald ogenblik krijg je bijvoorbeeld de kracht om de tijd (en je opgelopen wonden!) terug te draaien alsof je Tracer uit Overwatch bent. Vrij krachtig op zich maar het laat gewoon ook zotte combo’s toe. Het maakt, ondanks de wat meer Soulslike-benadering, de bazen in het algemeen wel wat makkelijk. We zijn misschien bij een handvol meer dan eens gestorven en ook de “eindbaas” is geen retry-festijn. Ze zijn gelukkig daarom niet minder fijn om te bekampen. En als je echt uitdaging wilt, heeft Belmont’s Curse er voldoende later in het spel.

Nu, er zijn wel wat kanttekeningen te maken bij de gameplay. Om te beginnen zorgen die vele mooie animaties er wel voor dat je je soms verliest in de overdaad. Bovendien maakt het Rose soms wat logger dan je denkt omdat je niet zomaar alles mid-animatie kan cancellen. Het meest tastbare voorbeeld hiervan is ongetwijfeld de zweep en diens lange windup. Het is een krachtige aanval en essentieel gereedschap om vliegende vijanden in toom te houden, maar het is zo traag dat je soms naast de vijand grijpt en die je meedogenloos kan counteren. In de platformingsegmenten is het nog erger, waar je dan ook nog eens met de twijfelachtige tracking rekening moet houden. Daarnaast hadden we ook graag wat meer en vaker power-ups gehad om te platformen. Belmont’s Curse heeft maar 4 abilities en geen enkele hiervan maakt traversal echt sneller. Pas na uren kunnen terugkeren naar een area omdat de dubbeljump 10u ver in het spel zit heeft meer weg van gatekeeping dan van een steeds uitgebreider speelgebied dat je wil verkennen. Wederom, het maakt Belmont’s Curse geen slecht spel, maar doorheen de 20u spelen die dit spel vereist voor 100%, ga je hier zeker en vast op vitten.

Wel verliezen we in de actietransitie een aantal features die anders typisch Castlevania zijn. Weg zijn de random loot drops van monsters en shops, alsook een uitgebreid equipment-menu met – afhankelijk van de episode – familiars of souls of sub weapons. De 7 wapenstypes zijn leuk, maar binnen die categorieën zijn de vier wapens die je kan vinden louter numeriek verschillend. En ook al heeft het spel zo’n slordige veertig relics om te verzamelen, bieden ze nooit echt veel meer dan ‘meer stats als je aan vereiste X of Y voldoet’. Enkel bij de tarotkaarten-Spells zit er nog een uniek element waarbij elkeen je uitdaagt iets speciaals te doen met de skill. Versla 5 vijanden tegelijk, gebruik het om een fatale slag te overleven… Dat soort dingen.

Het is helaas het dichtste bij zot experimenteren dat je komt. De fun van een nieuw debiel wapen uit te proberen of je hele arsenaal om te gooien om alles op magie in te zetten, is niet aanwezig in Belmont’s Curse. Zelfde aanpassingen voor stats en levelen. Het gebeurde altijd ietwat automatisch, maar hier zijn er maar twee stats: attack en defense. Veel meer dan overlevellen als je iets moeilijk vindt, kan je niet echt doen met dit systeem. Wat we hier missen is echter wel persoonlijke voorkeur en nostalgie. Sommige spelers zullen die lootslop achterwege laten wel appreciëren en het maakt Belmont’s Curse er geen slechter spel door. Wel heeft het een invloed op beloningen die je krijgt voor verkennen, wat samen met het vernieuwde leveldesign verder het ontastbare ‘Castlevania-gevoel’ wat uitholt.

Geheel in stukken

Belmont’s Curse heeft een levelstructuur vergelijkbaar met de DS-episode Order of Ecclesia. Dat wil zeggen: losse levels die onderling verbonden zijn met een laadscherm en het kasteel van Dracula zelf ook als apart gedeelte. Binnen die levels is het exact wat je verwacht van een Castlevania, mits er wat meer lineariteit is om de combat goed tot zijn recht te laten komen. Ze zitten tjokvol verborgen gangen, breekbare muren en onbereikbare stukken waarvoor je zal moeten backtracken. Elk gedeelte bevat dan een baas/mysterie/verborgen zone waarvoor je hints kan vinden doorheen het level. Leuk aan die feature is dat niet alle hints per se te maken hebben met de zone waarin je zit. Hierdoor puzzel je gaandeweg eigenlijk je volgende move, waardoor je echt als een detective van hot naar her gaat om vooruitgang te boeken, met bevredigende eureka-momenten tot gevolg. De trage movement en saaie traversal spelen die structuur ietwat parten, maar twee (!) fasttravelsystemen zorgen ervoor dat je nooit echt goddeloos ver te voet moet gaan.

