Rivage review: timeloop escaperoom… in space!

Er zijn twee zekerheden in het leven: de dood en het feit dat elk videogamefenomeen zal opgevolgd worden door titels die op de succesgolf willen surfen. Na duizenden soulslike-clones is het de beurt aan Blue Prince om een baken van inspiratie te zijn. Dat levert ons Rivage op. Een first-person puzzel-escaperoom waar je ook elke dag maar een beperkt aantal zaken kan doen. De ervaring is echter lineair hier. Geen roguelike shenaningans, geen halve deckbuilder en al zeker geen in-game examen over de wereld. De vraag is dan of deze timeloopformule op z’n puurst inzetten ook een even fantastisch spel maakt als z’n voorbeeld. We sluiten ons op in een verlaten ruimtestation om jullie deze review te brengen.

Welkom op A.R.E.S.

Het jaar is 2467. De mensheid heeft enkele miljoenen kilometers hiervandaan een nieuwe planeet ontdekt: Vesta. De gelijkaardig uitziende blauwe bol ziet er veelbelovend uit als tweede thuis voor onze soort. Er is een atmosfeer, water en de eerste metingen vertonen tekenen van microbieel leven. Een ruimtemissie wordt prompt opgezet om vanuit een state-of-the-art ruimtestation genaamd A.R.E.S. verder onderzoek te leveren. Daarvoor wordt een dreamteam gestuurd dat de komende 20 maanden in een baan rond Vesta zal leven. Ruimteveteraan en kapitein van de missie Johnny Kim, wereldbefaamde bioloog Jindal Amaan, topclass ingenieur en uitvinder Jahi Olmeida, wonderkind/genie Rafaël Almeida en jij, Amanda Vigneau, master in de psychologie en tevens bestsellerauteur van het in-game fictieve boek Stardust.

Dreamteam?

De samenstelling van de crew is gelijke delen wetenschappelijk spierballengerol en meticuleus geplande PR-campagne. Amanda is het equivalent van The Martian-auteur Andy Weir, Rafaël is een token op-het-spectrum teamlid maar ook de zoon van hoofdsponsor Almeida Vector en Jahi, die zich opgewerkt heeft uit armoede en al tal van magazinecovers vulde met zijn motiverend succesverhaal. De aarde houdt dan ook zijn adem in voor de nieuwe ontdekkingen van deze ploeg, alsook hun veilige terugkeer. Geen enkele bemande missie ging ooit zo ver, zo lang en zo dunbevolkt in de meest onherbergzame plek van het universum.

En met recht en reden blijkbaar. Want ondanks deze vervulde droom ontwaak je in een regelrechte nachtmerrie. Het station wordt enkele weken na aankomst al getroffen door een onbekend ruimtefenomeen. De reactor van het station raakt zwaar beschadigd, contact met het thuisfront valt weg en de rest van de bemanning is plots spoorloos verdwenen. Maar het vreemdste van al is dat jij vastzit in een tijdlus, gedoemd om één van de laatste dagen op A.R.E.S. opnieuw en opnieuw en opnieuw te beleven. En de spilfiguur in heel dit mysterie is een bizarre arcadekast in de berging.

Herinneringen binnen handbereik

Het vervolg kan je al raden. Uitzoeken wat hier in hemelsnaam gaande is, wat er is gebeurd met je collega’s en vooral een manier vinden om levend van het station af te geraken. En welke betere vorm dan een puzzel-escaperoom om die drie mysteries te ontrafelen? Alleen is het lang niet zo eenvoudig als je steeds maar dezelfde dag kan herbeleven. Er is maar zoveel energie over in het station. Je kan maar zoveel doen voor de tijd om is en sommige gebeurtenissen niet meer (of juist wel) bereikbaar zijn. Problemen waar jij een antwoord op moet vinden, natuurlijk, al helpt het spel dit te managen met heel wat handige UI-tools.

Ontdek het K9-systeem! Deze futuristische AR-lens laat je toe om alles wat je meemaakt op te nemen en vergeet – in tegenstelling tot jij zelf – niets van die gegevens als je terugvliegt in de tijd. Het onthoudt audiologboeken, je kan er screenshots mee nemen en het slaat zelfs paswoorden op, op voorwaarde dat je het hebt ingegeven op de juiste plaats. Het filtert dus geen informatie voor jou uit de vele tekstdocumenten die je gaat vinden op ruimtestation, maar het vervangt eigenhandig wel de nood om een notitieboekje bij te houden of je mediafolder te vullen zoals bij Blue Prince.

