The Dog Stars review: kan Ridley Scott het nog?

Met The Dog Stars speelt de nieuwe Ridley Scott in de zalen. Zoals gewoonlijk slaagt Scott erin om een meesterlijke cast samen te brengen, maar de laatste jaren zijn zijn films toch niet meer het grote kritische succes. Kan deze nieuwe boekverfilming het tij keren?

The Dog Stars speelt zich af in het jaar 2035. Jaren geleden brak er een pandemie uit die het grootste deel van de mensheid uitroeide. In deze wereld volgen we Hig, een mecanicien voor de pandemie uitbrak, in Colorado. Momenteel leeft hij samen met zijn hond Jasper en met Bangley, een oud-marinier. Hig vliegt in een oud propellorvliegtuig waarmee hij soms naar een verlaten Denver vliegt om proviand en materiaal te verzamelen. Ook helpt hij een gemeenschap mennonieten (een conservatieve christelijke beweging zoals de Amish) met voedsel en klusjes. Iets waar Bangley niet achter staat.

De visies van Hig en Bangley staan op sommige vlakken steeds haakser op elkaar en na een radiosignaal ontvangen te hebben van Grand Junction (ook Colorado) besluit Hig eens te gaan kijken om na te gaan of daar effectief een vredevolle gemeenschap mensen leeft. Onderweg krijgt zijn vliegtuig wat pech en kan hij veilig landen in een vallei waar Pops en Cima wonen (vader en dochter). Hij kan hen overtuigen om hem rustig zijn vliegtuig te laten repareren om verder te vertrekken, maar ondertussen krijgen vooral Cima en Hig een steeds hechtere band.

Te weinig omkadering

The Dogs Stars is een boekverfilming van het gelijknamige boek van Mark L. Smith. Het boek zelf heb ik niet gelezen, maar ik vermoed dat de status quo van de wereld hier wel iets meer kleur krijgt dan in de verfilming. De kern van The Dog Stars zit, volgens mij, voornamelijk in de relatie tussen Hig en Cima (en Pops). Op zich is het dus ergens te begrijpen dat we zo snel mogelijk naar dat stuk van het verhaal willen. Alleen duurt dat toch tegen de 45 minuten vooraleer we daar aankomen.

Dat vind ik op zich geen probleem, als die 45 minuten gebruikt worden om de wereld te schetsen of om onze protagonist, Hig, uit te diepen. Maar dat gebeurt niet echt. We krijgen in deze eerste act de mennonietengemeenschap hooguit 2 minuten te zien, zonder echte dialoog. Waarom Bangley er zo op neerkijkt, komt ook maar zeer beperkt aan bod. Maar vooral de band tussen Hig en Bangley is onbestaande. Ze botsen over een aantal fundamentele zaken, waardoor het vrij logisch is dat Hig gewoon naar betere oorden zoekt.

Alleen is er een zwaar incident nodig om hem effectief te doen vertrekken. Hetgeen betekent dat er toch ergens een reden is dat Hig wel een warme band heeft met Bangley. Echter krijgen wij die nooit te zien. Voor ons als kijker is Bangley gewoon een weirdo en zie je geen enkele reden waarom Hig zelfs nog zou blijven hangen. En dat is jammer. Want er moet een reden zijn voor Hig om terug te komen en die voel je niet.

De eerste act gebruikt Ridley Scott voornamelijk om mooie vliegtuigshots te maken. Dus op dat vlak verveel je je zeker niet, want de landschappen en cinematografie zijn om van te smullen. Alleen vergeet Scott hier om een verhaal te vertellen en zijn personages uit te diepen. Van Hig krijgen we echter wel enkele flashbacks te zien, maar deze zijn zodanig oppervlakkig dat het toch moeilijk wordt om echt om hem te geven. Hetzelfde geldt voor Cima, waar hij toch een emotionele band mee moet kunnen vormen.

Ook krijgen we daarna veel te weinig te zien van de andere groeperingen die onvermijdelijk het pad kruisen. Zowel Bangley, die alleen achterblijft, krijgt te maken met andere mensen, maar ook de vallei van Cima en Pops blijft niet gespaard van geweld. En wat er nu eigenlijk aan de hand is in Grand Junction is ook op zijn minst interessant te noemen. Alleen gebeurt alles wel heel snel hier. Uitleg ontbreekt volledig.

De focus ligt misschien voornamelijk op Hig, maar het is toch om iets meer omkadering te krijgen rond de rest. Dat geeft deze apocalyptische wereld net kleur. Zo geeft 28 Years Later: The Bone Temple ook achtergrond aan zowel de protagonisten als de antagonisten om de wereld zoveel rijker te maken. Zelfs in The Last of Us krijgen alle fracties die het duo passeert een omkadering. Met Blade Runner en Kingdom of Heaven in het achterhoofd, hoop ik ook dat Ridley Scott van deze een director’s cut heeft liggen die wel kleur geeft aan de personages. Anders komt dat na Gladiator 2 en Napoleon toch in een rijtje van teleurstellingen, die het einde van Scotts carrière een wrange nasmaak geven.

De cast redt de boel

Natuurlijk is The Dog Stars niet helemaal te kleurloos om naar te kijken en dat is grotendeels aan de cast te danken. In de hoofdrol van Higs schittert Jacob Elordi (Saltburn) en voor Cima gaat de eer naar Margaret Qualley (Blue Moon en The Substance). Bij het filmminnend publiek zijn dit al grote namen, maar bij het brede publiek moeten ze zich nog meer bewijzen. En ze nemen beiden hun rol heel serieus en dat loont.

Ook voor de ondersteunende rollen werden niet de minsten genomen. Pops wordt vertolkt door Guy Pearce (The Brutalist) en Bangley wordt gespeeld door Josh Brolin (Weapons), die post-Thanos echt wel blijft verbazen. Ze spelen elk hun rol met verve en je voelt dat er meer achter zit. Vermoedelijk hebben ze in hun gehele script wel meer achtergrond bij hun personages gekregen of staat deze in het boek, maar je voelt hierdoor des te meer dat The Dog Stars echt tekortschiet op dat vlak. En ja, Benedict Wong staat ook groot op de castlijst, maar heeft misschien 90 seconden screentime. Wat me weer doet vermoeden dat er ergens toch een director’s cut klaar ligt…

Dankzij deze acteurs en de mooie beelden is The Dog Stars nog bekijkbaar. Alleen voelt alles veel te middelmatig voor een filmmaker als Ridley Scott. Het voelt toch te dertien-in-een-dozijn aan om later nog eens naar terug te grijpen. En daar kan de cast, hoe goed ze het ook doen, weinig aan verhelpen.

The Dog Stars speelt momenteel in de bioscoop!