TOEM 2 review: relaxerend foto-avontuur

Niet alle games moeten gaan over het redden van de wereld of onbeschrijfelijke horror verslaan. Soms mag het eens iets simpeler zijn. Iets herkenbaar menselijks. Iets deugdzaams. Dat is wat TOEM 2 probeert met zijn monochrome wereld en eenvoudig doel: ga eens naar buiten. Geen verplichting om de held te zijn, wel om eens in het moment te leven en stil te staan bij een wereld die anders veel te snel gaat. En voor je als gamer huivert bij de gedachte om gras aan te raken, geen paniek. Je mag nog wel een trekker overhalen in dit spel – dat van je fototoestel. Hoe breidt TOEM 2 dezelfde pitch als zijn voorganger uit zonder te vervallen in meer van hetzelfde? We grijpen onze rugzak en duiken de schattige zwart-witwereld in om jullie deze review te brengen.

Run to the hills

TOEM 2 is net als zijn voorganger een cozy verkenspel waarin jij als fotograaf doorwaadt op zoek naar mensen om te helpen en mooie plekken om vast te leggen. De sfeer is en blijft doorheen het spel moedwillig gemoedelijk. Geen timer, geen game-over-scherm. Het is nooit de bedoeling je onder druk te zetten en als je liever eens 5 minuten op een bank wil niksen om naar de muziek te luisteren, ben je helemaal mee met de filosofie achter de TOEM-reeks. Anders dan zijn voorganger kan je nu wel springen en klimmen in de isometrische wereld. Een gameplaywijziging die nu ook de avontuurlijke verkenner beloont en niet enkel de opmerkzame fotograaf, al moet je hier ook geen Breath of the Wild-toestanden verwachten. Er is wel één nog groter verschil met zijn voorganger: geen mobiele versie. Gelukkig verandert dit niets aan de pitch, kwaliteiten en productiewaarde van TOEM 2. Integendeel zelfs.

TOEM 2 pikt de draad vier jaar na de gebeurtenissen in het vorige spel op. Niet dat je het hoeft te kennen, want buiten hetzelfde hoofdpersonage en enkele referenties staan beide titels los van elkaar. Zoals het een goed videogameavontuur betaamt, start jouw epos met te laat opstaan. Er is weliswaar geen tijd te verliezen, want vandaag is de dag waarop de wilg op Whirlwind Hill in bloei zal staan. Een in-game-evenement zo zeldzaam als een zonsverduistering in het echt, en iets wat de nationale tv zelfs een hele dag live opvolgt. In TOEM 2 fungeert die bloei ook als achtergrond voor een coming-of-age-verhaal. De bloei in het echt zien is een traditie die iedereen eens in zijn leven moet doen. Mensen komen van heinde en verre om dit te zien en in ons geval is het van heel ver. Nu ja, relatief… 

De Wilg staat namelijk vier steden verderop en is te bereiken met de bus. In de schattige Paper Mario-achtige wereld van TOEM is dit een echte bedevaart. Maar zoals een filosoof ooit zei: het is niet het einddoel dat telt, het is de reis. En zo is je route – en de gameloop – uitgestippeld. Neem de bus, ontmoet nieuwe mensen, geniet en bereik TOEM door de wilg te zien bloeien. Wat TOEM dan betekent, moet je zelf invullen.

Zeg ‘cheese’

Natuurlijk is zo’n once-in-a-lifetime-gebeurtenis zien en geen foto pakken niet meer van deze tijd. Het fototoestel is dan ook de centrale spelmechaniek in TOEM. Elk level zal je de opdracht geven om inwoners te helpen, dieren te vinden en toeristische trekpleisters op de gevoelige plaat vast te leggen. Soms is het zo eenvoudig als: zoek het voorwerp en klaar. Andere keren zijn de hints wat cryptischer of zal je moeten spelen met perspectief om te zien wat de NPC’s bedoelen. Het zijn echter nooit breinbrekers en TOEM 2 beloont vooral nieuwsgierigheid en verkenning. Als je graag flaneert in de wereld en achter elke hoek eens een kijkje neemt, stoot je haast vanzelf op de vele antwoorden van het spel.

