Moana (live-action) review: trouwe remake die bestaansrecht nooit bewijst

Disney blijft zijn animatieklassiekers één voor één omzetten naar live-action, en nu is ook Moana aan de beurt. Voor een film die zoveel mensen met zijn liedjes en zijn zeilavontuur heeft meegenomen, is dat een riskante stap: de lat ligt hoog, en de herinnering aan het origineel is nog springlevend.

De Disney-remake waar niemand om vroeg

Ik heb altijd een hekel gehad aan het idee van live-actionbewerkingen die eigenlijk niet hoeven te bestaan. Disney graaft al jaren in zijn eigen catalogus om geliefde animatiefilms opnieuw te verpakken, en elke keer stel ik mezelf dezelfde vraag: wat kan deze versie dat het origineel niet al deed? Het is een vraag die zelden een overtuigend antwoord krijgt, en dat maakt dat ik elke nieuwe aankondiging met een opgetrokken wenkbrauw tegemoet treed.

Met Moana werd die scepsis alleen maar groter, want dit is een van mijn favoriete Disneyfilms. Laat ik dus eerlijk zijn: ik ben hier bevooroordeeld, en ik zat vanaf de eerste minuut met een kritische bril in de zetel. Of de film die bril kon doen verdwijnen, hing helemaal af van wat hij zelf aan het verhaal wist toe te voegen.

Een verhaal dat nog steeds werkt

Het mooiste wat ik over deze film kan zeggen, is dat het verhaal nog altijd overeind blijft. Moana’s reis over de oceaan, haar bijzondere band met de zee en de zoektocht om het hart van Te Fiti terug te brengen blijven een bevredigend stukje vertelkunst. Een sterk verhaal verliest zijn kracht niet doordat je het in een andere vorm gegoten ziet, en dat bewijst deze film opnieuw.

Omdat dit in wezen een herhaling is van het origineel, is het bovendien moeilijk om er niet van te genieten. Je kent de scènes, de film weet dat je ze kent, en er zit iets geruststellends in om ze nog eens te zien voorbijkomen. Het voelt een beetje als een oud nummer dat je al honderd keer hebt gehoord en toch niet kunt overslaan. Dat is op zich geen slechte basis, maar het is ook geen reden om een volledige film opnieuw te maken.

De muziek als hoogtepunt

De liedjes zijn ontzettend goed gezongen en prachtig gechoreografeerd. Je merkt dat de cast begrijpt hoeveel gewicht deze nummers dragen voor een publiek dat ermee is opgegroeid, en dat er met zorg en respect mee is omgegaan. De zang klinkt overtuigend, de dans zit strak in elkaar en op die momenten komt de film het dichtst bij zijn eigen bestaansrecht.

En ja, ik zong mee. Ik vermoed dat ik niet de enige was, want het is moeilijk om stil te blijven wanneer die melodieën beginnen te spelen. Het is het deel van de film waar de plicht tot kritisch zijn even naar de achtergrond verdwijnt, en daar ben ik eerlijk gezegd best dankbaar voor.

Dezelfde zee, minder golven

Maar dat is meteen ook het grootste probleem van deze Moana. Elke keer dat een nummer raak is, denk je onvermijdelijk terug aan de versie die je al kent, en die vergelijking valt zelden in het voordeel van de remake uit. Een goed lied in een remake herinnert je er vooral aan hoe goed het origineel al was.

Daardoor voelt het geheel overbodig aan, simpelweg omdat het origineel beter is. Het heeft een eigen visuele identiteit en een speelsheid die deze versie maar moeilijk kan evenaren, en er is te weinig nieuws toegevoegd om de keuze voor een herhaling te rechtvaardigen. Een remake moet iets nieuws te vertellen hebben, en dat ontbreekt hier te veel.

Te veel CGI, te weinig magie

De CGI wordt te veel gebruikt en ziet er vaak maar matig uit. Dat is een serieus probleem in een film waarin de oceaan zelf bijna een personage is en waar zoveel afhangt van het gevoel van magie en wonder. Meer dan eens haalde het me uit het verhaal, omdat de effecten meer aandacht trokken dan de personages die er middenin staan.

Waar de animatiefilm zijn medium gebruikte om het onmogelijke volkomen vanzelfsprekend te laten lijken, voelt het hier vaak kunstmatig aan. Wat in tekenfilmvorm magisch was, komt in live-action zelden over als een echt wonder. Het gevolg is dat sommige scènes eerder technisch dan betoverend aanvoelen, en dat is precies het tegenovergestelde van wat dit verhaal nodig heeft.

Wanneer gaan we aanmeren?

Het derde bedrijf van Moana sleept bovendien veel te lang aan. Een climax hoort aan te voelen als een ontlading, als het moment waarop alles samenkomt, maar hier lijkt ze eerder een uithoudingsproef. Je voelt de film rekken waar hij zou moeten versnellen, en de spanning die eerder is opgebouwd, lekt weg voor het einde in zicht komt.

Het is jammer, want met een strakkere montage was hier veel te winnen geweest. De scènes zijn op zich leuk genoeg, maar samen blijven ze net iets te lang hangen. Op het moment dat het hoogtepunt zou moeten volgen, zit je al met je gedachten bij de aftiteling.

Moana is nu te zien op Disney+.