Pressure review: broeiende storm

Het weer, hét smalltalkonderwerp bij uitstek in Vlaanderen. Goed voor bij de kapper, de beenhouwer of zelfs een random persoon op straat. Maar dat het ook van levensbelang kan zijn, hebben we afgelopen zomer overal ter wereld vaak moeten ondervinden. Dat was vroeger niet anders, en daarrond draait Pressure. Want als je de belangrijkste oorlogsoperatie uit de geschiedenis wil opzetten, is dat weer van levensbelang.

Cruciale voorspelling

In 1945 wordt het rustige leventje van meteoroloog James Stagg (Andrew Scott, All of Us Strangers) verstoord wanneer hij opgeroepen wordt door het leger en dus z’n zwangere vrouw Liz (Tamsin Topolski) moet achterlaten. Hij komt terecht bij het hoofdkwartier van de geallieerden, van waaruit alle operaties en het verloop van de oorlog opgevolgd worden. Generaal Eisenhower (Brendan Fraser, Rental Family) vertelt hem dat hun vorige missie mislukt is door het weer en dat willen ze nu vermijden. Maandag, over 4 dagen, willen de geallieerden namelijk een invasie vanop zee beginnen en aan land gaan in Normandië, en daarvoor moet het weer goed zijn.

Het lot van D-Day ligt dus in de handen van Stagg en z’n team. Om maximale zekerheid te hebben, behoort ook zijn Amerikaanse tegenhanger Krick (Chris Messina, Air, I Care A Lot) daartoe. Alleen zijn hun methodes licht verschillend. Zo vermoedt Stagg dat het weer ongeschikt zal zijn, terwijl Krick alleen maar indicaties ziet dat het mooi weer zal zijn zoals de vorige jaren. Secretaresse Kay Summersby (Kerry Condon, The Banshees of Inisherin) vormt ondertussen de brug tussen de stoïcijnse Stagg en Eisenhower.

Dad movie?

Toen ik wat opzoekingswerk deed, zag ik overal verwijzingen naar Pressure als een “dad movie”. Ik snap het enigszins wel, met het thema en de historische setting, maar het is toch ook wel een spottende term voor iets wat vroeger vooral aanzien werd als een gewone, degelijke film. Denk maar aan klassiekers als Braveheart of Con Air. Daarmee wil ik niet meteen zeggen dat Pressure een klassieker is, maar wel gewoon goedgemaakt en ja, zo misschien een tikkeltje ouderwets.

Aan het begin van de film weet je natuurlijk al hoe het af zal lopen: D-Day zal sowieso plaatsvinden, maar alle details en aanloop ernaartoe zijn wel interessant, waarbij je ook nog wat onverwachte dingen te weten komt. En ondanks de duidelijke afloop leef je toch mee met de spanning die de aanwezige mensen voelen terwijl ze zich voorbereiden en uiteindelijk wachten op nieuws. Alleen voel je soms wel een raar contrast met de ogenschijnlijke banaliteit van het voorspellen van het weer. Die scènes kan je dan weer niet veel spannender maken dan ze eigenlijk zijn.

Echt ensemble

Wel een leuk contrast is dat Stagg niet meteen het meest sympathieke hoofdpersonage lijkt. Hij is nogal een droogstoppel, zoals het een Brit betaamt, en dus verloopt de communicatie met alle andere leiderstypes wel moeizaam. Maar het is ook een strijd voor principes. Krick leunt op historische methodes om het weer te voorspellen, terwijl Stagg zoveel mogelijk data wil verzamelen. Die leert hem dat het plan niet gunstig is, maar dat is niet wat de legerleiding wil horen. Zo krijgt hij nog wat extra druk van zowel Eisenhower maar ook van Montgomery (Damian Lewis) en de anderen.

Scott speelt deze rol wel weer uitstekend; zwijgzame personages liggen hem echt. Want het is niet omdat Stagg stoïcijns lijkt dat hij het ook is. Dat tonen vooral de momenten in de film met Kay of wanneer het over z’n vrouw gaat. Daar doet Scott vaak veel met weinig woorden, en voel je zowel de zachtaardigheid als de intensiteit. Ook Brendan Fraser springt eruit, net omdat zijn personage tegen z’n toch wel knuffelbare imago ingaat. Chris Messina zien wij altijd graag bezig, ook als deze koppige Amerikaan, overtuigd van z’n eigen gelijk. Kerry Condon krijgt op haar beurt een wat vollere rol dan je in deze film verwacht.

Mix van intenties

Het scenario is van regisseur Anthony Maras (Hotel Mumbai) en David Haigh (My Boy Jack), die het adapteerde van z’n eigen toneelstuk. Het is inderdaad een film die het meer van de dialogen moet hebben, dus die oorsprong kunnen ze niet helemaal verstoppen. Tegelijkertijd proberen ze dat op te lossen door ook in de montage te wisselen met beelden van soldaten. Daarbij zijn zowel speciaal geënsceneerde beelden als ingekleurde archiefbeelden, zoals Peter Jackson deed voor They Shall Never Grow Old. (Volgens IMDB was een van de assistentmonteurs die door deze beelden moest gaan Jamie Stagg, de kleinzoon van de echte James Stagg.) Het laat beter de impact zien van waar we al de hele film over aan het praten zijn, maar gaat ook wel wat in tegen de isolatie van het hoofdkwartier.

De cinematografie van Jamie Ramsay (All of Us Strangers, Living) laat alles er helder en toch warm uitzien, terwijl de muziek van Volker Bertelmann (All Quiet On The Western Front, Conclave) gepast klassiek is en toch voor spanning zorgt. Ook op het productiedesign valt niks aan te merken, met alle gepaste props uit die periode (zoals ook de meteorologische consultant beaamde). Als je niet houdt van praatfilms zonder veel actie, dan is deze waarschijnlijk niks voor jou. Maar als je dat wel doet, en je houdt van een goeie, ouwe ensemblefilm, dan is Pressure een goeie keuze. “Dad-film” of niet.

Pressure is vanaf 08/09 te zien in de bioscoop. Kinepolis houdt ook een speciale Film & Facts-editie met weerman Bram Verbruggen van VRT.