Voor het leeuwendeel vormt dit leuke segmenten met hun eigen identiteit. Uitblinkers zijn duidelijk de bibliotheek met zijn leuke platform-puzzelcode om te ontcijferen en de klokkentoren met tonnen verticaliteit en een reeks uniek dodelijke valstrikken. De gevecht- en platformuitdagingen wisselen zich goed af doorheen elk van de negen zones, maar gaandeweg begint het op te vallen dat er een zekere routine sluipt in de levelstructuur. Een stevige platformuitdaging wordt gevolgd door een breekbare muur met gebraden kip om te genezen, of na twee lege gangen volgt een arena met daarachter een savepunt. Je wordt nooit echt meer verrast. De geheimen en collectibles die je kan vinden, voelen hierdoor ook minder speciaal aan. Zoals gezegd kan het buiten een relic of levensupgrade niet veel anders zijn, maar nu voel je op den duur ook aan wanneer het ongeveer tijd moet zijn voor een nieuw geheim stukje met een beloning.

Wat ook niet helpt om die routine te doorbreken is het gebrek aan verschillende vijanden. De meest iconische onder de Castlevania-demonen zitten er natuurlijk in, zoals de axe armor of peeping eye. In totaal zitten er meer dan 50 verschillende in het spel. Alleen kom je ze overal en nergens tegen, soms met serieus verschillende stats zonder dat ze er anders uitzien. Het maakt locaties hierdoor een pak minder uniek, zeker in vergelijking met oudere Castlevania’s waar de devs geen schrik hadden om een vijand een keer te gebruiken voor de leute en klaar. Hier hebben ze meer levels dan vijanden, dus komen dezelfde vijf skeletten echt overal voor. Combineer die creatieve uitputting met een soortgelijk probleem in de platformingstukken, waar alles in Dracula’s kasteel en daarbuiten blijkbaar van rode cirkelzagen is gemaakt, en het voelt mechanisch allemaal wat té gelijkaardig aan na een tijdje.

Dichter bij de anime

Misschien was het in een poging om dichter aan te sluiten bij zijn publiek dat Konami het zo over een andere boeg gooit voor de gameplay. Per slot van rekening is het nieuwe doelpubliek van Castlevania de schare fans die het opliep met de succesvolle en leuke Netflix-serie. De spelers die hieruit voortvloeien en misschien voor het eerst een Castlevania zullen vastpakken, zijn een flitsende anime en donkerdere sfeer gewoon. Die visuals en meer gaan ze hier terugvinden. Belmont’s Curse heeft stijl te over en de animaties zijn veruit de beste van de hele franchise. De decors zijn prachtig gedetailleerd met een lichte celshading, maar het is met zijn keuze voor flamboyante kleurpaletten dat het spel zich onderscheidt van alle voorgangers. Felle magenta’s durven clashen op vaalgroene contrastelementen en het spelen met licht en donker komt prachtig tot zijn recht op het OLED-scherm van onze Steam Deck. Met de cell-shaded 2.5D-esthetiek begint het bijna te lijken op een Guilty Gear-game. Om duimen en vingers bij af te likken. Mocht het nu ook stabiel aan 60 FPS blijven draaien, zou het nog beter zijn. Het stutteren beperkt zich gelukkig maar tot de grote zones met watereffecten, maar het zou niet mogen gebeuren met de modeste vereisten van dit spel.

Trevor Belmont en Sypha Belnades, de hoofdfiguren van de serie, als de ouders van Rose gebruiken is natuurlijk ook geen toeval. Op dat vlak dachten we wel dat er meer kruisbestuiving met de serie zou zijn. Vrij vroeg al maken bekende namen als Carmilla en Forgemaster Isaac zich bekend, dat is geen spoiler. Deze hebben weliswaar niets te maken met hun tegenhangers op Netflix en dienen meer een functie dan een rechtstreeks verband. Isaac lijkt zelfs niet eens op zijn anime-tegenhanger, ook al heeft Konami alle rechten, dus sluiten ze hier doelbewust die deur om te niet te veel te mengen met het verhaal van de serie. Hier had meer in gezeten, zeker omdat er nog bekende personages zijn die we niet willen spoilen, die eveneens een eerder ceremoniële rol bekleden. We vonden het een vreemde keuze na alle opofferingen aan de moderniteit die Belmont’s Curse maakt om de fans van de serie te lokken. Maar tegelijk hoef je dan ook niets van de anime gezien te hebben om mee te zijn, dus elk nadeel heeft zijn voordeel.

De neo in neoklassiek

Niets zal echter de playerbase van deze Castlevania meer verdelen dan de soundtrack. Net zoals de rest van het spel kan je de kwaliteit niet verwijten, maar scheidt het moedwillig – en ostentatief – wegen met de neoklassieke prog-rock die Castlevania sinds de krib heeft gewiegd. Vanaf je eerste stappen in Parijs zal je avontuur begeleid worden door elektronische beats, diepe baslijnen en dansbare electro. Zelfs in de meest gotische der plekken weigert de muziek af te wijken van zijn hippe technostijl. En we moeten toegeven, hier zitten een paar echte bangers tussen. Muzikanten weten wat de stankface betekent, en bij de OST van de clocktower konden we geen ander gezicht trekken.

