Blue Moon review: een magisch stuk theater

Tijdens Film Fest Gent werd ik door een vriend geforceerd om “tenminste Blue Moon te gaan kijken” als ik dan toch die andere film van Richard Linklater, Nouvelle Vague, niet wou meepikken door film-les-trauma. Ik zei ja, zette me in de cinemazetel en heb er geen minuut spijt van gehad.

Een verhaal vol tegenslag

Blue Moon is het verhaal van Lorenz Hart (vertolkt door Ethan Hawke), of toch, een avond in zijn leven waarin hij zelf zijn verhaal ongeveer vertelt. De man heeft wel een vrij grote eigendunk, dus misschien moeten we zijn verhalen toch met een korreltje zout nemen. Hij zit aan de bar in Sardi’s, hét restaurant op Broadway, nadat hij weggelopen is tijdens de première van Oklahoma!, de musical van het nieuwe theaterduo Rodgers en Hammerstein. Die Richard Rodgers (gespeeld door Andrew Scott) zat hiervoor nog in een ander duo, Rodgers & Hart, waarbij ze samen musicals schreven zoals Fly With Me en Mississipi.

Hart heeft echter een nieuwe drive gevonden in zijn leven, de knappe theaterstudente Elizabeth (Margaret Qualley), een stuk jonger dan hem, veel charmanter, maar vooral voor hem de vrouw van zijn dromen. Of zij daar hetzelfde over denkt is niet geweten, maar dat houdt hem niet tegen om via vele brieven, cadeautjes én zelfs het regelen van een gesprek met Rodgers, haar voor zich te proberen winnen.

Doorheen de film begin je als kijker vooral te merken dat Hart eigenlijk een zeer triest leven heeft. Door eigen toedoen – hij was een vrij onbetrouwbare man die kampte met een zwaar alcoholprobleem – heeft hij de mensen rond zich en zo ook zijn carrière weggeduwd. Zijn laatste stukken samen met Rodgers waren dan ook nog eens een stuk minder populair dan het nieuwe Oklahoma!, dus uit jaloezie duikt hij weg aan de bar om zijn zorgen weg te drinken.

Machtige personages en dialogen

Blue Moon moet het, wegens het ontbreken van echte actie, voornamelijk hebben van de personages en hun dialogen. De lange monologen van Hart die weer een deel van zijn leven uit de doeken doet, of een relaas vertelt over zijn zomer met Elizabeth worden op machtige wijze vertolkt door Ethan Hawke. Er zijn zéér weinig mannen die mogen mansplainen tegen mij, maar Hawke mag dat doen en zou me zelfs nog kunnen doen luisteren ook. De referenties naar theatericonen en -stukken vliegen in het rond, wat me als podiumkunsten-student zeer blij maakte.

Naast Hawke zijn ook Qualley en Scott zeer indrukwekkende acteurs die volledig verdwijnen in hun personages. Scott is natuurlijk al een zeer gevestigde acteur, die hier zeker weer uitblinkt in de dialogen met Hawke die op serieuze snelheid passeren. Margaret Qualley zet de jonge Elizabeth neer op een manier die naïef en doelbewust lijkt tegelijk, waardoor je de hele film lang nooit helemaal doorhebt wat haar bedoeling nu eigenlijk is. Vindt ze Hart oprecht een aangename man, of gebruikt ze hem voornamelijk om haar eigen carrière een boost te geven? Het is pas in de scène in de vestiaire dat we haar kijk op de dingen te weten komen, in plaats van de verafgodende verhalen die Hart over haar vertelt.

Een beeldvorming die je mee trekt

De film gaat over theatermakers, en dat thema wordt ook voortgezet in de manier waarop Blue Moon gefilmd is. Je vergeet al snel dat bijna de hele film zich in één locatie afspeelt door de manier waarop de camera in die locatie beweegt. Door het slim veranderen van het standpunt van de camera lijkt het alsof we een andere ruimte (of andere theaterscène) zijn binnengewandeld en wordt daardoor de film ook nooit vervelend. We zijn geen 100 minuten aan het kijken naar een man op een kruk aan de bar, maar hij beweegt doorheen de hele benedenverdieping van het iconische gebouw, echter telkens alsof het kleine aparte scènes zijn.

Een ander belangrijk deel van de beeldvoering was hoe ze de gestalte van Hart in beeld gebracht hebben. Lorenz Hart was een goeie 1 meter 52 groot, toch een groot verschil met Hawkes 1m79. Toch hebben ze me een hele film lang bijna doen geloven dat ze een stuk van Hawkes benen hadden gezaagd om hem kleiner te doen lijken. Vooral wanneer hij naast de andere personages staat, wordt dit verschil duidelijk.

Conclusie

Blue Moon is dan misschien wel een typische bijna Oscar-bait-film, het is er wel eentje die het waard is om te gaan kijken. De acteerprestaties verdienen alle awards (geef Hawke zijn Oscar, alsjeblieft), de dialogen houden je in de ban en de speciale cameravoering doet het lijken alsof je naar een theaterstuk zit te kijken terwijl je in de cinemazaal zit. Doe jezelf een plezier, en ga deze op het grote scherm mee pikken.

Blue Moon speelt vanaf 14 januari in de bioscoop.