Het leuke aan het fototoestel is dat het je perspectief op de zaken verandert. Naast een mooie filosofische metafoor zorgt het ook voor leuke gameplayverrassingen. Zaken die onder de huizen verborgen zijn vinden of kijken naar de wolken zijn anders onmogelijk in isometrisch zicht, maar met het fototoestel in first person kan dus letterlijk alles iets verbergen. Hierdoor valt het oog voor detail van ontwikkelaar Something We Made nog meer op. Elk hoekje van de wereld verbergt wel iets en telkens je denkt een onmogelijke invalshoek beet te hebben, zijn de devs je een stapje voor en word je beloond met een unieke animatie of een leuke easter egg. Het spel zit ook boordevol knipogen en referenties naar andere indietitels, waaronder ook onze geliefde Bing Bong uit Peak.

Meneer Boterham

Die anekdote typeert de wereld van TOEM 2 wel in alle opzichten. Overal waar je kijkt is het een schattig condensaat van de meest knotsgekke situaties en personages, propertjes verpakt in detailrijke diorama’s. De vergelijking met Paper Mario is snel gemaakt, maar dat kan enkel omdat elk element dezelfde charme draagt als de bekende Nintendo-spin-offreeks. Elke NPC heeft zijn unieke animaties, elke plant schommelt mee op het ritme van de muziek en elke pixel loopt over van de liefde die de ontwikkelaars in hun artstyle staken. TOEM 2 heeft af en toe een absurdistisch kantje, zoals een levende boterham die tevens de bakker van het eerste dorp is, maar het is er nooit over en is er vaker dan niet om je nieuwsgierig te houden voor de volgende gag dan om je subtiel warm te maken voor de werken van Kierkegaard. We hebben alleszins een paar keer hardop gelachen met TOEM 2.

De gameplay breidt zich verder ietwat uit, al blijft de drijvende kracht achter je avontuur die drang naar de volgende frats. In elk nieuw gebied krijgt jouw fototoestel een extra vaardigheid om te interageren met de wereld. In de eerste leer je focussen, de tweede snoeien, de derde hameren… Simpele dingen, maar het steunt het puzzeldesign en de verkenning. Het is echter geen metroidvania. Je kan een level de eerste keer 100% spelen en backtracken hoeft enkel als je iets zou gemist hebben. Zie het meer als de centrale gimmick van een wereld. Een beetje – alweer – zoals een Mario-game.

Chille Collecthaton

Er is in ieder geval zelfs zonder backtracken meer dan genoeg te doen. Alle missies volbrengen, alle dieren vinden en de trekpleisters bezoeken – de verplichte dingen – houden je makkelijk vier uurtjes bezig. Je zou wel half de fun missen. Het zijn al de niet-verplichte dingen – kostuums verzamelen, muziekcassettes beluisteren maar vooral de vista’s, grappen en die oh zo schattige animaties aanschouwen – die je zeker moet ervaren. Niet alles in het leven doet een score omhooggaan of vult een metertje. Soms zijn de dingen intrinsiek de moeite waard. TOEM 2 herinnert je moeiteloos aan die levensles.

TOEM 2 is een korte maar krachtige ervaring. Zoals een ‘a short hike’ nodigt het je uit om een weekendnamiddag even weg te dromen en het spel dan te klasseren. Er is geen new game+ of postgame-uitdaging, ook al smaakt het echt wel naar meer. De replay value zit hem nog het meeste in de uitstekende soundtrack mee op stap nemen in je echte leven. Launchable Socks en Jamal Green weten als geen ander hoe speelse elektronische oorwurmen af te wisselen met relaxerende ambient. Iets wat ze doen met een gigantische hoeveelheid tracks, ondanks de korte levensduur van het spel zelf. 

Nog wat tijd over voor nog een artikel? Klik dan hieronder door!

• Alles over onze trip naar Gamescom 2026
• Onimusha: Way of the Sword review
• The Duskbloods Network Test preview
• Dave the Diver: In the Jungle review
• Assassin’s Creed Black Flag Resynced review