De soundtrack is echter toondoof voor zijn roots. Of toch bijna helemaal. Het durft één heruitvinding van het iconische theme uit de allereerste Castlevania aan. In die track probeert de OST wel, maar komt het geforceerd hip over. Een soort nodeloos anders willen zijn, terwijl de basis al solide genoeg was. Het is een andere interpretatie van gothicmuziek. Eentje die de haren van puristen zal doen rechtstaan, maar anders wel zijn eigen charme heeft. Een splijtzwam die haast symbolisch is voor het hele spel. Goed maar anders, ook al stond er ‘niet anders’ op de doos.

One and done

De levensduur van Belmont’s Curse is meer dan schappelijk voor zijn prijs. Het volgt toch nog één traditie – die van meerdere eindes – en zoals gezegd ben je zo een dikke 20 uur zoet met het spel honderd procent uit te spelen. Hierin zitten natuurlijk geen uren grinden voor random drops, dus als je het met de vinger wil wijzen in vergelijking met oudere spellen, neem dat dan wel in acht. Objectief gezien is er wel wat minder vlees aan deze Castlevania dan gewoonlijk. Het spel uitspelen leidt niet tot een NG+ of een Boss Rush-modus. Zelfs de alternatieve modes, waarin je met andere powers of soms met geheel andere personages kon spelen, zijn niet aanwezig. Het enige wat je kan aanmoedigen nog eens te spelen, is de achievement die vereist dat je het spel in minder dan 4 uur uitspeelt. Of je dat wil, en of het een compliment is voor het spel dat het kan, dat beslis je zelf.

Wij zien ons alleszins niet snel terugkeren naar Belmont’s Curse nu we 100% klaar zijn. Er zijn een paar sequence breaks mogelijk, maar de structuur van het spel laat niet toe dat je het over de knie legt op een grappige manier of compleet achterstevoren kan spelen. En zonder NG+ is er ook geen mogelijkheid tot een razendsnel ererondje. Een one-and-done zoals het pre-Symphony of the Night-era van Castlevania. De ironie dat net levensduur aandikken de dans der modernisering ontspringt, maakt het verder moeilijk om dit een ‘echte’ Castlevania te noemen.

“What is man Castlevania?”

Om nog maar eens in herhaling te vallen, maar al die zaken maken van Belmont’s Curse nog geen slechte Castlevania. Er is geen enkel stuk dat niet plezant is om te spelen en de weinige uren dat we niet aan het spelen waren, konden we alleen maar denken aan ons volgende avontuur. Het is gewoon ironisch en bitterzoet dat na zoveel lange jaren wachten, de nieuwste mainline Castlevania nota bene het minst nauw aansluit bij het gevoel van de serie die we zo gemist hebben. Het is een vreemde situatie. Enerzijds willen we deze titel steevast aanraden aan nieuwkomers van de serie omwille van zijn toegankelijkheid, en tegelijk zouden we het veteranen sterk afraden omdat het zoveel van z’n ziel kwijtgespeeld is onderweg. Wie weet wordt er nog van alles toegevoegd met DLC en patches, maar er is voorlopig geen nieuws hierover, dus hou je adem niet in.

De ouwe zakken die Symphony of the Night nog bovenaan hun beste Castlevania-lijstje zetten, zijn duidelijk niet meer zij waarop Konami zich richt, en dat voel je dus overal een beetje. Het is niet meer voor ‘ons’ bedoeld, en dat is helemaal oké. Of we zijn te sentimenteel voor een oude serie, dat kan ook. Belmont’s Curse is en zal de nieuwe vreemde eend in de bijt zijn voor de serie. Eentje vol kwaliteiten, gewoon niet wat we hadden verwacht. Het is alsof je dolgelukkig een ouwe vriend eindelijk weerziet, maar die veranderd is. Het gaat hen goed, en je wenst hen nog altijd het allerbeste, maar het is niet meer hetzelfde. En misschien is het beter te veranderen, mee te zijn met zijn tijd en te proberen, dan vast te houden aan vroeger en de vergetelheid in te vallen. Maar de ontgoocheling, die blijft wel nog een beetje hangen.

Nog niet klaar met lezen? Klik dan hier!

• Final Fantasy Resonance is geen cashgrab maar een ware liefdesbrief
• Ace Combat 8: Wings of Theve review – in de achtste hemel
• TOEM 2 review: relaxerend foto-avontuur
• Dragon Quest Heroes: Torneko’s Mystery Dungeon -Classic HD- review: hapje tussendoor
• Marvel’s Wolverine review: een klein luchtje aan
• Rivage review: timeloop escaperoom… in space!