Je kan al die info voor het gemak ook achteraf, en wanneer je wil, als een overlay inzetten. Nog later speel je er zelfs nieuwe functies mee vrij, zoals een UV-licht of ingebouwde klok. Niets revolutionairs als spelsysteem, maar eentje dat het ruimtestation keer op keer verkennen wel een pak ergonomischer maakt. Als je afgehaakt was van dit genre spellen door de constante nood om alles zelf te documenteren, dan heeft Rivage dat probleem alvast voor je opgelost.

RTX aan

Voor je eender welke puzzel oplost, moet je eerst het station wat ontdekken en die puzzels vinden, natuurlijk. En het eerste wat opvalt, is niet de gameplay of het puzzeldesign, maar de artstyle. Het spel is bloedmooi en vloeit over van de kleine details in zowat elk decorelement. Met veel van die elementen en voorwerpen kan je ook interageren. Vinden welke relevant zijn voor een puzzel en welke gewoon versiering zijn, is dan ook de drijfveer achter dit bombastisch vertoon van realisme. Maar zelfs als het nutteloos was, bleek het moeilijk om niet even alles vast te pakken en te bestuderen, gewoon voor de kunst. Een doos ontbijtgranen met bewegende ledjes, een doorzichtige frigo met een zotgeloofwaardige shader om condens te vertonen, tonnen boeken waarvan de achterflap echt en leesbaar is … Het is maar een bloemlezing van de berg spullen die je zal aantreffen op het station. Opnieuw: veel hiervan is nutteloos, maar dat is net wat het station in Rivage zo geloofwaardig maakt.

De belichting en diens effecten op de wereld zijn ook fenomenaal. In het donker van het station zonder stroom de weerspiegeling van een aquarium op het plafond zien dansen, bijvoorbeeld, is echt betoverend. En het zit ook overal. Elk stuk glas weerspiegelt exact de wereld, elk led-licht schijnt diffuus of reflecterend afhankelijk van het oppervlak, het vale blauw van Vesta dat door een patrijspoort schijnt en schaduwen verder accentueert … Het zijn maar enkele voorbeelden uit een lange lijst van zulke fotorealistische interacties met de wereld. Het is oprecht indrukwekkend, zeker voor zo’n kleine studio als Exnilo. De soundtrack – die af en toe wel iets te schuchter is – ondersteunt het hele avontuur evenzeer als die visuele hoogstand.

Niet voor Steamdeck

Die pracht vraagt wel wat van je machine, en de recommended specs zijn er dan ook niet naast op pc. 32 GB RAM en minstens een RTX 3060 of AMD-equivalent. Niets om de neus voor op te halen in deze economie. Al moeten we toegeven dat het ook wel stiekem nodig is. Rivage op low settings spelen neemt veel weg van de magie en spanning van het spel. Dat was pijnlijk duidelijk met een korte test op Steamdeck, waar het amper 20 fps haalde met bescheiden instellingen. Erger nog is dat enkel de belangrijke items ietwat leesbaar waren, waardoor je het voor jezelf een beetje verbrodt. Het is zoals in oude cartoons meteen zien wat relevant is en wat niet. Heb je er de vereisten voor, dan draait Rivage zonder noemenswaardige problemen maar zo niet, ben je bij deze gewaarschuwd.

Vooral timegate

Het grafisch aspect van Rivage is ongetwijfeld wel zijn grootste troef. De puzzels zelf zijn zeker niet slecht, maar we blijven ver van het niveau dat je zou kunnen vinden in recentere meesterwerken als Outer Wilds of Blue Prince. Vaak vertrouwen die op jouw nauwlettendheid eerder dan logica. Heb je de mails goed gelezen en die hint of dat paswoord gezien? Viel de poster in de kamer van X of Y je niet op? Dat soort dingen. Ze zijn niet echt verstopt, maar het moet klikken dat dit decorelement of attribuut je eigenlijk op weg helpt voor de andere, ogenschijnlijk nutteloze informatie die je vond. Alles bijhouden is de echte uitdaging, maar daar komt de eerder besproken K9 van pas. En een geruststelling voor wie Blue Prince ooit in zijn 1.0-versie speelde: nee, je hoeft eerder gevonden paswoorden of cijfercombinaties niet opnieuw manueel in te tikken als je ze nodig hebt in een nieuwe loop. Ook dat doet de K9 automatisch.

Toch blijft het grotendeels een lineaire bedoening. Je zal nooit meer dan twee puzzels tegelijk jongleren voor er iets in het station je vooruitgang blokkeert. Dat zijn bijvoorbeeld een vereiste toegangskaart of een gebrek aan energie. Heel af en toe zorgt de timeloop mechanic ervoor dat je tactisch meerdere paden moet verkennen. Helaas is het vaker dan niet een manier om de keuzeruimte beperkt (of behapbaar, ’t is hoe je het zelf ervaart) te houden. Rivage zou mechanisch perfect kunnen werken zonder, al kan de hoeveelheid hints zonder context dan misschien wel overweldigend worden. Speculeren brengt ons natuurlijk nergens, want de hoofdreden voor de verkenbeperking is niet omdat de devs slecht leveldesign hanteren. Het is vooral zodat het verhaal – en de onthullingen – zich perfect afspelen zoals ze het willen vertellen.

Ruimtethriller

Meer nog dan een escaperoom is Rivage een lichte sci-fithriller. De talrijke documenten, mails en berichten die je kan inkijken, zijn uitstekend geschreven. Ze schetsen mondjesmaat een duidelijk en gelaagd beeld van alle bemanningsleden. Een beeld dat vrij snel een ongemakkelijke sfeer verleent aan heel het avontuur, zonder daarom per se in horror of jumpscare-land te belanden, gelukkig. Het was niet zomaar een mysterieus fenomeen dat het station trof. En wat de crew overkomt, is met elk ontrafeld stukje info minder en minder als een ongeluk te bestempelen. Vooral de audiologs, die overigens uitstekend gevoiced zijn in een pak talen, geven ijskoude rillingen in de tweede helft van je avontuur. Dat de puzzels af en toe wat eenvoudig zijn, zorgt er op z’n minst voor dat Rivage nooit zijn opgebouwde spanning verliest.

De pay-off is uiteindelijk wel echt de moeite waard. Er zit een goeie plottwist in en zoals eerder gezegd zijn de personages en wereld van het spel geweldig uitgediept. Hoe lang je zoet bent met het avontuur, hangt natuurlijk volledig af van hoe lang je wel of niet vastzit op een puzzel. Wij deden er net geen tien uur over, maar onze uiteindelijke playtime landde op iets minder dan 15 uur. Want ja, er zijn meerdere eindes. Wie het onderste uit dan kan wil halen, zal de echt moeilijke puzzels moeten oplossen. Die vinden is al een hele opdracht op zich en een die het timeloopsysteem veel meer gewicht geeft.

Ervaring uit de echte wereld gewenst

Spijtig dat sommige puzzels wel vereisen dat je kennis uit de echte wereld meeneemt. Dat is eerder een persoonlijke mening, maar wel of niet kunnen schaken of een Rubik’s kubus oplossen zou geen invloed moeten hebben op een videogame-ervaring, wat ons betreft. Er zijn ook geen in-game hints of andere hulpsystemen. Dus als je weet wat het spel van jou verwacht maar het mechanisch gewoon niet lukt, dikke pech. Niets al te frustrerends, maar gezien we het spel voor release in handen kregen – en dus voor het bestaan van walkthroughs en Discord-helpkanalen – heeft het ons toch enkele grijze haren bezorgd.

Spiekbriefje

Desalniettemin blijft Rivage wel een uitstekende ervaring. Het is niet zo revolutionair als Blue Prince, maar zijn gelikte presentatie en spannend verhaal maken het meer dan goed. Puzzelveteranen zullen het misschien iets te gemakkelijk vinden, al geldt dit enkel voor het hoofdverhaal om het tempo erin te houden. Reik je verder, dan komt de timeloop mechanic pas echt tot zijn recht. Hoe je het ook benadert, het K9-systeem stroomlijnt de hele ervaring mooi. In-game screenshots kunnen pinnen aan je UI als reminder of spiekbrief is van onschatbare waarde. Een systeem dat wat ons betreft alomtegenwoordig mag worden in dit genre games.

Is Rivage zonder fouten? Uiteraard niet, maar de handvol puzzels die je gewoon vragen een verstopt voorwerp te vinden of kennis van buitenaf te brengen, zijn gelukkig geen domper op de feestvreugde. Check wel goed je specs als je dit op pc wil spelen. De recommended halen is wat ons betreft wel onontbeerlijk voor de ervaring. Op Steamdeck raden we het dus af, maar op PS5 en Xbox Series zou dit geen probleem mogen zijn.

Wat hebben we nog zoals gereviewed de laatste tijd…

• Star Wars Zero Company is al wat je als XCOM fan zou willen maar dan in een Star Wars-jasje.
• Moonlighter 2: The Endless Vault brengt met succes de formule van zijn voorganger over naar 3D maar kan wat meer variatie gebruiken.

• Onimusha: Way of the Sword heeft zalige gevechten maar een ietwat uitgerekt gevoel door een te repetitieve open wereld.

• The Blood of Dawnwalker brengt vampieren op een sterke manier terug in de focus voor rpg’s.
• The Sinking City 2 combineert Lovecraft met Resident Evil, maar verliest wat van het karakter van het eerste spel.
• Wij mochten de network test van The Duskbloods uitproberen.
• Marvel Tōkon: Fighting Souls is een zalige fighting game.